Οι 18 καλικάντζαροι.

 Καλημερα,χρόνια πολλά.!!

Οι 18 καλικάντζαροι.!!

Ποιοί είναι.;

-Οι καλικάντζαροι είναι μια παλιά παράδοση στην πατρίδα μας. 

Και σε κάθε τόπο, και πιο πολύ στα χωριά, υπάρχουν χίλιοι θρύλοι και έθιμα γύρο από αυτούς. 

Εμφανίζονται κάθε Χριστούγεννα. 

Μερικοί λένε ότι είναι πνεύματα, άλλα καλά και άλλα κακά. 

Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι είναι παράξενα όντα, μαλλιαρά και ότι τρυπώνουν στα σπίτια από τις καμινάδες.

 Τις νύκτες πηγαίνουν και κλέβουν τα φαγητά που βρίσκουν και… πιο πολύ τα σύκα γιατί τους αρέσουν πολύ.

Έρχονται την παραμονή των Χριστουγέννων και …ζουν ανάμεσά μας 12 ημέρες: την 25,26,27, 28,29,30 και 31 Δεκεμβρίου, την 1,2, 3,4, 5 Ιανουαρίου και φεύγουν των Φώτων.

ΟΙ 18 ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΟΙ.

Αρχηγός τους είναι ο Μαντρακούκος, που είναι κουτσός κι άγριος και ο πιο επικίνδυνος απ” όλη την ομάδα. 

Ακολουθεί ο Μαγάρας, με την τεράστια κοιλιά του, ο οποίος μαγαρίζει όλα τα φαγητά και τα γλυκά. 

Επίσης έρχεται ο Κωλοβελόνης, που είναι αδύνατος και σουβλερός σα μακαρόνι και περνά από κλειδαρότρυπες και χαραμάδες. 

Άλλος είναι ο Κοψαχείλης με τεράστια κοφτερά δόντια, που κρέμονται από το στόμα του. Κανένας δεν μοιάζει με τον άλλο και έχει ο καθένας το κουσούρι του.

Οι καλικάντζαροι έχουν ονόματα σύμφωνα με τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά τους. Πιο συγκεκριμένα:1) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΛΑΓΑΝΑΣ

Ο Μαλαγάνας θέλει πολύ προσοχή γιατί ξεγελάει τα παιδιά με γλυκόλογα και έτσι καταφέρνει να τους παίρνει τα γλυκά

2) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΗΣ

Ο Τρικλοπόδης έχει χταποδίσιο χέρι που το χώνει παντού και σκουντουφλάνε πάνω του οι άνθρωποι. Του αρέσει πολύ να μπερδεύει τις κλωστές από το πλεχτό της γιαγιάς.

3) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΛΑΝΗΤΑΡΟΣ

Ο Πλανήταρος πλανεύει τους ανθρώπους γιατί μπορεί να μεταμορφώνεται σε ζώο ή σε κουβάρι .

4) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΛΑΠΕΡΔΑΣ

Του Μαλαπέρδα του αρέσει να κατουράει και στα φαγητά την ώρα που μαγειρεύονται. Γι’ αυτό όσες νοικοκυρές τον ξέρουν φροντίζουν να κλείνουν καλά το καπάκι της κατσαρόλας τους.

5) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΓΑΡΑΣ

Ο Μαγάρας έχει μια κοιλιά σαν τούμπανο και αφήνει βρομερά αέρια πάνω στα φαγητά των ανθρώπων.

6) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΝΤΡΑΚΟΥΚΟΣ

Αυτός ο αρχικαλικάντζαρος την ημέρα κρύβεται στις μάντρες και τη νύχτα βγαίνει και πειράζει τις γυναίκες που περπατούν στο δρόμο. Είναι κοντόχοντρος, τραγοπόδαρος, καραφλός, ασχημομούρης, πιο πολύ απ’ τους άλλους και πολύ επικίνδυνος.

7) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΑΤΑΧΑΝΑΣ

Ο Καταχανάς τρώει διαρκώς και τα πάντα. Ρεύεται και βρομάει απαίσια.

8) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΕΡΙΔΡΟΜΟΣ

Ο Περίδρομος είναι ο άλλος φαταούλας της παρέας.

9) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΟΥΛΟΧΕΡΗΣ

Ο Κουλοχέρης είναι σαραβαλιασμένος, μ’ ένα χέρι κοντό κι ένα μακρύ, κι όλο μπερδεύεται και πέφτει κάτω.

10) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΑΡΩΡΙΤΗΣ

Ο Παρωρίτης έχει μύτη σαν προβοσκίδα και πολύ μαλακή. Εμφανίζεται λίγη ώρα πριν λαλήσει ο πετεινός, αξημέρωτα κι έχει μανία να παίρνει τις φωνές των ανθρώπων.

11) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΓΟΥΡΛΟΣ

Ο Γουρλός έχει τα μάτια του τεράστια σαν αυγά και πεταμένα έξω. Φυσικά δεν του ξεφεύγει τίποτα.

12) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΟΨΟΜΕΣΙΤΗΣ

Ο Κοψομεσίτης είναι κουτσός κα καμπούρης και πιο πολύ απ’ όλους τους άλλους καλικάντζαρους του αρέσουν οι τηγανίτες με το μέλι.

13) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΣΤΑΒΟΛΑΙΜΗΣ

Το χαρακτηριστικό του Στραβολαίμη είναι ότι στριφογυρνάει διαρκώς σα σβούρα το κεφάλι του.

14) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΟΨΑΧΕΙΛΗΣ

Του Κοψαχείλη τα δόντια είναι τεράστια και κρέμονται έξω από τα χείλη του . Του αρέσει να κοροϊδεύει τους παπάδες και γι αυτό φορά συνήθως ένα ψεύτικο καλυμμαύκι.

15) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΩΛΟΒΕΛΟΝΗΣ

Ο Κωλοβελόνης είναι μακρύς σαν μακαρόνι κι έτσι μπορεί εύκολα να περνάει από τις κλειδαρότρυπες κι από τις τρύπες του κόσκινου. Είναι ιδιαίτερα σβέλτος και γρήγορος στις κινήσεις του. Λένε πως ίσως ο Κωλοβελόνης να έχει ουρά που καταλήγει σε βέλος.

16) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΒΑΤΡΑΚΟΥΚΟΣ

Ο Βατρακούκος είναι θεόρατος και ολόιδιος βάτραχος.

17) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΑΤΣΙΚΟΠΟΔΑΡΟΣ

Η μεγαλειότητά του είναι φαλακρός και κασιδιάρης κι έχει ένα κατσικίσιο ποδάρι . Είναι κακορίζικος, ελεεινός και γρουσούζης. Όπου βάλει το κατσικίσιο του ποδάρι φέρνει καταστροφή.

18) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΑΓΑΝΟΣ

Η αφεντιά του είναι κουτσός. Λένε μάλιστα πως τον κούτσανε μια κλωτσιά από το γαϊδούρι της Μάρως, μιας χωριατοπούλας που την κυνηγούσε κάποτε ο Παγανός για να την κάνει γυναίκα του, αλλά αυτή κρύφτηκε στα σακιά με το αλεύρι που είχε φορτωμένα στο γαϊδούρι της και κατάφερε να του ξεφύγει. Ο Παγανός έτρεξε μανιασμένος κοντά στο γαϊδούρι και την έψαχνε. Το ζωντανό τότε τρόμαξε τόσο πολύ που άρχισε να κλωτσάει. Μια δυνατή φαίνεται πως έφαγε ο Παγανός και σακατεύτηκε. Ο Παγανός λατρεύει τη στάχτη και γι’ αυτό τρυπώνει από τις καμινάδες. Φοβάται όμως πιο πολύ απ’ όλους τους Καλικάντζαρους τη φωτιά και γι’ αυτό οι νοικοκύρηδες φροντίζουν να μη σβήσει κατά τη διάρκεια του δωδεκαήμερου. Ρίχνουν μάλιστα και αλάτι που κάνει θόρυβο όταν πέσει στη φωτιά, για να τον τρομάξουν ακόμα περισσότερο.

Υ.Γ.Ψάχνοντας είδα πως τους :

:«Οι 18 καλικάντζαροι» είναι ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Αντώνη Σαμαράκη.

Ακολουθούν τα βασικά στοιχεία του έργου:

Θεματολογία: Το διήγημα ξεφεύγει από την κλασική λαογραφική απεικόνιση των καλικαντζάρων. Ο Σαμαράκης χρησιμοποιεί το στοιχείο του φανταστικού για να ασκήσει κοινωνική κριτική.

Πλοκή: Η ιστορία επικεντρώνεται σε 18 καλικαντζάρους που ανεβαίνουν στον πάνω κόσμο, αλλά έρχονται αντιμέτωποι με την ανθρώπινη σκληρότητα, την υποκρισία και την αλλοτρίωση της σύγχρονης κοινωνίας.

Μήνυμα: Μέσα από το χαρακτηριστικό ανθρωποκεντρικό του ύφος, ο συγγραφέας αναδεικνύει την απώλεια της παιδικότητας και της αγάπης. Στο τέλος, οι καλικάντζαροι εμφανίζονται πιο «ανθρώπινοι» από τους ίδιους τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι παγιδευμένοι στον εγωισμό τους.

Ύφος: Χαρακτηρίζεται από απλή γλώσσα, έντονη συναισθηματική φόρτιση και τη γνωστή αγωνία του Σαμαράκη για τη μοίρα του ανθρώπου.

Το διήγημα περιλαμβάνεται συχνά σε ανθολογίες χριστουγεννιάτικων διηγημάτων και διδάσκεται στα σχολεία, καθώς προσφέρει γόνιμο έδαφος για συζήτηση γύρω από τις αξίες της αλληλεγγύης και της καλοσύνης.

Μπορείτε να βρείτε το έργο σε συγκεντρωτικές εκδόσεις των διηγημάτων του από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Το διήγημα «Οι 18 καλικάντζαροι» του Αντώνη Σαμαράκη συνήθως δεν κυκλοφορεί ως αυτόνομο βιβλίο με δικό του αποκλειστικό εξώφυλλο, αλλά περιλαμβάνεται σε συλλογές διηγημάτων ή ανθολογίες χριστουγεννιάτικων ιστοριών.

Το εξώφυλλο που θα συναντήσετε εξαρτάται από την έκδοση:

Σε συλλογές του Σαμαράκη: Το διήγημα περιλαμβάνεται στη συλλογή «Αρνούμαι».

Οι φωτογραφιες:Η 1η με το δεντρο της γης ειναι δική μου.

Οι υπόλοιπες ειναι απο το διαδίκτυο.Δεν καταφερα να βρω συνδέσμους απο πρωτότυπο.

Τελευταία Δευτέρα του 2025

Η τελευταια Δευτέρα του χρόνου.!!

Σκέφτομαι πως αν δεν υπηρχε το ημερολόγιο,αν δεν υπήρχαν κάποιες σταθερές γιορτές,η ζωή μας θα ήταν μια ατελείωτη ΕΥΘΕΙΑ.

Σίγουρα κουραστική και καταθλιπτική.

Κατι ήξεραν οι παλιοί,απο αρχαιοτάτων χρόνων.

Αυτές οι γιορτές έχουν να κάνουν με την ελπίδα,την αγάπη,το μοίρασμα συναισθημάτων,αλλά και δώρων .

Εχουν να κάνουν με το αύριο και τον προγραμματισμό.

Δυσκολη ήταν και η φετινή χρονιά φίλες και φίλοι.

Ας προσπαθήσουμε για το καλύτερο,στηρίζοντας ο ένας τον άλλον.

Και μην σας ακούσω να είστε εχθρικοί με τους αγρότες.Κανένας δεν βγαίνει στους δρόμους,μέσα στα κρύα,παρά μόνον οι απελπισμένοι.

Ειμαστε η τελευταία γενια πιστεύω,που ξέρουμε πως η μπριζόλα δεν βγαίνει απο την μπριζολιά,αλλά απο κάποιο ζώο που κάποιος εξέθρεψε,κουράστηκε,ξοδεύτηκε,αγχώθηκε,και ζει σε συνθήκες όχι και τόσο ονειρικές σαν άνθρωπος,σαν οικογένεια.

Κανείς δεν βγαίνει στον δρόμο αν η γη που καλλιεργεί απο πάντα επαψε να προσφέρει,γιατί έγινε βούρκος,αρρώστια,θάνατος.

Η ευλογιά των αιγοπροβάτων,που ακούσαμε στις ειδήσεις,δεν ήρθε μόνη της.. Αντίστοιχα, η ευλογιά των αιγοπροβάτων οφείλεται σε ιό που προσβάλλει τα ζώα μέσω επαφής ή μολυσμένων αντικειμένων.Και τα μολισμένα αγαπητοί μου ήταν τα πάντα μετά τις καταστροφικές πλημμύρες,του 2023 με τον Ντάνιελ που πνιγηκαν χιλιάδες ζώα και σάπισαν μέσα στο βούρκο.Προκαλώντας σοβαρότατα προβλήματα σε ανθρώπους και ζώα.

Ρώτησα τον AI,για αυτο και απάντησε:Κακοκαιρία Daniel (Σεπτέμβριος 2023): Στη Θεσσαλία (Καρδίτσα, Μαγνησία, Λάρισα) προκάλεσε πρωτοφανείς πλημμύρες, εκτεταμένες καταστροφές και απώλειες ανθρώπινες ζωές, ενώ τα μολυσμένα νερά δημιούργησαν σοβαρά προβλήματα δημόσιας υγείας.

Ο πρωτογενής τομέας είναι ο ποιο ευάλωτος,γιατί έχει να κάνει με την φύση,ο ποιό δύσκολος,ο ποιό κουραστικός,ο ποιό αγχωτικός.

Ας είμαστε δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους κι όχι απέναντί τους.

Καλή χρονιά θα ευχηθώ για όλους μας.

Ας είναι η αρχή για κάτι καλύτερο στην ζωή μας.

ΑΓΑΠΗ,ΥΓΕΙΑ,ΣΥΜΠΝΟΙΑ,ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ,

ΕΥΗΜΕΡΙΑ.Γιούλη Μαραβέλη.Χαλκίδα 2025

Η Χριστουγεννιάτικη κάρτα και η ιστορία της.

 Όσο πλησιάζουν οι γιορτές,

τόσο οι ευχές πρωταγωνιστούν στην καθημερινή μας επικοινωνία.

Τώρα πια μέσω τηλεφώνου, μηνυμάτων και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Με χιλιάδες καρτες-φωτογραφίες απο το ιντερνετ.

Παλιά όμως,μια από τις δημοφιλέστερες γιορταστικές συνήθειες,

ΗΤΑΝ και η ΓΡΑΠΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ των ευχών μας.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, εκατομμύρια κάρτες αποστέλλονταν,

για να εκφράσουν γραπτώς τις ευχές,την ελπίδα και την προσμονή για το μέλλον και τα καλά, που θα έρθουν.

-Η προϊστορία της χριστουγεννιάτικης κάρτας ξεκινά από τον Μεσαίωνα ακόμα,

τότε, που καθιερώνεται στην καλή κοινωνία το έθιμο της αποστολής δώρων.

Ήταν πολύ της μόδας, να στολίζονται τα αριστοκρατικά σαλόνια με ξυλόγλυπτες θρησκευτικές παραστάσεις που έφερναν μαζί τους οι καλεσμένοι στο εορταστικό δείπνο, ενώ όσοι βρίσκονταν σε άλλες πόλεις, έστελναν εγκαίρως τα ξυλόγλυπτα έργα, που με περίτεχνες παραστάσεις υπέβαλαν τις ευχές τους για τύχη και υγεία στην οικογένεια του παραλήπτη.

-Η πρώτη καταγεγραμμένη εμπορική χριστουγεννιάτικη κάρτα εμφανίστηκε στη Βικτωριανή Αγγλία.

Σχεδιάστηκε τo 1843 από τον καλλιτέχνη John Callcott Horsley κατόπιν παραγγελίας του φίλου του Sir Henry Cole. Ο Cole,καθότι πολυάσχολος, δεν είχε χρόνο να γράψει ευχητήριες επιστολές σε φίλους και συγγενείς και ζήτησε τη βοήθεια του Horsley.

Έτσι γεννήθηκε η πρώτη κάρτα και μαζί της μια νέα βιομηχανία.

Στη συνέχεια ο Joseph Cundall, εκδότης εικονογραφημένων ιστοριών για παιδιά, εξέδωσε 1.000 αντίγραφα της κάρτας, τα οποία πουλήθηκαν σχεδόν όλα προς ένα σελίνι το καθένα, για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Ένα από τα αντίτυπά της, αυτό που έστειλε ο Cole στη γιαγιά του το1843, πουλήθηκε το 2001 προς 22.500 λίρες κατακτώντας τον τίτλο της πιο ακριβοπληρωμένης κάρτας στον κόσμο.

Με γιρλάντες, φιλανθρωπία και οικογενειακή ευτυχία,

η κάρτα που φιλοτέχνησε ο Horsley είχε το μέγεθος μιας συνηθισμένης ταχυδρομικής κάρτας, έφερε το δημοφιλές ευχετήριο μήνυμα που διατηρείται μέχρι και σήμερα

(Χαρούμενα Χριστούγεννα και ευτυχές το νέο έτος)

και αντικατόπτριζε τα ήθη της εποχής.

Οι γιρλάντες από κισσό που ζωγράφισε δημιουργούσαν ένα ρομαντικό πλαίσιο και τα σχέδιά της αναπαριστούσαν φιλανθρωπικές πράξεις (ένδυσης και σίτισης φτωχών και πεινασμένων).

Το κεντρικό θέμα έδειχνε μια χαρούμενη οικογενειακή συγκέντρωση, όπου τα μέλη της έκαναν μια πρόποση για τα Χριστούγεννα.

Σε αυτή την πρώτη κάρτα ήταν εμφανή και τα δυο βασικά στοιχεία των Βικτωριανών Χριστουγέννων, δηλαδή οι αγαθές πράξεις και ο συνδυασμός καλού φαγητού και ποτού. Σκανδάλισε, μάλιστα τα ήθη της εποχής, το μικρό παιδί, που εικονίζεται στην οικογενειακή συγκέντρωση, να κρατά ποτήρι με κρασί. Αυτό ήταν !

Η χριστουγεννιάτικη κάρτα ήταν πια γεγονός και θα γίνει απαραίτητη συνήθεια τις ημέρες των γιορτών, μάλιστα ανήκει στα έθιμα της προετοιμασίας τους.

Με άνθη, πουλιά και ξωτικά,οι αγγλικές χριστουγεννιάτικες κάρτες που ακολούθησαν (τυπωμένες με τη μέθοδο της χρωμολιθογραφίας) είχαν ρομαντικό ύφος και περίτεχνες ανάγλυφες χρωματιστές μπορντούρες.

Απεικόνιζαν συνήθως άνθη ή πουλιά επάνω στα κλαδιά, χαρούμενα παιδιά με παιχνίδια και λουλούδια στα χέρια, λιλιπούτειες νεράιδες και ξωτικά και γενικά εικόνες φύσης, παιχνιδιού και χαράς. Η βασίλισσα Βικτωρία έβαζε καλλιτέχνες να φιλοτεχνούν κάρτες με πορτρέτα της βασιλικής οικογένειας, προκειμένου να σταλούν σε συγκεκριμένα άτομα.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ,εχουμε αναμνήσεις απο καρτ ποστάλ του προηγούμενου αιώνα.

Σίγουρα οι συλλέκτες θα έχουν στην κατοχή τους πολλές καρτ-ποστάλ με Ελληνικά.Αυτές τις βρήκα στο διαδίκτυο.

Η γέφυρα

Εχουμε καιρό να τα πούμε.

Σκεφτομαι πόσο πολύ κακό κάνει ο θυμός στους ανθρώπους.

Και πόσο καλό μπορεί να προκαλέσει ενας καλός λόγος,μια καλή πράξη.

-Πριν καιρό,μάλωσαν δύο αδέλφια

που ζούσαν σε γειτονικές φάρμες.

Ήταν το πρώτο σοβαρό ρήγμα στη σχέση τους.

Για 40 χρόνια, εργάζονταν μαζί ως γεωργοί, μοιράζονταν χωρίς κανένα πρόβλημα τα γεωργικά μηχανήματα, και συνεργάζονταν αρμονικά για την εμπορία των προϊόντων τους.

Όμως, η μακρά συνεργασία τους διεκόπη απότομα.

Η διένεξη ξεκίνησε από μια μικρή παρεξήγηση, εξελίχθηκε σε μια σημαντική διαφορά, και τελικά κατέληξε σε ανταλλαγή πικρών κουβεντών.

Ένα πρωί κάποιος χτύπησε την πόρτα του μεγαλύτερου αδελφού. Εκείνος άνοιξε και αντίκρισε έναν άνθρωπο με την εργαλειοθήκη ενός ξυλουργού.

«Ψάχνω για δουλειά λίγων ημερών” είπε.

“Ίσως έχετε ανάγκη για κάποιες μικρο-εργασίες και θα μπορούσα να σας φανώ χρήσιμος”.

“Πράγματι” αναφώνησε ο μεγαλύτερος αδελφός.

“Έχω μια δουλειά για σένα. Κοίταξε σε εκείνο τον κολπίσκο στο απέναντι αγρόκτημα.

Αυτός είναι ο γείτονάς μου.

Στην πραγματικότητα, είναι ο μικρότερος αδερφός μου.

Μέχρι την περασμένη εβδομάδα υπήρχε ένα χωράφι ανάμεσα μας.

Όμως, έσκαψε με την μπουλντόζα του μέχρι το ανάχωμα του ποταμού και τώρα υπάρχει ένα ποταμάκι ανάμεσα μας.

Λοιπόν, μπορεί να κατάφερε να μ’ εκνευρίσει, αλλά εγώ θα κάνω κάτι χειρότερο.”

“Βλέπεις αυτή την σωρό με ξύλα στο στάβλο; Θέλω να φτιάξεις ένα ψηλό φράχτη.

Δεν θέλω να ξαναδώ το πρόσωπο του.”

Ο ξυλουργός απάντησε: «Νομίζω ότι καταλαβαίνω την κατάσταση.

Πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω και ότι στο τέλος θα ευχαριστηθείς με τη δουλειά μου .”

Ο μεγαλύτερος αδελφός έπρεπε να πάει στην πόλη γα να τελειώσει κάποιες δουλειές.

Έτσι, βοήθησε τον ξυλουργό να μεταφέρει τα ξύλα, και έφυγε για την πόλη.

Ο ξυλουργός εργάστηκε σκληρά κατά τη διάρκεια της μέρας.

Λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, όταν ο γεωργός επέστρεψε, ο ξυλουργός είχε μόλις τελειώσει τη δουλειά του.

Τα μάτια του αγρότη γούρλωσαν από αυτό που αντίκρισε.

Δεν είχε κατασκευαστεί ο φράχτης που είχε ζητήσει.

Αντί για τον φράχτη, υπήρχε μια γέφυρα από την μια μεριά του ρέματος μέχρι την άλλη

και από την άλλη μεριά της γέφυρας βλέπει να έρχεται προς το μέρος του ο γείτονας,

ο νεότερος αδελφός του.

Όταν τον πλησίασε, άπλωσε τα χέρια του και αναφώνησε:

“Είσαι ο καλύτερος αδελφός που θα μπορούσα να είχα.

Μετά από όλα όσα έχω κάνει και έχω πει εναντίον σου, έχτισες μια γέφυρα ανάμεσα μας.”.

Τα δύο αδέλφια αγκαλιάστηκαν, μετανιωμένα για ότι είχε συμβεί ανάμεσα τους.

Γύρισαν και είδαν τον ξυλουργό να σηκώνει την εργαλειοθήκη και να την κρεμάει στον ώμο του.

“Όχι, μην φεύγεις, περίμενε! Μείνε λίγες ημέρες.

Έχω κι άλλες εργασίες για σένα », είπε ο μεγαλύτερος αδελφός.

“Θα ήθελα πολύ να μείνω,” είπε ο ΞΥΛΟΥΡΓΟΣ, "αλλά έχω να χτίσω κι άλλες γέφυρες".

Υ.Γ.Η φωτο ειναι απο το διαδίκτυο, μου άρεσε πολύ.

Το μοιρασμένο φλουρί.

 Καλημέρα,χρόνια πολλα.!!

Το μοιρασμένο φλουρί.

Το πρώτο φλουρί της βασιλόπιτας που μου ’πεσε -ένα αληθινό φλουρί, γιατί ο πατέρας μου τον καιρό εκείνο, πριν φτωχύνει ακόμη, όπως φτώχυνε - στα υστερνά του, συνήθιζε να βάζει στη βασιλόπιτα του σπιτιού μας μια χρυσή εγγλέζικη λίρα- βγήκε μοιρασμένο.

Πώς έρχονται τα πράματα καμιά φορά!

Ο πατέρας μου, όρθιος μπροστά στο αγιοβασιλιάτικο τραπέζι, έκοβε την πίτα, ονοματίζοντας κάθε κομμάτι ξεχωριστά, πριν κατεβάσει το μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού. Αφού έκοψε το κομμάτι του σπιτιού, των αγίων, το δικό του και της μητέρας μου, πριν αρχίσει τα κομμάτια των παιδιών, σταμάτησε, σα να θυμήθηκε κάτι.

«Ξεχάσαμε», είπε, «το κομμάτι του φτωχού. Αυτό έπρεπε να ’ρθει ύστερ’ από τους αγίους. Ας είναι όμως. Θα το κόψω τώρα και ύστερα θ’ αρχίσω τα παιδιά. Πρώτα ο φτωχός».

Κατέβασε το μαχαίρι.

«Του φτωχού...» ονομάτισε.

Έπειτα ερχότανε το δικό μου κομμάτι, που ήμουν ο μεγαλύτερος από τα παιδιά.

Καθώς τραβούσε όμως το κομμάτι του φτωχού, για να κόψει το δικό μου, το χρυσό φλουρί κύλησε απάνω στο τραπεζομάντιλο. Το κόψιμο της πίτας σταμάτησε. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον, κι ο πατέρας όλους μας.

«Ποιανού είναι τώρα το φλουρί;» είπε η μητέρα μου. «Του ζητιάνου ή του Πέτρου; Εγώ λέω πως είναι του Πέτρου».

Η καημένη η μητέρα. Το είχε καημό να μου πέσει εμένα το φλουρί, γιατί ήμουν άτυχο παιδί. Ποτέ μου δεν είχα κερδίσει τίποτε.

«Ούτε του ζητιάνου είναι», είπε ο πατέρας μου, «ούτε του Πέτρου. Το σωστό σωστό. Το φλουρί μοιράστηκε. Ήτανε ανάμεσα στα δυο κομμάτια. Καθώς τα χώρισε το μαχαίρι, έπεσε κάτω. Το μισό είναι του ζητιάνου, το μισό του Πέτρου».

«Και τι θα γίνει τώρα;» ρώτησε στενοχωρημένη η μητέρα μου.

«Τι θα γίνει;...» συλλογιζόμαστε κι εμείς.

«Μην πονοκεφαλάτε...» είπε ο πατέρας.

Άνοιξε το πορτοφολάκι του, έβγαλε από μέσα δύο μισές χρυσές λίρες -το χρυσάφι τότε δεν είχε κρυφτεί ακόμα-και τις ακούμπησε στο τραπέζι:

«Να τι θα γίνει. Αυτή φυλάχτε τη να τη δώσετε στον πρώτο ζητιάνο που θα χτυπήσει την πόρτα μας. Είναι η τύχη του. Η άλλη μισή είναι του Πέτρου».

Και μου την έδωκε.

«Καλορίζικη! Και του χρόνου, παιδί μου. Είσαι ευχαριστημένος;»

Ήμουν και με το παραπάνω. Η ιδέα, μάλιστα, πως είχα συντροφέψει με το ζητιάνο με διασκέδαζε πολύ.

«Θα του τη δώσω εγώ, με το χέρι μου...» είπα.

Γελούσαμε όλοι με την παράξενη τύχη μου. Τα άλλα παιδιά με πειράζανε: «ο σύντροφος του ζητιάνου». Μονάχα ο πατέρας μου δε γελούσε. Εκείνος με τράβηξε κοντά του, με φίλησε και μου είπε:

«Μπράβο σου. Είσαι καλό παιδί».

Το άλλο πρωί, μόλις ξυπνήσαμε, χτύπησε η πόρτα. Κάτι μου ’λεγε πως ήταν ο ζητιάνος, που έφτανε βιαστικός να πάρει το μερίδιό του. Έτρεξα στην πόρτα, με τη μισή λίρα. Ήταν ένας γέρος ζητιάνος με κάτασπρη γενειάδα, γειρτός από τα χρόνια. Και μουρμούριζε ευχές τρέμοντας από το κρύο.

«Πάρε, παππού...» του είπα.

Ο γέρος που δεν έβλεπε καλά και που του είχε γυαλίσει φαίvεται, παράξενα από μακριά το χρυσό νόμισμα, το 'φερε κοντά στα μάτια του, για να το κοιτάξει καλύτερα. Δεν μπορούσε να πιστέψει πως κρατούσε χρυσάφι στα χέρια του τον καιρό εκείνο, που όλοι δίνανε στους ζητιάνους δίλεφτα και μονόλεφτα.

«Τι είν’ αυτό, παιδάκι μου;» με ρώτησε. «Δυάρα γυαλισμένη;»

«Μισή λίρα είναι, παππού...» του είπα. «Πάρ’ τηνε. Δικιά σου είναι».

Ο καημένος ο ζητιάνος δεν ήθελε να το πιστέψει:

«Μήπως έκανες λάθος, παιδάκι μου; Για ρώτησε τους γονιούς σου. Δεν έχω όρεξη να με παίρνουνε στις αστυνομίες για κλέφτη, μέρα που είναι».

Του εξήγησα με τι τρόπο είχαμε μοιρασθεί το φλουρί της βασιλόπιτας. Ο γέρος έτρεμε τώρα περισσότερο. Μα έτρεμε από τη χαρά του. Σήκωσε ψηλά τ’ αρρωστημένα του μάτια και είπε:

«Ο Θεός είναι μεγάλος. Να ζήσεις, παιδάκι μου, να σε χαίρονται οι γονείς σου. Και ο Θεός να σ’ αξιώσει να ’χεις πάντα όλα τα καλά, να τα μοιράζεις με τους φτωχούς και τους αδικημένους. Την ευχή μου να ’χεις».

Μου ’δώσε την ευχή του, σήκωσε πάλι ψηλά, κατά τον ουρανό, τα αρρωστημένα του μάτια και κατέβηκε, με το ραβδί του, τη σκάλα.

-Έτσι τέλειωσε η ιστορία του φλουριού της βασιλόπιτας εκείνη τη χρονιά.

 Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. 

Μα από τότε, όσες φορές δίνω μια βοήθεια σ’ έναν φτωχό, συλλογίζομαι:Τάχα εγώ μοιράζω τα λεφτά μου με το φτωχό ή ο φτωχός μοιράζεται τα λεφτά του μ ’ εμένα; Αυτό δεν μπορούσα να καταλάβω ούτε τότε, που μοίρασα με το μισο φλουρί μου με τον ζητιάνο.

Συγγραφέας:Παύλος Νιρβάνας (1866 - 1937)

Έλληνας στρατιωτικός γιατρός και λογοτέχνης. Το πραγματικό του όνομα ήταν Πέτρος Αποστολίδης.

Υ.Γ.Η φωτογραφία με τον ζητιανο ειναι απο το:siatista-info.com

ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ 2025

 Καλή χρονιά για όλους.

Τις πρώτες ώρες του νέου χρόνου 2025

διανύουμε..

Αφήνουμε πίσω μας,ότι μας πείραξε:ανθρωποι,σκέψεις,ανταγωνισμοί.

Οτι μας έκανε κακό:στην δουλειά:συνάδελφοι πικρόχολοι,στενότητα..οικονομική,κακη διαχείρηση,αγχος.

Στο σπίτι:οικογενειακά προβλήματα,διαξιφισμοί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Στο Μυαλό:προσοχή στο μυαλο.Πολλά κακά φέρνει ώρες ώρες.

Και μάλιστα τις νυχτερινές.

Στον πόνο:απο θέματα υγείας,φέτος πόνεσαν πάλι εκατομμύρια ανθρωποι Θεέ μου,απο πόνο ψυχής,στεναχώριες οικογενειακές,επαγγελματικές,τοξικοι "φίλοι"

Δεν χρειαζόμαστε τίποτε απο ολα αυτα.

Προχωράμε το επόμενο βήμα ελαφρύτεροι.ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟΙ.

Ούτως ή αλλως όσο κι αν τα αναλύσεις αυτα που φεύγουν,δεν πρόκειται να τα καλυτερεψεις.

ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΤΑ ΕΔΙΩΞΑ ΟΛΑ ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ,τώρα μπορώ να χαμογελάσω στην νέα μερα που βλέπω.

Τα δεντρα μου φαινονται πιο πράσινα,τα πουλιά πετάνε χαρούμενα,καθώς και οι γλάροι στον ουρανό.!!

Στο βάθος ο ήλιος μου κλείνει το μάτι.

Πως τα καταφέρνει και με τουμπάρει κάθε φορά,ακομη δεν το εχω καταλαβει 66 χρόνων γυναικα.

Η θάλασσα πιο γαλανη μου φάνηκε σήμερα.

Τα χιόνια πανω στην Διρφυ,σαν βαμβακενια μου μοιαζουν.

Ολα "συνομωτουν"να το κανω.

Ναι ναι ναι.!!

Κι αρχιζω να κάνω σχέδια.

Εχω μπροστα μου 34 ΟΛΟΚΛΗΡΑ χρονια.

Πολυ ζωή.!!

Ολα καλά θα πάνε,διοτι το θέλω.

Διότι το θελεις.

Διότι το θέλουμε.!!

Το τρένο της ζωής περιμένει στους σταθμούς,για λίγο.

Και μετά συνεχίζει το προγραμματισμένο ταξίδι του.

Ας το προλάβουμε όλοι...καλοτάξιδο το 2025 για ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

ΚΑΛΗΜΈΡΑ είπαμε.;

Εμ..δεν ειπαμε.Απο αυτήν αρχίζουν ολα.

Φιλια πολλα,ευχές απο καρδιάς.!!

ΜΑΝΙΑΤΙΚΟ ΑΙΜΑ..

- Έφτασα μισό αιώνα ζωής για να πάω να βρω τις ρίζες μου στη Μάνη.

Κομματάκι δύσκολο μετά απο 170 χρόνια.

Μερη τραχιά που σκληραίνουν τον χαρακτήρα των ανθρώπων.

Καπου στην Αρεόπολη,ενας 95 χρονος παπούς στο καφενείο δίπλα στα ΚΤΕΛ,μου λέει,καθώς τον ρώτησα αν θυμόταν κάτι απο τους Μαραβελαίους:και τι θες τώρα,να πάρεις τα χτήματα μας.?

-Οχι του απαντώ,τις ρίζες μου ψάχνω.

Ειχαμε και διερμηνεα διοτι τα ακουστικά του παππού ειχαν μείνει απο μπαταρίες και του φώναζε στο αυτί,ενας φίλος του,που επαιζαν μαζι κολτσίνα.

-Εδω,πισω απο τα ΚΤΕΛ.μου έει,ολα τα χτηματα τα λεγαμε:στα Μαραβέλια.

Αυτοι θα ηταν,αλλα ειχαν μονον θυγατέρες που τις πάντρεψαν και φύγαν ολες.

Αλλη στο Λιμένι,άλλη στον Γερολιμένα,αλλη στο Γύθειο,αλλη στον Πειραια...

-Αυτό το διήγημα το έγραψα εις μνήμην του πατέρα μου,για να μαθαίνουν τα εγγόνια του..

για να μην ξεχνώ εγώ.

-Οι φλόγες της φωτιάς στο τζάκι τρεμοπαίζουν χρωματίζοντας το βλέμμα μας.

Μάνα κια κόρη τις κοιτάμε και 'ταξιδεύουμε..άρχισε να μιλάει η μάνα..

-Ο πατέρας σου ήταν πολύ σκληρός άνθρωπος στα νιάτα του.Και πολύ περήφανος.

Στα Γιάλτρα, μιλάμε για το 1957,δεν τολμούσε άντρας να σηκώσει τα μάτια του επάνω μου, ή πάνω στην αδελφή του την Αννα.

Όσο για την μάνα.?Ότι πιο ιερό υπήρχε.

Η καταγωγή τους έλεγε η γιαγιά σου πως ήταν απο την Μάνη.Ούτε ξέρω ποιά είναι αυτή.

Λένε πως σκότωσε αδελφός αδελφού παιδί, τότε με τις καταστάσεις,έφυγε ο προπάππος σου για να μην ξεκληριστούν οι οικογένειες απο το πείσμα και την ξεροκεφαλιά τους.

Μα πως είναι δυνατόν να κρατούν τέτοιο θυμό και τέτοιο μίσος.Ημαρτον Παναγιά μου Δεμερλιώτισσα. 

Είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο μέρος?

Μια φορά κάτι πήγε να αστειευτεί ενας δευτεροξάδελφός του για μένα,

αρραβωνιασμένοι είμαστε και έβγαλε μαχαίρι να τον σφάξει.

Αν δεν έπεφτα ανάμεσά τους,θα τον είχε 'φάει'τον άνθρωπο.

Μπορεί να γλύτωσε απο το μαχαίρι του πατέρα σου τότε,μα,δεν στάθηκε τυχερός.

Φτωχό παιδί ψάχνοντας μια καλύτερη μοίρα,άφησε την μάνα του πίσω και μπαρκάρισε για την Αυστραλία.

Μετά απο λίγα χρόνια είπαν πως χάθηκε στην ξένη γή.Κρίμα...ήταν καλό παιδί.

Πάντως εμείς οι Φαρσαλινοί είμαστε άλλοι άνθρωποι.

Δεν τσιτωνόμαστε με το παραμικρό,σκεφτόμαστε πρίν κάνουμε κάτι.

Ποιό ανοιχτοί,ποιό γεναιόδωροι.

Αυτή η ράτσα του πατέρα σου έχει σκληρούς ανθρώπους.

Είναι ίσως και το μέρος που μεγάλωσαν σκληρό.

Τους έκανε η πέτρα να σμιλευτούν και οι ψυχές τους μαζί της.

Η γιαγιά σου έλεγε πως ήρθαν στα Γιάλτρα της Αιδηψού γύρω στα 1830 περίπου,

μετά την επανάσταση.

Ο προπάππος ο Κωνσταντής Μαραβέλης είχε όλη την αρματωσιά του απο τον ξεσηκωμό.Φουστανέλα με πολλά καγκιόλια,πουκάμισο,γελέκι ,την φέρμελη 

με τα ασημοντυμένα κουμπιά,το κόκκινο φέσι και τον ντουλαμά.

Το στολισμένο σελάχι αλλά και τα τσαπράζια,οι ασημένιες μπαλάσκες,τα φουσέκια και το ντουφέκι.

Πάνε όλα τα δωσε η πεθερά μου στους γύφτους που πέρναγαν για ένα κιλό ζάχαρη,

για ενα ευρωπα'ι'κό πατάκι...μάλιστα τα τσαπράζια τις μπαλάσκες και τα δικά της φλουριά,την κατάφεραν και της τα πήραν έτσι.

Είχε πόνο με τον παππού σου που ήταν φυλακισμένος στον Πειραιά απο τους Γερμανούς,που θα τον έστελναν στα στρατόπεδα της Γερμανίας

μαζί με τους Εβραίους και όταν τις είπαν πως τα μαζεύουν για την Παναγία Ξενιά.

Τά'δοσε όλα.Ούτε ήξερε που ήταν αυτή η Ξενιά,ούτε τίποτα. Αρκεί που ήταν Παναγία.

Εφυγαν όλες οι αναμνήσεις απο τον αγωνιστή.

Αφού δεν της ήταν χρειαζούμενα σε κάτι...τι να τα κάνει.?

Αγράμματος άνθρωπος,το μόνο που ήξερε να κάνει ήταν να δουλεύει στα αμπέλια,

να είναι άντρας και γυναίκα.Σαν έφυγε ο πατέρας της για την Αμέρικα αρχές του 1900,

αυτή έπρεπε να προσέχει την μάνα της και την άμυαλη και αδιάφορη αδελφή της,

που το μόνο που έκανε ήταν να βάζει κοκκινάδι και να κάνει βόλτες.

Ελλειπε ο πατέρας βλέπεις που θα κρατούσε τα 'γκέμια'πιο δυναμικά.

Με αυτά και με 'κείνα,τα φτιαξε με τον δευτεροξάδελφο της...

Αμυαλος κι αυτός,πολύ ήθελε να μείνει έγκυος με τα παιχνίδια και τα άλλα?

Πίκρα μεγάλη για το χαμόσπιτο τους.

Ο πατέρας στην ξενιτιά, η θυγατέρα γκαστρωμένη απο τον δευτεροξάδελφο.

Η μαυρομάνα τους κρύφτηκε μέσα στο σπίτι να μην την βλέπει ανθρώπου μάτι.

Ξεσηκώθηκε όλο το σόι απο την ντροπή.

Δεν άνοιγε η γη να σε καταπιεί παλιο-θυγατέρα?

Μοιριολογούσε η καψερή η κυρά Δέσποινα.Η γιαγιά σου λεβεντιά και περήφανη έκανε ότι μπορούσε να κουκουλώσει την 'ντροπή'.

Επεσε στα γόνατα στην εκκλησιά παρακαλώντας με αναφιλητά τον παπά να τους παντρέψει.Να μπούν στον δρόμο του Θεού.

Μα δεν γίνονται αυτά Πανα'ι'ού της λέει εκείνος.

Γίνοντε αφέντη μ' αμα το κάνεις εσύ.

Τι να κάνει κι αυτός,ντροπή για το χωριο θά'ταν το παιδί που θά'ρχονταν στον κόσμο.Τους πάντρεψε κρυφά και όταν τού'λεγε κανένας χωριανός τίποτα για τον γάμο, έλεγε.-Τοχω ψάξει.Τρίτα ξαδέλφια είναι.

Τρίτα και τέταρτα,πάρτα και πέτα τα.

Το παιδί που ήρθε ήταν ασθενικό,έφυγε μόνο του σε λίγες μέρες.

Η αδελφή της, συμμορφώθηκε, έγινε καλή σύζυγος και νοικοκυρά, σέβονταν τους μεγαλύτερους.

Εφερε στον κόσμο δυο παιδάκια, που τα εβαλε στον δρόμο του Θεου.

Το νεανικό της λάθος ξεχάστηκε με τα χρόνια.

Η γιαγια σου την αγαπούσε πάρα πολύ,ολο την βοηθούσε.

-Έτρεχε και δεν έφτανε η γιαγιά σου.Νέα κοπέλα μόνη της να σκάβει και να κλαδεύει μέσα στις ερημιές,τα αμπέλια,τις μυγδαλιές.

Είχε μαζί της και ένα μαχαίρι κρυμμένο στον κόρφο της,για καλό και για κακό.Για καλό να φυλάει την τιμή της,για κακό να τελειώσει την ζωή της αν κάποιος την μόλυνε.

Οταν λοιπόν γύρισε απο την Αμερική ο πατέρας της τους είπε πως συμπεθέριασε με τον Κωσταντή τον Μαραβέλη, για την μεγάλη κόρη.

-Η μεγάλη κόρη μας Νικόλα παντρεύτηκε όσο έλλειπες, άρον άρον.

Δεν στο μολόγησα στα γράμματα που μού'γραφε ο παπάς,μην σε στεναχωρήσω εκεί στα μαύρα ξένα.Οπως καταλαβαίνεις μόνο την μικρή έχουμε.

Τι ντροπή τι στεναχώρια...έσκυψε το κεφάλι και προσπάθησε να βρεί τρόπο να τα μπαλώσει στον συμπέθερο,πλέκοντας το εγκώμιο της Παναγιούλας.

Πόσο άξια,πόσο περήφανη,πόσο όμορφη...και θα σας δόσω ακόμη και προίκα το κτήμα που πήρα μέσα στα Λουτρά(Αιδηψό)δίπλα στα ξενοδοχεία.

Εξυπνος,αλλά και συνετός ο Κωνσταντής τα ζύγισε τα πράματα.

Τον λόγο για το συμπεθεριό δεν μπορούσε να τον πάρει πίσω.

Η κοπέλα πράγματι ήταν καλή,άξια,με πολύ καλό όνομα,δεν υπήρχε χωριανός που να μην την παινέσει. Όμορφη ήταν...φεγγαροπρόσωπη.

Δεν πειράζει που δεν ξέρει να γράφει το όνομά της...σάμπως ξέρουν οι τρεις κόρες του.?

Ο γιος του βέβαια ήξερε γράμματα.

Μέχρι το σχολαρχείο τέλειωσε.Τον έβλεπες ντυμένο με το ευρωπαϊκό του κουστούμι και την ρεπούμπλικα,γιατρό τον νόμιζες.

Είπε το ναί για τον γάμο,και όχι για το κτήμα στα Λουτρά..

Εχεις και άλλη κόρη του λέει.Δεν θέλω να βαρυγκομάει ότι την αδίκησες.

Ας το έχουν μισό μισό και οι δυο αδελφές.Μεγάλο είναι 4 στρέμματα.Ετσι και έγινε.

Ούτε που τον ρώτησε αν την θέλει για γυναίκα του. Έγιναν οι γάμοι με περίσσια έξοδα.

Τον μοναχογιό πάντρευαν. 

Ήρθε στον κόσμο πρώτος ο πατέρας σου που πήρε το όνομα του παππού του.Να συνεχιστεί το όνομα και το επίθετο.Ακολούθησε η Αννα και μετά ο Νικόλας και ο Βασίλης. 

 Το κτήμα περίμενε καμμιά δεκαριά χρόνια και όταν ο μπανζτανάκης του παπού σου λόγω στενότητας οικονομικής θέλησε να το πουλήσει στον παπού σου,αυτός αντί να το αγοράσει όπως τον παρακαλούσε η γιαγιά σου για να το βρούν τα παιδιά τους αύριο μεθαύριο,πούλησε και το δικό της μερίδιο και έβαλε τα λεφτά στην τράπεζα,για να βολεύονται με τους τόκους.

Και να τα χοιρομέρια και να τα κεφάλια τα τυριά και να οι χουρμάδες και άλλα εξωτικά.

Να πεις δεν είχαν δικά τους γεννήματα.?Ολο το κατώι ήταν γεμάτο με λαδικά με λάδι απο τα λιόδεντρα,με αλεύρια,με σύκα,με μύγδαλα και καρύδια,με κρασιά και τσίπουρα,με σουτζούκια κρεμασμένα με ότι μπορεί να φανταστεί το μυαλό σου.Ηταν απο τους καλύτερους νοικοκυραίους.Ετσι τους γνώρισα.

Ηρθε λοιπόν το μπάμ με την κατοχή και χάθηκαν για πάντα όλα τα λεφτά όλες οι λύρες που είχε στην τράπεζα.Ο πατέρας του είχε καταστεναχωρηθεί που τον άφησε να βάλει τον κόπο του που έφερε απο την Αμερική,στην τράπεζα για να παίρνει ο γιόκας του τους τόκους.Νέα κόλπα ...καλά να πάθω έλεγε..Η μάννα του η λεβέντισσα ποιον να παρηγορίσει.¨?

Τον άντρα της,?Τον γιό της τον άμυαλο?Η την βασανισμένη την νύφη της.?

Δύσκολη η φετινή χρονιά.Πολλοί άνθρωποι πεινούσαν στο χωριό. Έπρεπε να βοηθήσει κι αυτούς.

Μικρά παιδάκια είχαν. Μιά σταγόνα λαδάκι,λίγο αλεύρι κάτι θα μαγείρευαν οι μανάδες τους.

Και τα βράδια που όλοι κοιμούνταν,άνοιγε με φόβο την καταπακτή μηντην ακούσουν ,κατέβαινε στο κατώι και έπαιρνε ότι χωρούσε κάτω απο τις μασχάλες της να τα μοιράσει έξω απο τις πόρτες των πεινασμένων και των ανήμπορων.

Ζήτησαν απο τα Λουτρά και τον γιό της να γίνει λαϊκός δικαστής,αφού ήξερε να γράφει και να διαβάζει.

Που να τολμήσουν να πούνε όχι. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

 Άρχισαν να δυσκολεύουν τα πράματα,η γή αυτή την χρονιά, δεν έδωσε απλόχερα τα δώρα της.

Ήρθε και στο δικό τους σπιτικό η στέρηση.Τον γιό της τον συνέλαβαν οι Γερμανοί και μαζί με άλλους απο την Βόρεια Εύβοια τους έβαλαν στο πλοίο για να ταξιδέψουν το πρωί για Πειραιά. Απο εκεί θα τους έστελναν πακέτο 

για τα στρατόπεδα της Γερμανίας με τους Εβραίους αντάμα.

Θανατικό και μαυρίλα έπεσε στο σπιτικό τους.Κανένας δεν θα γύριζε ζωντανός απο 'κεί.

Η μόνη τους παρηγοριά η Παναγιά κι ο Α'ι' Νικόλας.

Θρήνος και παρακάλια και προσευχές μαζί...και τάματα.

Σαν ξημέρωσε βγαίνουν στο λιακωτό και κοιτούν να δουν την άδεια θάλασσα...ομως το καράβι είναι ακόμα εκεί...

Το πλοίο δεν μπόρεσε να φύγει το πρωί για προορισμό του.Ξένος ο καπετάνιος δεν ήξερε τα νερά στον όρμο των Γιάλτρων που αγκυροβόλησε λόγω θαλασσοταραχής. Λασκάρησαν οι άγκυρες και σιγά σιγά το πλοίο κύλισε ενα μήλι πιο πέρα και ήρθε και κάθισε με την άμπωτη μπροστά στα περιβόλια μας στην 'βασιλίνα'.

Κόλλησε για τα καλά και ώσπου να ξανά ανέβουν τα νερά να ταξιδέψει για Πειραιά,πέρασαν 12 ώρες.

Το μεγάλο βαπόρι έφυγε όπως ήταν προγραμματισμένο για την Γερμανία χωρίς να πάρει μαζί του τους δικούς μας.

Τους έβαλαν στις φυλακές στον Πειραιά για πολλούς μήνες.Παρηγοριά του παππού σου ενα μαύρο δερματόδετο βιβλίο,η Καινή Διαθήκη.

Σ'αυτήν έκανε τις προσευχές του,σ'αυτήν έκλαιγε την μοίρα του απο καλοαναθρεμένο παλικάρι να πέσει σε τέτοια δυστυχία.

Σ'αυτήν ζητούσε συγχώρεση για τα ανόητα λάθη που είχε κάνει..για τον πόνο που έδωσε στην οικογένειά του...

και κύλησε ο καιρός και πέρασαν οι μαύρες μέρες της κατοχής μέσα στον πόνο και στην καθημερινή αγωνία για την επιβίωση της οικογένειας και για την ζωή του μοναχογιού που όπως είχαν μάθει ζούσε σε κάποια φυλακή μακρυά τους.

Και άρχισαν να χτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες του Α'ι' Νικόλα,μεγάλη η χάρη του..

Απελευθέρωση και στην πατρίδα και στους δικούς μας απο την Βόρεια Εύβοια.

Θα τους φέρει το καράβι στα Λουτρά...και μετά η λάντζα κάτω στο λιμάνι στο μύλο,θα φέρει κάποιους Γιαλτρανούς.

Ποιούς όμως.?Να ήταν μαζί τους ζωντανός και ο Σεραφείμ ο παπούς σου.?

Η θέση του χωριού, σαν καραούλι.Είδαν απο μακρυά το καράβι στα Λουτρά να λιμενίζει και μετά τη λάντζα να έρχεται προς τον όρμο των Γιάλτρων στο λιμάνι.Ξεσηκωμένος όλος ο κόσμος του χωριού.Αναστατωμένες οι οικογένειες των ανθρώπων που έλλειπαν και ίσως επέστρεφαν τώρα. Άρχισαν να κατηφορίζουν απο την πάνω βρύση και μετά απο το κάτω λιοτρίβι προς το λιμάνι.

Ο πατέρας σου 13 χρονών παιδάκι,ξαπλώνει κάτω,βάζει το αυτί στο χώμα κι αφουγκράζεται...κι αφουγκράζεται.

Κοκάλωσαν όλοι...Πετάγεται επάνω και αρχίζει να τρέχει κουτρουβαλώντας το μονοπάτι...

Μάννααα....μάννααα...ο πατέρας...ήρθε ο πατέρας...

-Ααα στο καλό τι θέλω τώρα και τα μολογάω...κάθε φορά που τα θυμάμαι με πιάνει ενα κλάμα...

(Ολη η οικογένεια Μαραβέλη,στα προικιά μου.Νοέμβριος 1977.Αείμνηστοι όλοι τους).

Βλέπεις η γιαγιά σου τόχε πάντα το περιγραφικό...σ'αυτήν έμοιασες θαρρώ.

Την Καινή Διαθήκη του παππού σου την δώσαμε σε σένα,γιατί είσαι το πρώτο παιδί του πρώτου παιδιού της οικογένειας.Έτσι ήθελε ο προπάππος σου ο Μανιάτης.