Γυναίκα χωρίς όνομα.

 Καλή μέρα να ερθει.

...με πήγε πισω...στο 1976.

Οταν πρωτοπηγα στο ορεινο χωριό,αρραβωνιασμένη,ήμουν το νυφουλι.

Μετα των γάμο,ημουν η νυφη....και εννοειται ημουν η θηλυκη προεκταση....του ονοματος του συζυγου....

-ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΧΩΣ ΟΝΟΜΑ 

«Το όνομα της συζύγου σας παρακαλώ;» λέει ο ειρηνοδίκης, απευθυνόμενος στον μεσήλικα, άνδρα με το σκληρό κουρασμένο ηλιοκαμένο πρόσωπο, τα ροζιασμένα χέρια και τα ντρίλινα παλιοκαιρισμένα ρούχα.

Σάστισε, ξαφνιάστηκε, χλόμιασε ο άνδρας και αργοπορημένα απάντησε σιγανά: «Αλέξαινα» .

-Αυτό είναι το βαπτιστικό της όνομα; – τον ξαναρωτάει ο δικαστής

–Όχι , όχι , αλλιώς τη λένε – αποκρίθηκε σχεδόν ψιθυριστά ο άνδρας, με τα μάτια κατεβασμένα , κατακόκκινος από ντροπή και βασανιστικά έστυβε το μυαλό του, να θυμηθεί τ όνομα της γυναίκας του.

Ο άνδρας,- ήταν ο μπάρμπα Αλέξης, γεωργός και κτηνοτρόφος- απ’ ένα ορεινό χωριό του Ξηρομέρου, κι ήταν κατηγορούμενος, στο Ειρηνοδικείο Αστακού -εκεί γύρω στα 1970- για αγροζημία.

Τούς ξέφυγαν τα κατσίκια, μπήκαν στα αμπέλια του Σκαρλάτου και δεν άφησαν κλήμα και κληματόβεργα. Μεγάλη ζημιά έπαθε ο άνθρωπος. Δεν βρήκε τσαμπί, για να τρυγήσει.

Τον μήνυσε ο αγροφύλακας και τώρα, πέρα απ την αποζημίωση που δίκαια πρέπει να πληρώσει, περιμένει με αγωνία και την ποινή της αδικοπραξίας, που θα του επιβάλει το δικαστήριο.

Να όμως που του’μελαν τα χειρότερα, δεν θυμόταν το όνομα της γυναίκας του.

Αν είναι ποτέ δυνατόν! Να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί!

Πάνω από είκοσι χρόνια παντρεμένοι, όλοι την έλεγαν… Αλέξαινα..( το θηλυκό του δικού του ονόματος)

Εκείνος πάντα την φώναζε . Γυναίκα ή Αλέξαινα! και τα παιδιά Μάνα! Ποτέ και κανείς, δεν την φώναζε αλλιώς.

Κι ήταν άξια, εργατική, αξιοπρεπής γυναίκα. Εκείνη κρατούσε γερά και σταθερά το τιμόνι της οικογένειας, καθαρή μητριαρχία κι εκείνος την σεβόταν, την εκτιμούσε και αναγνώριζε τις θυσίες και την προκοπή της.

Όλες οι γυναίκες στα μέρη εκείνα, ετεροπροσδιορίζονταν -σπάνιες οι εξαιρέσεις- και εκτός από το επώνυμο, τούς άλλαζαν και τ’ ονομά τους, δίνοντάς τους, αυτό του άνδρα τους, Χριστίνα, Θοδωράκαινα, Γιάνναινα, Σπύραινα, ΚΏσταινα…

Αυτός ήταν ο κλειστός κόσμος τους, οι άγραφοι νόμοι, οι νοοτροπίες, οι πρακτικές κι’ οι κοινωνικές παραδοχές.

Η κάθε Αλέξαινα, σε πέτρινες εποχές, είχε άλλες έγνοιες, προτεραιότητες, ανάγκες κι επιθυμίες… Με έξι παιδιά, καπνά, σιτάρια, γιδοπρόβατα, σπίτι… το τελευταίο που την ένοιαζε ήταν τ΄ ονομά της. Νάχει η οικογένεια πρώτα -πρώτα υγεία και φαί κι όλα τ’ άλλα , ας καρτεράνε.

Με σταματημένο το μυαλό του, αγχωμένος και ντροπιασμένος , μπροστά στον δικαστή και στο ακροατήριο, γυρίζει προς τα πίσω, εκεί που καθόταν ο μικρός του γιός και τον ρωτάει:

-Ορέ Νίκο, πως λέν καλό μ’ , τ’ μάνα’ς ;-

– Αφροδίτη’ πατέρα – τού απάντησε το παιδί !

– Αφροδίτη! Τόσο ωραίο όνομα!- μουρμούρισε ο δικαστής..

κι ο μπάρμπα Αλέξης ένιωσε μια μαχαιριά μες την καρδιά.

Έγινε η δίκη, πλήρωσε τα δίκαια και σωστά ο κυρ Αλέξης και τ’ απόβραδο, πατέρας και γιός έφτασαν καβάλα στ’ άλογα τους, στο σπίτι, στο χωριό τους.

Έκπληκτη η κυρ Αλέξαινα, άκουσε πρώτη φορά τ’ όνομα της και να της λέει γλυκά – μπορεί κι ενοχικά-… ούλα καλά Αφροδίτη μ’! Ούλα καλά.

Έκτοτε… μόνο το όνομά της ,Αφροδίτη! είχε στα χείλη του.

Πέρασαν τα χρόνια, κύλησε πολύ νερό στον Αχελώο, ήρθε λίγος κοινωνικός πολιτισμός άλλαξαν οι νόμοι, η γυναίκα ανακτά την υπόστασή της, επιτέλους διατηρεί το επώνυμό της, κανείς δεν διανοείται πλέον να της αλλάξει το όνομα…

Κι όμως, κι όμως κάποιες θηλυκές όμορφες υπάρξεις κινδυνεύουν από αγέλες εκβαρβαρισμένων, εξαχρειωμένων αρσενικών… κάποιες θηλυκές ιερές ζωές, χάνονται άδικα, άκαιρα και τραγικά, δολοφονημένες από χέρια, κτηνωδών, υπανθρώπων ανδρών…

Πηγή αφηγήματος: Stamos Galounis Γυναίκες δίχως όνομα.

Πηγή φωτο απο pinterest.Kirimli Belem?

Μικροκαμωμένη με μεγαλη ψυχή.

 Καλή ανοιξη.!!

Καλημέρα σας...

-Τόλμησε σε ηλικια 30 χρονων θαρρώ,να εκθέσει τα εργα της.

Ανθρωπος μικροκαμωμένος,χαμηλων τόνων,παιδι οικογένειας με αρχες και πρέπει...

Της αρεσε να ζωγραφίζει..με κάθε πινελια,

καθε κινηση του πινέλου,τις περισσότερες φορές, κατάπινε και τα δάκρυα της..θόλωνε η ματια,αλλα σιγα το πραμα...ας επεφτε και κανενα δακρυ πανω στον πινακα..αγιασμα στα πονεμενα εργα.

Μου εφερε ολο χαρα την πρόσκληση..νεες είμαστε και οι δυο..νεαρες μανούλες με παιδια στο σχολειο εγώ,λιγο μεγαλύτερα τα δικα της.

Ειχα αναγκη να δω τα εργα της...κατι με τραβούσε..κατι με οδήγησε εκει...στην αίθουσα της πινακοθήκης.

Ειχε αρκετο κοσμο στα εγκαινια,γεννημα θρεμα της πολης μας,ειχε γνωστους..έλειπαν ομως δυο ανθρωποι ..δυο πολυ κοντινα συγγενικα της προσωπα...ο πατέρας της και ο αντρας της..

Καλή δουλειά, με πολλα θεματα...της εδωσα τα συγχαρητήρια μου...εφυγα με σφιγμένη καρδια.

Την αλλη μερα,εξω απο το μαγαζί μου,περναει ο αντρας της..καλημερίζει όπως εκανε παντα..κοντοστέκεται...

Συγχαρητήρια του λεω..κοιταζει ξαφνιασμένος..

Για τα εργα της γυναικας σου, του λεω, ειναι πολυ καλη ..μα...

Με κοιταζει..τι μα..μου λεει.

Μα τα εργα της εχουν πολύ πόνο επάνω τους...πολύ παραπονο,πολλά γιατι.

Εσυ εισαι ο υπεύθυνος για ολο αυτο το κακο-καλό.?

Ανοίγει το στομα κι απαντα:Ειμαι μάλλον λιγο σκληρός...

Κατα την γνωμη μου του λεω,εισαι και κακός.Διότι δεν ήσουν παρων στο πρωτο της ξεκίνημα,στο πρωτο της βήμα,για τον αυτοσεβασμό,την σιγουρια,την επανασταση..εισαι λαθος φιλε.

Απο τοτε δεν ξανασυνεργαστηκα μαζι του επαγγελματικα..παρ'ολο που η γυναικα δεν μου ειχε εκμυστηρευτεί κατι..παρα πολλα χρόνια αργότερα το εκανε..και μάλιστα απλωσε το χερι της,επιασε εναν μικρο της πινακα με θάλασσα και ιστιοφόρο και μου τον χαρησε για την γιορτη μου,εκείνον τον 15αυγουστο,που πονουσε η ψυχή μου..θελησε να γιανει με το δικό της βαλσαμο,την φιλη της.

Η φιλη μου βρηκε το κουραγιο μετα απο παρα πολλα χρόνια γαμου να χωρήσει,εχοντας μεγαλα παιδια,το ενα να σπουδαζει στο εξωτερικο,με τα εξοδα να τρεχουν..

Βρήκε αντιμέτωπη την μικρή μας κοινωνια..η οποια κατακρίνει με κακια την διαλυση ενος γαμου..

Η οποια δεν διησδυει την σκεψη βαθύτερα και στην ουσία..μόνο επιφανειακα...η οποια τιμωρει χαιρέκακα.

Τα καταφερε ομως,οι γονεις την ξανα-αγκαλιασαν,ειχε και δικο της το σπιτι,προικα του πατερα της.

Κι οταν ..ο πρωην συζυγος αρρωστησε βαρια,ετρεχε στο νοσοκομειο να τον γιατροσοφα κι αργοτερα στο σπιτι της,μεχρι τα τελευταια του

....ιαση της πονεμενης ψυχής της,

της λαβωμενης καρδιας της η χειρονομια αυτη...

Καθε φορα που την βλεπω..σπανιως οφειλω να πω,βλεπεις απο την στιγμή που πεθανε και η μαμα της,δεν ερχεται πια στην γειτονια,

θυμάμαι τον μακαριτη τον τοτε σύζυγό της..τότε που του "τάχωσα",να με ρωτα:Σου ειπε κατι για μενα.?

Όχι ειχα πει.Τότε που το καταλαβες?ξαναρώτησε.

Είδα τους πίνακες της απο αλλη οπτική γωνια,του απαντησα.......

-Αγαπητες φιλες και φίλοι,τις περισσότερες φορές, ξεπερνούμε τις προσωπικές δυσκολίες και προβλήματα,υγειας,θανατου,ψυχής,

καταφέρνουμε να προχωρήσουμε ενα βημα μπροστα,εστω κι αν αυτό ειναι ασταθες.

Κάποιες φορες οπως,πρεπει ολοι μαζι να προσπαθήσουμε για το καλο και την ζωη ολων μας.

Βλέπετε,όλοι μας είμαστε κρίκοι μιας μεγάλης αλυσιδας.Αν σπάσει ενας κρικος,η ισοροπία καταστρέφεται.

Τους χαιρετισμούς μου💁‍♀️ απο την Χαλκίδα.!!

Γιούλη Μαραβέλη 20/3/2026 ❤️⚘️

Τα παραμύθια της θείας Γιούλης.

 Θεία Γιούλη,με φώναζαν ολα τα παιδάκια στο χωριό.

Και κάποια γειτονόπουλα στην Λιμνη Ευβοίας.

Βάλε 1984 περιπου..

Παντα είχα την αγαπη για την παράδοση,την λαογραφια,τα παραμύθια,τις ιστορίες.

Και πάντα κάτι διηγόμουν,διότι πάντα κατι είχα φυλαγμένο στην μνήμη μου.

Θεια αρχισαν να με λενε καποια παληκάρια και διπλα στο μαγαζι.-Τι θεια βρε..χαμενα..θεια φι.!!

Εντάξει...εισαι η θεια που θελει καθε παιδι να εχει απαντουσαν.

Μάλλον κληρονομικό απο τον παπού μου τον αείμνηστο Γιώργο Γκέκα το πήρα το χούΐ.!!

Μεγας παραμυθάς.Εχω ξανα μιλησει για αυτον τον υπεροχο κι ομορφο παπου,που παντα έγερνε δεξια,το σακκακι που ειχε ριγμένο πάνω του,καλή ώρα σαν εσενα Γιώργος Γκέκας ,αγαπημένε μου ξάδελφε.❤️

-Οταν τα παιδια μου ήταν μικρά,και μεναμε μόνιμα στην Λιμνη Ευβοίας ,τα καλοκαίρια στήναμε τις σκηνές μας στην παραλία εξω απο την Λιμνη,μετα το κτήμα του Χρυστομανου,ειχε ελεγαν και μια πολύ πλούσια συλλογή εκει,απο ενα προτυπο μουσείο υδροβιολογίας με χιλιάδες εκθεματα,και μάλιστα είχε φιλοξενήσει ελεγαν τον Κουστώ,οταν εκανε ερευνα εκει στον Ευβοϊκό με το Καλυψω,προς τις περιοχές πριν την μονή Γαλατακη.Μεναμε ολο το καλοκαίρι.Πηγαινοερχόμασταν δηλαδή,απο δουλεια σπιτι.Συνήθως κοντα στην βρύση του ή όπου βλέπαμε οτι υπήρχε τρεχούμενο νεράκι για την λάτρα, απο κάποιες μικρές ρεματιές.

Εκει λοιπόν,κατω απο τα πεύκα,δημιουργουσαμε χώρο ισιώνοντας το σημειο της πλαγιάς,κλαδεύαμε και τα σκίνα και ηταν πολύ ομορφα και γραφικα.

Νοικοκυραιοι,παντα ολα καθαρα,γαλακτήζαμε(βαφαμε με ασβεστη)και τους κορμούς για ομορφια και υγιεινη.

Μου αρεσε τόσο πολύ που επιασα κι εραψα μια μεγάλη ινδιάνικη σκηνη,τεπεε,που χωρουσε πολλά παιδακια για να παίζουν.Πρεπει να ψαξω να βρω καποιες φωτογραφίες της..ωραια φαση.❤️

Σαν επεφτε το απόβραδο,αραχτοι στην παραλια ολοι.Μαμπάδες,μαμάδες,παιδιά,καποιες γιαγιαδες κ παπούδες.

Αλλος βουτουσε εβγαζε και κανένα χταπόδι,να σιγοψήνεται στα κάρβουνα,κανενα καβούρι,κανενα αχινο,ειδικότης μου,οταν τραβιουνταν τα νερα.Χταπόδι μικρο,δεν εβγαινε εξω.Ο φιλος μας ο Κωστας ο Παπαγγελης το ειχε για αρχη.:Αν φαμε το μωρο,χταπόδι δεν προκειται να ξανα δουμε ελεγε.Σπαει η αλυσιδα.

Και καθώς επεφτε το σκοτάδι,μαζευα τα μικρα της παρέας δεξια μου κι αριστερά μου και αρχιζα κανένα παραμυθι,οπως το θυμόμουν απο τον παπου μου.Θεσσαλικα παραμύθια του καμπου,σαν αυτα που εγραψε η Μαρούλα 

Απέναντι μας η αλλη στερια,της Στερεας,με τα φωτα της να λαμπιριζουν τοσο "κοντα"μας.Σαν να ηταν στην αυλη μας.Και εκει που ελεγα κι ελεγα,τονίζοντας κάποιες λεξεις...μακρόσυρτα:και που λέτε παιδιαααα,ο Μπιλιμέμμμμ βλεπει πεεεερα μακριάααα πολύ μακριααααα να λαμπυριζει ενα φωωως...

Ακουω πισω μου μια φωνη να ρωτάει:Τι φως?

Γυριζω και βλεπω την Σοφια Κατσουλα,απο Αυλώνα,και τις υπολοιπες μαναδες των παιδιών στην πίσω...σειρα.

Τι ευχαρίστηση,τι ομορφιά.

Αααα καποιοι οπως μιλούσαν,καθώς βάραιναν απο το ποτο κ το φαΐ και την κουβεντα εγερναν και τους επαιρνε ο ύπνος.!!!

Παραδομένοι στην αγκαλιά του...Μορφέα,ξυπνούσαν τα χαρσματα που ανεβαινε το νερο,καποιες φορες τα ψαρακια ή καμμια ξεστρατισμενη σουπια,τους "τσιμπούσαν"τα δαχτυλα των ποδιών.!!😃

Ομορφες αναμνήσεις που με το πέρασμα του χρόνου δείχνουν πως ήταν ευτυχισμένες στιγμές.Falia Fallia Zan ,θα το πω.!!

Ήσουν κι εσυ εκει.Και οι αντρες λογομαγούσαν ολο για τα κομματικα,σαν να ήταν στο παραθαλάσσιο καφενειο του μπάρμπα Γιάννη στο χωριό,προσπαθώντας να πεισει ο ενας τον άλλον,για τα δικά του τεκμηριωμενα στοιχεια του κομματος ή των εκπροσώπων του,τσιμπώντας κ κανενα κομματι χταποδακι και αντε και μια γουλια ούζο.

ΩΡΑΙΑ ΧΡΌΝΙΑ.!!❤️🙋‍♀️❤️

Σας χαιρετώ όλους όπου κι αν βρίσκεστε,ως την ακρη της γης.Ζήστε τις στιγμές.Οσο δυσκολα κι αν ειμαστε,υπαρχουν στιγμές που πρεπει να κραταμε.Διοτι αυτές θα γίνουν οι αναμνήσεις του μελλοντος μας.

Γιούλη Μαραβέλη.Χαλκιδα 28/3/2026

Υ.Γ.Η φωτο ειναι ρεαλιστικη...σαν ευχή για τα γεράματα.😘

Οι 18 καλικάντζαροι.

 Καλημερα,χρόνια πολλά.!!

Οι 18 καλικάντζαροι.!!

Ποιοί είναι.;

-Οι καλικάντζαροι είναι μια παλιά παράδοση στην πατρίδα μας. 

Και σε κάθε τόπο, και πιο πολύ στα χωριά, υπάρχουν χίλιοι θρύλοι και έθιμα γύρο από αυτούς. 

Εμφανίζονται κάθε Χριστούγεννα. 

Μερικοί λένε ότι είναι πνεύματα, άλλα καλά και άλλα κακά. 

Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι είναι παράξενα όντα, μαλλιαρά και ότι τρυπώνουν στα σπίτια από τις καμινάδες.

 Τις νύκτες πηγαίνουν και κλέβουν τα φαγητά που βρίσκουν και… πιο πολύ τα σύκα γιατί τους αρέσουν πολύ.

Έρχονται την παραμονή των Χριστουγέννων και …ζουν ανάμεσά μας 12 ημέρες: την 25,26,27, 28,29,30 και 31 Δεκεμβρίου, την 1,2, 3,4, 5 Ιανουαρίου και φεύγουν των Φώτων.

ΟΙ 18 ΚΑΛΙΚΑΤΖΑΡΟΙ.

Αρχηγός τους είναι ο Μαντρακούκος, που είναι κουτσός κι άγριος και ο πιο επικίνδυνος απ” όλη την ομάδα. 

Ακολουθεί ο Μαγάρας, με την τεράστια κοιλιά του, ο οποίος μαγαρίζει όλα τα φαγητά και τα γλυκά. 

Επίσης έρχεται ο Κωλοβελόνης, που είναι αδύνατος και σουβλερός σα μακαρόνι και περνά από κλειδαρότρυπες και χαραμάδες. 

Άλλος είναι ο Κοψαχείλης με τεράστια κοφτερά δόντια, που κρέμονται από το στόμα του. Κανένας δεν μοιάζει με τον άλλο και έχει ο καθένας το κουσούρι του.

Οι καλικάντζαροι έχουν ονόματα σύμφωνα με τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά τους. Πιο συγκεκριμένα:1) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΛΑΓΑΝΑΣ

Ο Μαλαγάνας θέλει πολύ προσοχή γιατί ξεγελάει τα παιδιά με γλυκόλογα και έτσι καταφέρνει να τους παίρνει τα γλυκά

2) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΗΣ

Ο Τρικλοπόδης έχει χταποδίσιο χέρι που το χώνει παντού και σκουντουφλάνε πάνω του οι άνθρωποι. Του αρέσει πολύ να μπερδεύει τις κλωστές από το πλεχτό της γιαγιάς.

3) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΛΑΝΗΤΑΡΟΣ

Ο Πλανήταρος πλανεύει τους ανθρώπους γιατί μπορεί να μεταμορφώνεται σε ζώο ή σε κουβάρι .

4) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΛΑΠΕΡΔΑΣ

Του Μαλαπέρδα του αρέσει να κατουράει και στα φαγητά την ώρα που μαγειρεύονται. Γι’ αυτό όσες νοικοκυρές τον ξέρουν φροντίζουν να κλείνουν καλά το καπάκι της κατσαρόλας τους.

5) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΓΑΡΑΣ

Ο Μαγάρας έχει μια κοιλιά σαν τούμπανο και αφήνει βρομερά αέρια πάνω στα φαγητά των ανθρώπων.

6) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΜΑΝΤΡΑΚΟΥΚΟΣ

Αυτός ο αρχικαλικάντζαρος την ημέρα κρύβεται στις μάντρες και τη νύχτα βγαίνει και πειράζει τις γυναίκες που περπατούν στο δρόμο. Είναι κοντόχοντρος, τραγοπόδαρος, καραφλός, ασχημομούρης, πιο πολύ απ’ τους άλλους και πολύ επικίνδυνος.

7) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΑΤΑΧΑΝΑΣ

Ο Καταχανάς τρώει διαρκώς και τα πάντα. Ρεύεται και βρομάει απαίσια.

8) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΕΡΙΔΡΟΜΟΣ

Ο Περίδρομος είναι ο άλλος φαταούλας της παρέας.

9) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΟΥΛΟΧΕΡΗΣ

Ο Κουλοχέρης είναι σαραβαλιασμένος, μ’ ένα χέρι κοντό κι ένα μακρύ, κι όλο μπερδεύεται και πέφτει κάτω.

10) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΑΡΩΡΙΤΗΣ

Ο Παρωρίτης έχει μύτη σαν προβοσκίδα και πολύ μαλακή. Εμφανίζεται λίγη ώρα πριν λαλήσει ο πετεινός, αξημέρωτα κι έχει μανία να παίρνει τις φωνές των ανθρώπων.

11) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΓΟΥΡΛΟΣ

Ο Γουρλός έχει τα μάτια του τεράστια σαν αυγά και πεταμένα έξω. Φυσικά δεν του ξεφεύγει τίποτα.

12) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΟΨΟΜΕΣΙΤΗΣ

Ο Κοψομεσίτης είναι κουτσός κα καμπούρης και πιο πολύ απ’ όλους τους άλλους καλικάντζαρους του αρέσουν οι τηγανίτες με το μέλι.

13) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΣΤΑΒΟΛΑΙΜΗΣ

Το χαρακτηριστικό του Στραβολαίμη είναι ότι στριφογυρνάει διαρκώς σα σβούρα το κεφάλι του.

14) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΟΨΑΧΕΙΛΗΣ

Του Κοψαχείλη τα δόντια είναι τεράστια και κρέμονται έξω από τα χείλη του . Του αρέσει να κοροϊδεύει τους παπάδες και γι αυτό φορά συνήθως ένα ψεύτικο καλυμμαύκι.

15) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΩΛΟΒΕΛΟΝΗΣ

Ο Κωλοβελόνης είναι μακρύς σαν μακαρόνι κι έτσι μπορεί εύκολα να περνάει από τις κλειδαρότρυπες κι από τις τρύπες του κόσκινου. Είναι ιδιαίτερα σβέλτος και γρήγορος στις κινήσεις του. Λένε πως ίσως ο Κωλοβελόνης να έχει ουρά που καταλήγει σε βέλος.

16) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΒΑΤΡΑΚΟΥΚΟΣ

Ο Βατρακούκος είναι θεόρατος και ολόιδιος βάτραχος.

17) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΑΤΣΙΚΟΠΟΔΑΡΟΣ

Η μεγαλειότητά του είναι φαλακρός και κασιδιάρης κι έχει ένα κατσικίσιο ποδάρι . Είναι κακορίζικος, ελεεινός και γρουσούζης. Όπου βάλει το κατσικίσιο του ποδάρι φέρνει καταστροφή.

18) ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΣ ΠΑΓΑΝΟΣ

Η αφεντιά του είναι κουτσός. Λένε μάλιστα πως τον κούτσανε μια κλωτσιά από το γαϊδούρι της Μάρως, μιας χωριατοπούλας που την κυνηγούσε κάποτε ο Παγανός για να την κάνει γυναίκα του, αλλά αυτή κρύφτηκε στα σακιά με το αλεύρι που είχε φορτωμένα στο γαϊδούρι της και κατάφερε να του ξεφύγει. Ο Παγανός έτρεξε μανιασμένος κοντά στο γαϊδούρι και την έψαχνε. Το ζωντανό τότε τρόμαξε τόσο πολύ που άρχισε να κλωτσάει. Μια δυνατή φαίνεται πως έφαγε ο Παγανός και σακατεύτηκε. Ο Παγανός λατρεύει τη στάχτη και γι’ αυτό τρυπώνει από τις καμινάδες. Φοβάται όμως πιο πολύ απ’ όλους τους Καλικάντζαρους τη φωτιά και γι’ αυτό οι νοικοκύρηδες φροντίζουν να μη σβήσει κατά τη διάρκεια του δωδεκαήμερου. Ρίχνουν μάλιστα και αλάτι που κάνει θόρυβο όταν πέσει στη φωτιά, για να τον τρομάξουν ακόμα περισσότερο.

Υ.Γ.Ψάχνοντας είδα πως τους :

:«Οι 18 καλικάντζαροι» είναι ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Αντώνη Σαμαράκη.

Ακολουθούν τα βασικά στοιχεία του έργου:

Θεματολογία: Το διήγημα ξεφεύγει από την κλασική λαογραφική απεικόνιση των καλικαντζάρων. Ο Σαμαράκης χρησιμοποιεί το στοιχείο του φανταστικού για να ασκήσει κοινωνική κριτική.

Πλοκή: Η ιστορία επικεντρώνεται σε 18 καλικαντζάρους που ανεβαίνουν στον πάνω κόσμο, αλλά έρχονται αντιμέτωποι με την ανθρώπινη σκληρότητα, την υποκρισία και την αλλοτρίωση της σύγχρονης κοινωνίας.

Μήνυμα: Μέσα από το χαρακτηριστικό ανθρωποκεντρικό του ύφος, ο συγγραφέας αναδεικνύει την απώλεια της παιδικότητας και της αγάπης. Στο τέλος, οι καλικάντζαροι εμφανίζονται πιο «ανθρώπινοι» από τους ίδιους τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι παγιδευμένοι στον εγωισμό τους.

Ύφος: Χαρακτηρίζεται από απλή γλώσσα, έντονη συναισθηματική φόρτιση και τη γνωστή αγωνία του Σαμαράκη για τη μοίρα του ανθρώπου.

Το διήγημα περιλαμβάνεται συχνά σε ανθολογίες χριστουγεννιάτικων διηγημάτων και διδάσκεται στα σχολεία, καθώς προσφέρει γόνιμο έδαφος για συζήτηση γύρω από τις αξίες της αλληλεγγύης και της καλοσύνης.

Μπορείτε να βρείτε το έργο σε συγκεντρωτικές εκδόσεις των διηγημάτων του από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Το διήγημα «Οι 18 καλικάντζαροι» του Αντώνη Σαμαράκη συνήθως δεν κυκλοφορεί ως αυτόνομο βιβλίο με δικό του αποκλειστικό εξώφυλλο, αλλά περιλαμβάνεται σε συλλογές διηγημάτων ή ανθολογίες χριστουγεννιάτικων ιστοριών.

Το εξώφυλλο που θα συναντήσετε εξαρτάται από την έκδοση:

Σε συλλογές του Σαμαράκη: Το διήγημα περιλαμβάνεται στη συλλογή «Αρνούμαι».

Οι φωτογραφιες:Η 1η με το δεντρο της γης ειναι δική μου.

Οι υπόλοιπες ειναι απο το διαδίκτυο.Δεν καταφερα να βρω συνδέσμους απο πρωτότυπο.

Τελευταία Δευτέρα του 2025

Η τελευταια Δευτέρα του χρόνου.!!

Σκέφτομαι πως αν δεν υπηρχε το ημερολόγιο,αν δεν υπήρχαν κάποιες σταθερές γιορτές,η ζωή μας θα ήταν μια ατελείωτη ΕΥΘΕΙΑ.

Σίγουρα κουραστική και καταθλιπτική.

Κατι ήξεραν οι παλιοί,απο αρχαιοτάτων χρόνων.

Αυτές οι γιορτές έχουν να κάνουν με την ελπίδα,την αγάπη,το μοίρασμα συναισθημάτων,αλλά και δώρων .

Εχουν να κάνουν με το αύριο και τον προγραμματισμό.

Δυσκολη ήταν και η φετινή χρονιά φίλες και φίλοι.

Ας προσπαθήσουμε για το καλύτερο,στηρίζοντας ο ένας τον άλλον.

Και μην σας ακούσω να είστε εχθρικοί με τους αγρότες.Κανένας δεν βγαίνει στους δρόμους,μέσα στα κρύα,παρά μόνον οι απελπισμένοι.

Ειμαστε η τελευταία γενια πιστεύω,που ξέρουμε πως η μπριζόλα δεν βγαίνει απο την μπριζολιά,αλλά απο κάποιο ζώο που κάποιος εξέθρεψε,κουράστηκε,ξοδεύτηκε,αγχώθηκε,και ζει σε συνθήκες όχι και τόσο ονειρικές σαν άνθρωπος,σαν οικογένεια.

Κανείς δεν βγαίνει στον δρόμο αν η γη που καλλιεργεί απο πάντα επαψε να προσφέρει,γιατί έγινε βούρκος,αρρώστια,θάνατος.

Η ευλογιά των αιγοπροβάτων,που ακούσαμε στις ειδήσεις,δεν ήρθε μόνη της.. Αντίστοιχα, η ευλογιά των αιγοπροβάτων οφείλεται σε ιό που προσβάλλει τα ζώα μέσω επαφής ή μολυσμένων αντικειμένων.Και τα μολισμένα αγαπητοί μου ήταν τα πάντα μετά τις καταστροφικές πλημμύρες,του 2023 με τον Ντάνιελ που πνιγηκαν χιλιάδες ζώα και σάπισαν μέσα στο βούρκο.Προκαλώντας σοβαρότατα προβλήματα σε ανθρώπους και ζώα.

Ρώτησα τον AI,για αυτο και απάντησε:Κακοκαιρία Daniel (Σεπτέμβριος 2023): Στη Θεσσαλία (Καρδίτσα, Μαγνησία, Λάρισα) προκάλεσε πρωτοφανείς πλημμύρες, εκτεταμένες καταστροφές και απώλειες ανθρώπινες ζωές, ενώ τα μολυσμένα νερά δημιούργησαν σοβαρά προβλήματα δημόσιας υγείας.

Ο πρωτογενής τομέας είναι ο ποιο ευάλωτος,γιατί έχει να κάνει με την φύση,ο ποιό δύσκολος,ο ποιό κουραστικός,ο ποιό αγχωτικός.

Ας είμαστε δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους κι όχι απέναντί τους.

Καλή χρονιά θα ευχηθώ για όλους μας.

Ας είναι η αρχή για κάτι καλύτερο στην ζωή μας.

ΑΓΑΠΗ,ΥΓΕΙΑ,ΣΥΜΠΝΟΙΑ,ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ,

ΕΥΗΜΕΡΙΑ.Γιούλη Μαραβέλη.Χαλκίδα 2025

Η Χριστουγεννιάτικη κάρτα και η ιστορία της.

 Όσο πλησιάζουν οι γιορτές,

τόσο οι ευχές πρωταγωνιστούν στην καθημερινή μας επικοινωνία.

Τώρα πια μέσω τηλεφώνου, μηνυμάτων και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Με χιλιάδες καρτες-φωτογραφίες απο το ιντερνετ.

Παλιά όμως,μια από τις δημοφιλέστερες γιορταστικές συνήθειες,

ΗΤΑΝ και η ΓΡΑΠΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ των ευχών μας.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, εκατομμύρια κάρτες αποστέλλονταν,

για να εκφράσουν γραπτώς τις ευχές,την ελπίδα και την προσμονή για το μέλλον και τα καλά, που θα έρθουν.

-Η προϊστορία της χριστουγεννιάτικης κάρτας ξεκινά από τον Μεσαίωνα ακόμα,

τότε, που καθιερώνεται στην καλή κοινωνία το έθιμο της αποστολής δώρων.

Ήταν πολύ της μόδας, να στολίζονται τα αριστοκρατικά σαλόνια με ξυλόγλυπτες θρησκευτικές παραστάσεις που έφερναν μαζί τους οι καλεσμένοι στο εορταστικό δείπνο, ενώ όσοι βρίσκονταν σε άλλες πόλεις, έστελναν εγκαίρως τα ξυλόγλυπτα έργα, που με περίτεχνες παραστάσεις υπέβαλαν τις ευχές τους για τύχη και υγεία στην οικογένεια του παραλήπτη.

-Η πρώτη καταγεγραμμένη εμπορική χριστουγεννιάτικη κάρτα εμφανίστηκε στη Βικτωριανή Αγγλία.

Σχεδιάστηκε τo 1843 από τον καλλιτέχνη John Callcott Horsley κατόπιν παραγγελίας του φίλου του Sir Henry Cole. Ο Cole,καθότι πολυάσχολος, δεν είχε χρόνο να γράψει ευχητήριες επιστολές σε φίλους και συγγενείς και ζήτησε τη βοήθεια του Horsley.

Έτσι γεννήθηκε η πρώτη κάρτα και μαζί της μια νέα βιομηχανία.

Στη συνέχεια ο Joseph Cundall, εκδότης εικονογραφημένων ιστοριών για παιδιά, εξέδωσε 1.000 αντίγραφα της κάρτας, τα οποία πουλήθηκαν σχεδόν όλα προς ένα σελίνι το καθένα, για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Ένα από τα αντίτυπά της, αυτό που έστειλε ο Cole στη γιαγιά του το1843, πουλήθηκε το 2001 προς 22.500 λίρες κατακτώντας τον τίτλο της πιο ακριβοπληρωμένης κάρτας στον κόσμο.

Με γιρλάντες, φιλανθρωπία και οικογενειακή ευτυχία,

η κάρτα που φιλοτέχνησε ο Horsley είχε το μέγεθος μιας συνηθισμένης ταχυδρομικής κάρτας, έφερε το δημοφιλές ευχετήριο μήνυμα που διατηρείται μέχρι και σήμερα

(Χαρούμενα Χριστούγεννα και ευτυχές το νέο έτος)

και αντικατόπτριζε τα ήθη της εποχής.

Οι γιρλάντες από κισσό που ζωγράφισε δημιουργούσαν ένα ρομαντικό πλαίσιο και τα σχέδιά της αναπαριστούσαν φιλανθρωπικές πράξεις (ένδυσης και σίτισης φτωχών και πεινασμένων).

Το κεντρικό θέμα έδειχνε μια χαρούμενη οικογενειακή συγκέντρωση, όπου τα μέλη της έκαναν μια πρόποση για τα Χριστούγεννα.

Σε αυτή την πρώτη κάρτα ήταν εμφανή και τα δυο βασικά στοιχεία των Βικτωριανών Χριστουγέννων, δηλαδή οι αγαθές πράξεις και ο συνδυασμός καλού φαγητού και ποτού. Σκανδάλισε, μάλιστα τα ήθη της εποχής, το μικρό παιδί, που εικονίζεται στην οικογενειακή συγκέντρωση, να κρατά ποτήρι με κρασί. Αυτό ήταν !

Η χριστουγεννιάτικη κάρτα ήταν πια γεγονός και θα γίνει απαραίτητη συνήθεια τις ημέρες των γιορτών, μάλιστα ανήκει στα έθιμα της προετοιμασίας τους.

Με άνθη, πουλιά και ξωτικά,οι αγγλικές χριστουγεννιάτικες κάρτες που ακολούθησαν (τυπωμένες με τη μέθοδο της χρωμολιθογραφίας) είχαν ρομαντικό ύφος και περίτεχνες ανάγλυφες χρωματιστές μπορντούρες.

Απεικόνιζαν συνήθως άνθη ή πουλιά επάνω στα κλαδιά, χαρούμενα παιδιά με παιχνίδια και λουλούδια στα χέρια, λιλιπούτειες νεράιδες και ξωτικά και γενικά εικόνες φύσης, παιχνιδιού και χαράς. Η βασίλισσα Βικτωρία έβαζε καλλιτέχνες να φιλοτεχνούν κάρτες με πορτρέτα της βασιλικής οικογένειας, προκειμένου να σταλούν σε συγκεκριμένα άτομα.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ,εχουμε αναμνήσεις απο καρτ ποστάλ του προηγούμενου αιώνα.

Σίγουρα οι συλλέκτες θα έχουν στην κατοχή τους πολλές καρτ-ποστάλ με Ελληνικά.Αυτές τις βρήκα στο διαδίκτυο.

Η γέφυρα

Εχουμε καιρό να τα πούμε.

Σκεφτομαι πόσο πολύ κακό κάνει ο θυμός στους ανθρώπους.

Και πόσο καλό μπορεί να προκαλέσει ενας καλός λόγος,μια καλή πράξη.

-Πριν καιρό,μάλωσαν δύο αδέλφια

που ζούσαν σε γειτονικές φάρμες.

Ήταν το πρώτο σοβαρό ρήγμα στη σχέση τους.

Για 40 χρόνια, εργάζονταν μαζί ως γεωργοί, μοιράζονταν χωρίς κανένα πρόβλημα τα γεωργικά μηχανήματα, και συνεργάζονταν αρμονικά για την εμπορία των προϊόντων τους.

Όμως, η μακρά συνεργασία τους διεκόπη απότομα.

Η διένεξη ξεκίνησε από μια μικρή παρεξήγηση, εξελίχθηκε σε μια σημαντική διαφορά, και τελικά κατέληξε σε ανταλλαγή πικρών κουβεντών.

Ένα πρωί κάποιος χτύπησε την πόρτα του μεγαλύτερου αδελφού. Εκείνος άνοιξε και αντίκρισε έναν άνθρωπο με την εργαλειοθήκη ενός ξυλουργού.

«Ψάχνω για δουλειά λίγων ημερών” είπε.

“Ίσως έχετε ανάγκη για κάποιες μικρο-εργασίες και θα μπορούσα να σας φανώ χρήσιμος”.

“Πράγματι” αναφώνησε ο μεγαλύτερος αδελφός.

“Έχω μια δουλειά για σένα. Κοίταξε σε εκείνο τον κολπίσκο στο απέναντι αγρόκτημα.

Αυτός είναι ο γείτονάς μου.

Στην πραγματικότητα, είναι ο μικρότερος αδερφός μου.

Μέχρι την περασμένη εβδομάδα υπήρχε ένα χωράφι ανάμεσα μας.

Όμως, έσκαψε με την μπουλντόζα του μέχρι το ανάχωμα του ποταμού και τώρα υπάρχει ένα ποταμάκι ανάμεσα μας.

Λοιπόν, μπορεί να κατάφερε να μ’ εκνευρίσει, αλλά εγώ θα κάνω κάτι χειρότερο.”

“Βλέπεις αυτή την σωρό με ξύλα στο στάβλο; Θέλω να φτιάξεις ένα ψηλό φράχτη.

Δεν θέλω να ξαναδώ το πρόσωπο του.”

Ο ξυλουργός απάντησε: «Νομίζω ότι καταλαβαίνω την κατάσταση.

Πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω και ότι στο τέλος θα ευχαριστηθείς με τη δουλειά μου .”

Ο μεγαλύτερος αδελφός έπρεπε να πάει στην πόλη γα να τελειώσει κάποιες δουλειές.

Έτσι, βοήθησε τον ξυλουργό να μεταφέρει τα ξύλα, και έφυγε για την πόλη.

Ο ξυλουργός εργάστηκε σκληρά κατά τη διάρκεια της μέρας.

Λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, όταν ο γεωργός επέστρεψε, ο ξυλουργός είχε μόλις τελειώσει τη δουλειά του.

Τα μάτια του αγρότη γούρλωσαν από αυτό που αντίκρισε.

Δεν είχε κατασκευαστεί ο φράχτης που είχε ζητήσει.

Αντί για τον φράχτη, υπήρχε μια γέφυρα από την μια μεριά του ρέματος μέχρι την άλλη

και από την άλλη μεριά της γέφυρας βλέπει να έρχεται προς το μέρος του ο γείτονας,

ο νεότερος αδελφός του.

Όταν τον πλησίασε, άπλωσε τα χέρια του και αναφώνησε:

“Είσαι ο καλύτερος αδελφός που θα μπορούσα να είχα.

Μετά από όλα όσα έχω κάνει και έχω πει εναντίον σου, έχτισες μια γέφυρα ανάμεσα μας.”.

Τα δύο αδέλφια αγκαλιάστηκαν, μετανιωμένα για ότι είχε συμβεί ανάμεσα τους.

Γύρισαν και είδαν τον ξυλουργό να σηκώνει την εργαλειοθήκη και να την κρεμάει στον ώμο του.

“Όχι, μην φεύγεις, περίμενε! Μείνε λίγες ημέρες.

Έχω κι άλλες εργασίες για σένα », είπε ο μεγαλύτερος αδελφός.

“Θα ήθελα πολύ να μείνω,” είπε ο ΞΥΛΟΥΡΓΟΣ, "αλλά έχω να χτίσω κι άλλες γέφυρες".

Υ.Γ.Η φωτο ειναι απο το διαδίκτυο, μου άρεσε πολύ.