Τα παραμύθια της θείας Γιούλης.

 Θεία Γιούλη,με φώναζαν ολα τα παιδάκια στο χωριό.

Και κάποια γειτονόπουλα στην Λιμνη Ευβοίας.

Βάλε 1984 περιπου..

Παντα είχα την αγαπη για την παράδοση,την λαογραφια,τα παραμύθια,τις ιστορίες.

Και πάντα κάτι διηγόμουν,διότι πάντα κατι είχα φυλαγμένο στην μνήμη μου.

Θεια αρχισαν να με λενε καποια παληκάρια και διπλα στο μαγαζι.-Τι θεια βρε..χαμενα..θεια φι.!!

Εντάξει...εισαι η θεια που θελει καθε παιδι να εχει απαντουσαν.

Μάλλον κληρονομικό απο τον παπού μου τον αείμνηστο Γιώργο Γκέκα το πήρα το χούΐ.!!

Μεγας παραμυθάς.Εχω ξανα μιλησει για αυτον τον υπεροχο κι ομορφο παπου,που παντα έγερνε δεξια,το σακκακι που ειχε ριγμένο πάνω του,καλή ώρα σαν εσενα Γιώργος Γκέκας ,αγαπημένε μου ξάδελφε.❤️

-Οταν τα παιδια μου ήταν μικρά,και μεναμε μόνιμα στην Λιμνη Ευβοίας ,τα καλοκαίρια στήναμε τις σκηνές μας στην παραλία εξω απο την Λιμνη,μετα το κτήμα του Χρυστομανου,ειχε ελεγαν και μια πολύ πλούσια συλλογή εκει,απο ενα προτυπο μουσείο υδροβιολογίας με χιλιάδες εκθεματα,και μάλιστα είχε φιλοξενήσει ελεγαν τον Κουστώ,οταν εκανε ερευνα εκει στον Ευβοϊκό με το Καλυψω,προς τις περιοχές πριν την μονή Γαλατακη.Μεναμε ολο το καλοκαίρι.Πηγαινοερχόμασταν δηλαδή,απο δουλεια σπιτι.Συνήθως κοντα στην βρύση του ή όπου βλέπαμε οτι υπήρχε τρεχούμενο νεράκι για την λάτρα, απο κάποιες μικρές ρεματιές.

Εκει λοιπόν,κατω απο τα πεύκα,δημιουργουσαμε χώρο ισιώνοντας το σημειο της πλαγιάς,κλαδεύαμε και τα σκίνα και ηταν πολύ ομορφα και γραφικα.

Νοικοκυραιοι,παντα ολα καθαρα,γαλακτήζαμε(βαφαμε με ασβεστη)και τους κορμούς για ομορφια και υγιεινη.

Μου αρεσε τόσο πολύ που επιασα κι εραψα μια μεγάλη ινδιάνικη σκηνη,τεπεε,που χωρουσε πολλά παιδακια για να παίζουν.Πρεπει να ψαξω να βρω καποιες φωτογραφίες της..ωραια φαση.❤️

Σαν επεφτε το απόβραδο,αραχτοι στην παραλια ολοι.Μαμπάδες,μαμάδες,παιδιά,καποιες γιαγιαδες κ παπούδες.

Αλλος βουτουσε εβγαζε και κανένα χταπόδι,να σιγοψήνεται στα κάρβουνα,κανενα καβούρι,κανενα αχινο,ειδικότης μου,οταν τραβιουνταν τα νερα.Χταπόδι μικρο,δεν εβγαινε εξω.Ο φιλος μας ο Κωστας ο Παπαγγελης το ειχε για αρχη.:Αν φαμε το μωρο,χταπόδι δεν προκειται να ξανα δουμε ελεγε.Σπαει η αλυσιδα.

Και καθώς επεφτε το σκοτάδι,μαζευα τα μικρα της παρέας δεξια μου κι αριστερά μου και αρχιζα κανένα παραμυθι,οπως το θυμόμουν απο τον παπου μου.Θεσσαλικα παραμύθια του καμπου,σαν αυτα που εγραψε η Μαρούλα 

Απέναντι μας η αλλη στερια,της Στερεας,με τα φωτα της να λαμπιριζουν τοσο "κοντα"μας.Σαν να ηταν στην αυλη μας.Και εκει που ελεγα κι ελεγα,τονίζοντας κάποιες λεξεις...μακρόσυρτα:και που λέτε παιδιαααα,ο Μπιλιμέμμμμ βλεπει πεεεερα μακριάααα πολύ μακριααααα να λαμπυριζει ενα φωωως...

Ακουω πισω μου μια φωνη να ρωτάει:Τι φως?

Γυριζω και βλεπω την Σοφια Κατσουλα,απο Αυλώνα,και τις υπολοιπες μαναδες των παιδιών στην πίσω...σειρα.

Τι ευχαρίστηση,τι ομορφιά.

Αααα καποιοι οπως μιλούσαν,καθώς βάραιναν απο το ποτο κ το φαΐ και την κουβεντα εγερναν και τους επαιρνε ο ύπνος.!!!

Παραδομένοι στην αγκαλιά του...Μορφέα,ξυπνούσαν τα χαρσματα που ανεβαινε το νερο,καποιες φορες τα ψαρακια ή καμμια ξεστρατισμενη σουπια,τους "τσιμπούσαν"τα δαχτυλα των ποδιών.!!😃

Ομορφες αναμνήσεις που με το πέρασμα του χρόνου δείχνουν πως ήταν ευτυχισμένες στιγμές.Falia Fallia Zan ,θα το πω.!!

Ήσουν κι εσυ εκει.Και οι αντρες λογομαγούσαν ολο για τα κομματικα,σαν να ήταν στο παραθαλάσσιο καφενειο του μπάρμπα Γιάννη στο χωριό,προσπαθώντας να πεισει ο ενας τον άλλον,για τα δικά του τεκμηριωμενα στοιχεια του κομματος ή των εκπροσώπων του,τσιμπώντας κ κανενα κομματι χταποδακι και αντε και μια γουλια ούζο.

ΩΡΑΙΑ ΧΡΌΝΙΑ.!!❤️🙋‍♀️❤️

Σας χαιρετώ όλους όπου κι αν βρίσκεστε,ως την ακρη της γης.Ζήστε τις στιγμές.Οσο δυσκολα κι αν ειμαστε,υπαρχουν στιγμές που πρεπει να κραταμε.Διοτι αυτές θα γίνουν οι αναμνήσεις του μελλοντος μας.

Γιούλη Μαραβέλη.Χαλκιδα 28/3/2026

Υ.Γ.Η φωτο ειναι ρεαλιστικη...σαν ευχή για τα γεράματα.😘