Θάλασσα.

-Κάθισα εκεί κι αγνάντευα.. 

μεσ'την πυκνή ομίχλη

το πλάνο της το μακρινό..

 που όσο κι αν θέλω ... δεν μπορώ ,να ακουμπήσω.! 

Φίλη τη θέλω να μιλώ το κάθε μυστικό μου..

Κι αντί να πω τον πόνο μου, άρχισ 'αυτή να λέει .... 

Κυλούσανε τα λόγια της  και τα παράπονά της,

όπως απ'την βαθιά πηγή ... 

ακούγεται κελάρισμα πάνω στις πέτρες τις σκληρές... 

τις νεροφαγωμένες... 

Που όσο κι αν θες ν'αφουγκραστείς τους άλλους ήχους της ζωής..

εκεινη δεν σ'αφήνει.