Κάποτε..

                                                                  Αντι ΚΑΛΗΜΈΡΑ.. 

17 Νοέμβρη σήμερα ναι δεν λέω...

*Στις μέρες μας ορισμένα πράγματα δεν είναι σωστό να λέγονται δημοσίως:

                       *Καπιταλισμός φέρει το καλλιτεχνικό όνομα της οικονομίας της αγοράς.

                        *Ο ιμπεριαλισμός λέγεται παγκοσμιοποίηση,

                         τα θύματα του ιμπεριαλισμού λέγονται χώρες υπό ανάπτυξη,

                          που είναι σαν να αποκαλείς τους νάνους, παιδιά.

*Ο οπορτουνισμός λέγεται πραγματισμός.

*Η προδοσία λέγεται ρεαλισμός.

*Η φτώχεια λέγεται στέρηση, η" στενότητα και οι φτωχοί, άνθρωποι με ανεπαρκείς πόρους.

*Η απομάκρυνση των φτωχών παιδιών από το εκπαιδευτικό σύστημα είναι γνωστή με το όνομα σχολική λιποταξία.

*Το δικαίωμα του αφεντικού να απολύει τους εργάτες χωρίς αποζημιώσεις ή εξηγήσεις, λέγεται ευελιξία της αγοράς.

*Η επίσημη γλώσσα αναγνωρίζει τα δικαιώματα των γυναικών ως δικαιώματα μειονοτήτων, 

λες και ο μισός αρσενικός πληθυσμός της ανθρωπότητας είναι η πλειονότητα.

*Αντί για στρατιωτική δικτατορία, λέμε μεταβατική κυβέρνηση.

*Τα βασανιστήρια λέγονται παράνομος καταναγκασμός ή φυσικές και ψυχολογικές πιέσεις.

*Οταν οι κλέφτες είναι από καλή οικογένεια ,δεν είναι κλέφτες αλλά κλεπτομανείς.

*Η λεηλασία των δημόσιων αποθεμάτων από διεφθαρμένους πολιτικούς, φέρει το όνομα αθέμιτος πλουτισμός

*Τα εγκλήματα που διαπράττουν τα αυτοκίνητα ,καλούνται ατυχήματα.

*Οταν θέλουμε να πούμε τυφλοί, λέμε μη διορατικοί.

*Οι μαύροι είναι έγχρωμοι.

*Οπου δεις μακρόχρονη και επάρατος ασθένεια, πρέπει να διαβάζεις καρκίνο ή AIDS.

αιφνίδια ασθένεια σημαίνει καρδιακή ανακοπή

*Ποτέ δε λέμε θάνατος, λέμε το μοιραίο.

*Ποτέ επίσης δεν είναι νεκροί όσοι εξοντώνονται στις στρατιωτικές επιχειρήσεις: οι νεκροί της μάχης είναι απώλειες 

και οι απλοί πολίτες που σκοτώνονται, χωρίς να φταίνε σε τίποτε, είναι παράλληλες ζημίες..

Εντουάρντο Γκαλεάνο -Ο κόσμος ανάποδα.

(η φωτο μου αλληγορική,μια φυλακισμένη ελιά)

Εις το βουνό ψηλά εκεί.

-ΜΑΝΗ........Bυζαντινό εκκλησάκι ,

χαμένο κάπου στον χώρο και τον χρόνο.!!!!!!

Και καθώς ανεβαίναμε τα περήφανα βουνά της Μάνης

και συζητούσαμε για την αντοχή και την σκληρότητα

εκείνων των Ανθρώπων, που από την πέτρα έχτιζαν πέτρα..

νά'το το πιάνει το μάτι μου σε μία στροφή

.Ένα εκκλησάκι λέω... το είδα.

Αποκλείεται λένε οι άλλες .

Μα είναι ίδιο με τις πέτρες γι'αυτό δεν το είδατε

.Επιτέλους προσεκτικά πιάνει άκρη η οδηγός και κατεβαίνω ..

εκκλησάκι χαμένο κάπου στον ΧΩΡΟ και κάπου στον ΧΡΌΝΟ.

Έμεινα εκεί να κοιτάζω με δέος.

Οι παραστάτες της πόρτας του μαρμάρινοι,

''κεντημένοι'' με βυζαντινά σχέδια.

Πάνω έγραφε κάποια χρονολογία,

που φαγώθηκε κι αυτή από τους αέρηδες και τον χρόνο.

Το καμπαναριό λιτό χωρίς σκάλα,

με ένα χοντρό σκοινί δεμένο το σήμαντρο της καμπάνας,

για να μπορούν να τη χτυπάνε απο το έδαφος.

Έπιασα τον νου μου να 'ταξιδεύει' στο μακρύ παρελθόν, την μάνα πάνω στο μουλάρι,

την κόρη να το έχει πιάσει από τα γκέμια και μέσα από χιλιοπατημένα πετρώδη μονοπάτια

να το οδηγεί εδώ,

παραμονές της γιορτής του να το ετοιμάσουν.

Φέρναν ασβέστη,νερό μέσα σε λαδίκες για την λάτρα, που από βραδύς τις είχαν γεμίσει απο το κεφαλόβρυσο του χωριού,μπαίνοντας στην ουρά πίσω απο κουτσομπόλες νοικοκυρές που τόχαν σε κακό να μην πουν εναν κακό λόγο για τον καθένα,και λαδάκι για τα καντήλια.

Μάζευαν απο το καλοκαίρι, καντηλαναύτρες (λουμίνια),κόβοντας προσεκτικά τα κλωναράκια του φυτού και αφαιρούσαν τους κάλυκες του, για να έχουν για όλη την χρονιά και για το καντήλι του σπιτιού, αλλά και για τα καντηλάκια των αγαπημένων τους στο νεκροταφείο, εκεί...στην πλαγιά.. που θέα είχαν στο απέραντο γαλάζιο...Το είχε υπό την προστασία της οι οικογένεια το εκκλησάκι.

Ο Αί΄Γιώργης ήταν πάντα ο προστάτης τους.

Όχι ότι το χωριό αδιαφορούσε, αλλά ετούτη η φαμίλια έρχονταν σχεδόν αχάραγα για να προλάβουν τις συγχωριανές τους, μην και δεν το συμμαζέψουν πρώτες.Περνούσαν την μέρα τους εκεί, περιμένοντας να έρθει το απόγευμα ο παπούλης,για τον εσπερινό,καθισμένος πάνω στο υπομονετικό γαί΄δουράκι του που μόνο του ήξερε την διαδρομή.Αφού είχαν αποφάει το μεσημέρι,έγερναν λίγο κάτω απο τις ψηλές πουρναριές,στρώνοντας ενα χράμι πάνω στις πέτρες.

Και για να μην πάει χαμένο το απόγευμα,η μάνα της έδειχνε πως να μαζεύει ταδιάφορα βοτάνια,που χρειάζονταν στο σπίτι,για πάσα νόσο.

Βαλσαμόχορτο,καντηλαναύτρες, και της έλεγε και την ιστορία τους,που την είχε μάθει απο τον παπαδάσκαλο.Είναι βότανο γνωστό από την αρχαιότητα και ο Διοσκουρίδης το αποκαλούσε «Γνωτέρα».Και αυτός και οι άλλοι γιατροί,συνιστούσαν τα φύλλα του φυτού κοπανισμένα με αλάτι με μορφή καταπλάσματος ως αντίδοτο σε δαγκώματα σκύλων. Τις χρησιμοποιούσαν ακόμα για την αντιμετώπιση των κονδυλωμάτων και των ελκών κάθε είδους και μορφής.

Μετά τα μέσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας,χρησιμοποιούσαν το βότανο στην εμπειρική ιατρική. Επίσης, θεωρείται άριστο ανθελμινθικό φάρμακο(για τα σκουλήκια των εντέρων) και ιδίως κατά των ασκαρίδων και των οξυούρων κατά των οποίων μάλιστα χρησιμοποιήθηκε και ο πυκνός χυμός του φυτού σε υπόθετα.

Σαν εγερνε λίγο ο ήλιος έφτανε κι ο παπας. Ξέπιανε το παπαδοπαίδι το σκοινί της καμπάνας και την χτυπούσε..ρυθμικό κάλεσμα για τον κάθε πιστό που θα βρίσκονταν μέχρι πέρα μακρια στο ακροθαλάσσι,αλλά και στα ψηλά και περήφανα κοτρόνια.

Γίνονταν η λειτουργία του εσπερινού, μέσα σε κατανυκτική ατμόσφαιρα.

Και κατόπιν όλοι μαζί,ο ενας πισω απο τον άλλον στο φιδογυριστό μονοπάτι,κατηφόριζαν για το χωριό,μέσα στο γλυκονύχτωμα..σαν τους θωρούσες απο μακριά πίστευες πως αερικά ήταν που μόνο σκοπό είχαν να ξεγελάσουν την ζωή..παιχνίδι σκληρό πονεμένων ανθρώπων.

Γιούλη Μαραβέλη 22/9/2012

Εκεί...στο παγκάκι.

-Ενα ταπεινό παγκάκι....

σε καλεί να ακουμπήσεις πάνω του..

Όπου κι αν ταξιδέψεις σε όλο τον κόσμο, είτε σε πόλεις πολυσύχναστες,

είτε σε ενα χωριουδάκι,είτε σε ενα ταπεινό δρομάκι ή σε ενα απόμερο πάρκο,

είτε μπροστά στην θάλασσα,

 το παγκάκι έχει μια μαγική ιδιότητα...σε καλεί κοντά του...να καθίσεις, να ξεκουραστείς,

να κλάψεις να χαρείς.

Παράπονα να κάνεις, για το κακό και τ'άδικο.. ή χαρά κι ευτυχία να αισθανθείς,στην αγκαλιά αγαπημένου προσώπου.

Σε καλεί με παρέα αλλά και χωρίς αυτήν..!!

-Αισθανόταν πάντα την ανάγκη να απομονώνεται εκεί.

Ερχόταν σαν ναρκωμένη..καθόταν προσεκτικά στην

άκρη αριστερά πάντα.

Ένωνε τα γόνατα και κοιτούσε..πέρα μακριά,πίσω απο τον ορίζοντα.

Λες κι είχε έναν διακόπτη...πατούσε το off και ξάφνου το μυαλό σταματούσε.

Καμιά σκέψη, καμιά πίκρα, κανένα παράπονο, κανένας προβληματισμός.

Μόνο φόρτιση ευτυχίας, ευγνωμοσύνη ζωής.

Δεν είχε διδαχθεί απο κάποιον αυτόν τον τρόπο ελέγχου του νου.

Πίστευε πως απλά, ήταν η αρχέγονη γνώση που από γενιά σε γενιά έφτασε και στην ίδια.

Το μυστικό είναι να μπορείς να την 'διαβάσεις' κλείνοντας τα βλέφαρα.

Κάποια φορά είχε 'δει' πως ανέβαινε την ανηφόρα απο τον κεντρικό δρόμο προς την εκκλησία, στους Δελφούς.

Αριστερά της της φάνηκε γνώριμη η τοποθεσία.

Σαν να ήταν στα τέλη του 1920.Σαν να ήταν 10 χρονο κοριτσάκι και είχε έρθει για περιήγηση με τους γονείς της.

Αργότερα έψαξε στο google και διάβασε πως εκεί βρίσκεται η παλαιά εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου.

Δεν είχε πάει εκει στην πραγματικότητα στην ζήση της,

αλλά σαν πέρασε οικογενειακώς μετα απο μια 10ετία,απο τον αρχαιολογικό χώρο,

θέλησε να δει μήπως η 'μνήμη' της παιχνίδια τρελά της είχε παίξει.

Κι όμως ήταν εκεί. Η ανηφόρα, η εκκλησία, μόνον που τώρα πια είχε πολλά σπίτια και ξενοδοχεία.

.Πόσο δυνατοί θα ήταν οι άνθρωποι αν μπορούσαν να αντιγράψουν την συμπεριφορά των φυτών και των ζώων.!!!

Κανείς δεν τους δίδαξε να θυμούνται, να μεγαλώνουν να ζούν, να γονιμοποιούνται, να πεθαίνουν.

-Και αφού αισθανόταν ότι 'αποφορτίστηκε' όσο της χρειάζονταν, επανέρχονταν στο τώρα, χαμογελώντας. Τι νομίζεις δηλαδή πως είναι η ευτυχία..? μικρές όμορφες στιγμές.

Σκέφτονταν καθώς σηκώνονταν απο το παγκάκι,κοίταζε ψηλά,έλεγε ευχαριστώ σε κάποιο αόρατο σεβάσμιο και σοφό γέροντα κι επέστρεφε στη δουλεια.

ΥΓ.1η φωτο,παγκάκι στο πάρκου του φαρου Κακής κεφαλής στην Χαλκίδα.

2η φωτο:Παγκάκι ολο βρυα,στις πλαγιές του Κόζιακα.

3η φωτο:Παγκάκι στο δάσος του φθινοπώρου(διαδίκτυο).

ΑΝΑΠΗΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940

Έβλεπα πάντα με φόβο...μπορεί να ήταν δέος.

 Δεν ήξερα τότε να το προσδιορίσω.Σαν ενήλικας,σφίγγεται η καρδιά μου για αυτούς τους ανθρώπους που τους θεωρώ ήρωες.Πίστεψαν για μια πατρίδα και θυσιάστηκαν για αυτήν.

-Μικρό κοριτσάκι μεγαλωμένο σε ένα χωριό των Φαρσάλων,τα Βρυσιά και στα Γιάλτρα της Αιδηψού. Έβλεπα την παρέλαση στα Φάρσαλα....τα καροτσάκια των αναπήρων, να τα σπρώχνουν γυναίκες ντυμένες νοσοκόμες. Πέρασαν τα χρόνια,μέσα σε φτώχεια,μέσα σε μικροχαρές καθημερινού αγώνα για την επιβίωση. Αρχισε να ωριμάζει το σώμα αλλά και το μυαλό. Αρχισε ο προβληματισμός της εφηβικής ηλικίας.Γιατί να σημβαίνουν όλα αυτά.? Γιατί να πολεμάνε οι άνθρωποι.? Γιατί κάποιοι θέλουν τους ανθρώπους δυστυχισμένους...να υποφέρουν απο τα κακά του πολέμου... να μένουν ανάπηροι και βασανισμένοι,να μένουν ορφανά τα παιδιά,χήρες γυναίκες να παλεύουν με νύχια και με δόντια να επιβιώσουν με την νέα κατάσταση που δημιουργήθηκε στο σπιτικό και στην χώρα τους.? Ολα αυτά τα ξέρετε και ίσως τα έχετε ζήσει. Ξέρετε επίσης γιατί χειραγωγούνται οι λαοί και για ποιά συμφέροντα. Σαν παντρεύτηκα...βρέθηκα πρόσωπο με πρόσωπο με εναν βασανισμένο άνθρωπο. Τον παππού Παναγιώτη(τον πατέρα του συζύγου). Ανάπηρος πολέμου...περήφανος άνθρωπος...θύμα του πολέμου...σακατεμένος απο τον πόλεμο. Ευτυχώς 'η δυστυχώς γι'αυτόν,το άλογο που καβαλούσε,ανατινάχτηκε απο νάρκη. Με αποτέλεσμα να γλυτώσει τον θάνατο,αλλά να σακατευτεί. Χωρίς βοήθεια ιατροφαρμακευτική πάνω στα βουνά της Βορείου ηπείρου, μέσα στους παγετούς και τα χιονισμένα βουνά. Μαζί με άλλους βαριά τραυματίες και σκοτωμένους ,τον μετέφεραν σε κάποιο πρόχειρο νοσοκομείο για να τον ακρωτηριάσουν μέσα σε αβάσταχτους πόνους,χωρίς παυσίπονα χωρίς αντιβιώσεις ... μόνο με την πιστή παρουσία εκείνων των ηρωίδων γυναικών,που ατσάλινη ψυχή και καρδιά είχαν μέσα τους. Είτε σαν νοσοκόμες,είτε σαν απλές γυναίκες του λαού,στήριξαν ένα πετσοκομένο έθνος. Χαμένος μέσα στα βουνά,μακρυά απο τον πολιτισμό ο παππούς Παναγιώτης ήταν για την οικογένειά του πεθαμένος. Εχάθη για την πατρίδα έλεγε το γράμμα που έστειλε στην γυναίκα του και στην οικογενειά του το κράτος. Εζησε όμως...εχάθη όμως το όμορφο αντρίκιο παράστημα...το σπινθηροβόλο βλέμα του νεαρού παλληκαριού που ξεκίνησε για τον πόλεμο. Πίσω επέστρεψε ένας ανάπηρος νέος άνθρωπος με πατερίτσες και χωρίς το ένα πόδι. Ενα πρόσωπο γεμάτο απο τα σκάγια της νάρκης που με τα χρόνια τα''ξερνούσε'' το δέρμα και έπεφταν. Δυστυχισμένοι άνθρωποι ,που έπρεπε να συνεχίσουν να ζούν,να αγωνιστούν για την επιβίωση την δική τους και χάρην των παιδιών τους να φανούν δυνατοί και ατσάλινοι. Των παιδιών που κουβαλούσαν πια το ''στίγμα'' του παιδιού ενός ανάπηρου,ενός ''άχρηστου''αφού δεν μπορούσε να κάνει ότι όλοι οι άλλοι άντρες. Στην μνήμη του παππού Παναγιώτη ,που τον θαύμαζα...που τον έβλεπα να παλεύει να αντέξει τους πόνους του σώματος και της ψυχής του που ήταν αφόρητοι. Που τον είδα να στερείται ΤΑ ΠΑΝΤΑ,για να καταφέρει τα τρία παιδιά του να μορφωθούν με την πενιχρή σύνταξη του αναπήρου πολέμου. Στον λεβέντη παππού του γιού μου του Παναγιώτη και της κόρης μου της Κατερίνας,

που δεν κατάφερε να ζήσει πάνω απο τα 59χρ και να καμαρώσει παιδιά κι εγγόνια....όπως τόσοι άλλοι.

Φωτο διαδυκτίου.
 

Το δέντρο των φίλων.

 Πολλές πολλές καλησπέρες σας στέλνω απο την Χαλκίδα,φίλες και "φίλες",και αγαπητοί φίλοι και "φίλοι".

...

Ίσως το φύλλο κάθε δέντρου να χαρακτηρίζει τους φίλους μας.!

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που μας κάνουν ευτυχισμένους χάρη στην απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας. Κάποιους τους έχουμε σε όλη τη διαδρομή στο πλάι μας, βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε, ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων. Όλους τους ονομάζουμε φίλους και υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη αυτών. Ίσως το φύλλο κάθε δέντρου να χαρακτηρίζει τους φίλους μας. Το πρώτο που ξεπροβάλλει είναι ο πατέρας και η μητέρα μας, μας δείχνουν τι είναι η ζωή. Στη συνέχεια έρχονται οι αδελφικοί φίλοι με τους οποίους μοιραζόμαστε το χώρο μας, για να ανθίσουν και αυτοί όπως κι εμείς.

Καταλήγουμε να αναγνωρίσουμε σε ολόκληρη την οικογένεια φύλλων αυτούς που σεβόμαστε και επιθυμούμε το καλό τους. Επιπλέον, η μοίρα μας φέρνει και άλλους φίλους, αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας. Πολλούς από αυτούς τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές, φίλους καρδιακούς. Είναι ειλικρινείς, είναι αληθινοί. Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά, ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους. Και, μερικές φορές, κάποια από αυτές τις αδερφές ψυχές αναφλέγεται μέσα στην καρδιά μας και τότε γίνεται ερωτικά εμπνευσμένος φίλος. Αυτός δίνει λάμψη στα μάτια μας, μουσική στα χείλη μας, φτερά στα πόδια μας, πεταλούδες στο στομάχι μας…
Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι, αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές, ή για λίγες μέρες ή ώρες. Αυτοί συνήθως στολίζουν το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα για όσο καιρό είμαστε κοντά τους. Μιλώντας για κοντά, δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους, εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου. Περνάει ο καιρός, το καλοκαίρι φεύγει, πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας - μερικά γεννιούνται σε άλλο καλοκαίρι, και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές.
Αλλά αυτό που μας κάνει πιο ευτυχισμένους είναι η συνειδητοποίηση ότι τα φύλλα που έπεσαν συνεχίζουν να είναι κοντά μας, να τρέφουν τις ρίζες μας με χαρά. Είναι αναμνήσεις εκπληκτικών στιγμών που διασχίσανε το μονοπάτι μας. Σας εύχομαι, φύλλα του δέντρου μου, ειρήνη, αγάπη, υγεία, τύχη και ευημερία. Σήμερα και πάντα …γιατί απλά κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό. Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς. Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά, αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δεν μας άφησαν τίποτα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας και η πιο προφανής απόδειξη ότι δύο ψυχές δε συναντιούνται τυχαία.

Το δέντρο των φίλων - Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

Μια ανάσα μόνο.

 Χαλκίδα....καλημέρα σας.!!!!!

-''Μη μ’ αγαπάς με συννεφιά

κάνε μου μόνο συντροφιά

και χώρο.

Δώσε μου μόνο όσο μπορείς

κι άσε τον ήχο της βροχής να ακούω μόνο.''

Δεν σου ζητάω και πολλά

αυτο που θέλω από παλια..

μια ανάσα μόνο.

Το προξενιό 1957

 Άντε βρε φιλενάδα πότε θα έρθεις να με επισκεφτείς στα Γιάλτρα της Αιδηψού.?

Δύο χρόνια παντρεμένη εδώ και ακόμη να έρθεις.
Έγραφε η Αθανασία η φίλη η αγαπημένη της μητέρας μου κάθε φορά που αλληλογραφούσαν.
Είχε γνωριστεί με τον άντρα της στο χωριό της κοντά στα Φάρσαλα 
όταν αυτός υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία εκεί.
Ο Δήμος Μπουροδήμος όμορφο παλικάρι ψηλός και καλός
ήταν ο μεγάλος έρωτας της Αθανασίας..
Παντρεύτηκαν με το που τέλειωσε την θητεία του και ήρθαν να μείνουν στα Γιάλτρα.
Όμως η καλή της το είχε βάλει αμέτι μωχαμέτι να φέρει και την φιλενάδα της 

κάτω και να την παντρέψει. Έτσι θα την είχε κοντά της.
Αφού τελείωσε ο θερισμός στον κάμπο,ετοίμασε την βαλιτσούλα της 

και ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι από τα Φάρσαλα για την Αιδηψό.
Πρωτόγνωρα μέρη για την Κατίνα. 

Άλλαξε πέντε συγκοινωνίες, μέχρι σε δυο καράβια μπήκε..ένα από τα Καμένα(Βούρλα)...έβγαλε τα''συκώτια'' της,άμαθη στο κούνημα της θάλασσας,

 για να φτάσει να πάρει και το άλλο το καραβάκι από τα Λουτρά Αιδηψού προς τα Γιάλτρα.

 Κάτω στο λιμάνι των Γιάλτρων, μόλις φάνηκε το καράβι,

η λάντζα (οι λάντζες ήταν μικρά σκάφη και βάρκες για μεταφορά

 επιβατών και φορτίων)βγήκε προς τα ανοιχτά για να πάρει τους επιβάτες 

και τις αποσκευές τους,που ήταν να κατέβουν εκεί.

Εκεί,στο λιιμανάκι την περίμεναν ο Δήμος με την Αθανασία για να την ανεβάσουν στο χωριό.

Η φιλενάδα της είχε βάλει ενα χράμι πάνω στο σαμάρι του μουλαριού για να καθίσει πιο αναπαυτικά.

Πολύ όμορφο μέρος..δεν χόρταινε να βλέπει απο ψηλά που κάθονταν,

την θάλασσα πέρα...και τα καράβια να πηγαινοέρχομαι.

Πολύ πράσινο και όλα τα αμπέλια περιποιημένα και γεμάτα σταφύλια.
Τα δέντρα πολλά γεμάτα κι αυτά με τους καρπούς τους,.Αχλαδιές,,αμυγδαλιές,,συκιές
ότι μπορείς να φανταστείς.Και πίσω τους το καταπράσινο δάσος γεμάτο πεύκα,κουμαριές,σκίνα,αγράμπελη...ευλογημένος τόπος...τον αγάπησε.
Και εκεί που περπατούσαν με την φίλη της για την Αγιά Σωτήρα ,νάσου κι ένα μελαχρινό παλικάρι πάνω στο άλογό του καλπάζοντας στο μονοπάτι δίπλα στην θάλασσα.

Τις χαιρέτισε με ένα κούνημα του κεφαλιού,και συνέχισε τον δρόμο του.
Κεραυνός στο κεφάλι της Κατίνας..τον ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά.
Φιλενάδα μ'αρέσει ...κάντε κάτι με τον Δήμο.
Δεν χρειάστηκε να κάνουν τίποτα...μάλλον δεν πρόλαβαν.

Μια βδομάδα στα Γιάλτρα και έκαψε την καρδιά του Κωνσταντή του Μαραβέλη.
Ήρθε προξενητής σταλμένος από την οικογένειά του και την ζήτησε σε γάμο.
Μην το σκέφτεσαι καθόλου της είπε ο Δήμος.
Οικογένεια νοικοκυραίων με την περιουσία τους μεγάλη,τα κτήματα γεμάτα γεννήματα(καρποφόρα),τα αμπέλια πολλά με δικό τους πατητήρι και βαρελόσπιτο.,

και ανεμότρατα στην θάλασσα που την δουλεύουν με τον κουμπάρο τους.

Κορίτσι με αρχές η Κατίνα,είπε ότι έχει οικογένεια στην Θεσσαλία,τους γονείς της ,

τα αδέλφια της,έπρεπε να έρθουν να της ζητήσουν το χέρι στα Βρυσιά Φαρσάλων.
Την επομένη αφού χαιρέτησε την φίλη της και όλη την γειτονιά που είχαν γνωριστεί..αγαπησιάρα γυναίκα ήταν...την συμπάθησαν όλοι.

Είχε χιούμορ,ήταν ευχάριστη,εμφανίσιμη και νοικοκυρά από της καλές..

Σ'όλο το ταξίδι της επιστροφής την έτρωγε η αγωνία.

Τι θα πει ο πατέρας της.?Θα τη έδινε στα ξένα.?
Μόνον οι φτωχοί άφηναν τις κόρες τους να παντρευτούν σε μακρινούς τόπους.
Μα η οικογένειά της είχε προκοπή.

Από τριάντα στρέμματα είχε για κάθε μια από τις τρεις κόρες του ο πατέρας της.
Και όλα στον κάμπο...εύφορη γη..!!!!!!
Το στομάχι της έφτασε στο στόμα από την αγωνία...της κόπηκε η όρεξη,μπουκιά δεν κατέβαινε.
Θα μας πεθάνει το παιδί ...τι είναι αυτά που κάνεις,έλεγε η κυρά Σταυρούλα στον άντρα της.
-Εμείς δεν είμαστε ξεβράκωτοι να δώσουμε το παιδί μας στα ξένα,απαντούσε ο πατέρας της.
Και μια Κυριακή καθώς κατηφόριζαν από την εκκλησία,

είδαν το λεωφορείο να κατεβάζει στην δημοσιά δυο νοματαίους.
Έναν άντρα και μια γυναίκα,καλοβαλμένους και καλοντυμένους,με βαλίτσα και δυο δέματα.

Που είναι το σπίτι του Γιώργου του Γκέκα.? ρώτησαν τον πατέρα της.
Εγώ είμαι αυτός που ψάχνετε,ποιοι είστε και τι θέλετε.?
Δεν νομίζω να μην είστε φιλόξενος άνθρωπος και να θέλετε εδώ στην μέση του δρόμου

 να σας πούμε τι θέλουμε.?
Συγχωράτε με είπε ο πατέρας της,κοπιάστε στο φτωχικό μου.
Με τους ξένους μπροστά και τα αδέλφια της να κουβαλούν τις αποσκευές

 και την μάνα της και την μεγάλη της αδελφή από κοντά,φτάσανε στο σπίτι ,

στην άκρη του χωριού ,κοντά στο λιβάδι.

Πέτρινο σπίτι χτισμένο πριν λίγα χρόνια,όπως και όλα του χωριού,

με ρυμοτομία σχεδίου πόλεως με φαρδιούς δρόμους ,πλατεία μεγάλη,εκκλησία νέα του Αγ.Αθανασίου,κοινότητα,αστυνομία.
Οι μεγάλοι σεισμοί τον Απρίλη του 1954 είχαν ισοπεδώσει όλα τα πλίνθινα σπίτια του χωριού.
Τα μόνα που έμειναν όρθια ήταν τα κτίσματα του κονακιού που ήταν πέτρινα και καλοχτισμένα.

 Η εκκλησία του χωριού ράγισε παντού και ξεκόλλησαν σχεδόν όλες οι αγιογραφίες που ήταν ζωγραφισμένες απο λα'ι'κούς ζωγράφους και ήταν ακατάλληλη για χρήση.

Η μισή σάρισε από την πλευρά της Αγίας Τράπεζας. 

Ήταν μεγάλη εκκλησία για χωριό.Με γυναικωνίτη πάνω,όλο ξυλόγλυπτα.Γεμάτη αγιογραφίες ..
Η πλαϊνή πόρτα από την αριστερή πλευρά των αντρών,
είχε μια τρομερά εκφοβιστική τοιχογραφία.

Έδειχνε τον χάρο με τους βοηθούς του να παραλαμβάνουν τις ψυχές.

Στα χέρια του κρατούσε μια ζυγαριά και τις ζύγιζε.
Αν οι αμαρτίες τους ήταν πολλές,η ζυγαριά έγερνε από την πλευρά της κόλασης,

που ήταν γεμάτη καζάνια με ανθρώπους που έβραζαν και πολλά βασανιστήρια.

Αν οι αμαρτίες ήταν πολύ λίγες,τότε πήγαιναν στον παράδεισο,που ήταν γεμάτος όμορφα δέντρα ,

πουλιά και ζώα που χαμογελούσαν ευτυχισμένα.

Ώσπου να καταφέρουν οι χωριανοί να συμμαζευτούν και να χτίσουν καινούρια εκκλησία,

έφτιαξαν με σανίδες μια πολλή μεγάλη παράγκα που κάλυψε 

και την παλιά χτιστή Αγία τράπεζα της μισογκρεμισμένης εκκλησίας τους.
Το σπίτι είχε δύο δωμάτια μεγάλα δεξιά κι αριστερά της εισόδου.
Έμπαινες κατευθείαν απο την είσοδο στο χώλ που ήταν αρκετά μεγάλο

 και έβγαινες απο την πίσω πόρτα ακριβώς απέναντι ,

για να πας στην κουζίνα και την αποθήκη στην πίσω πλευρά και κολλητά στο σπίτι.
Τους φιλοξένησαν στο καλό δωμάτιο.Πάνω στο φαί ο ξένος συστήθηκε,

σαν Σεραφείμ Κων.Μαραβέλης,απο δώ η γυναίκα μου η Παναγιού.
Θέλουμε να πάρουμε την Κατίνα για νύφη στον πρωτότοκο γιό μας τον Κωνσταντή 

που την αγάπησε με το που την είδε..και δεν μας νοιάζει αν έχετε προίκα η όχι

 ...έχουμε εμείς περιουσία να ζήσουν καλά.

Σας φέραμε και καλούδια απο τον τόπο μας και τα κτήματά μας....΄

μια νταμιτζάνα κρασί,

χταπόδια λιαστά,παστές σαρδέλες,σταφίδες,σύκα ξερά,

σουτζούκια,αμύγδαλα,καρύδια,πετιμέζι.
Για την νύφη μας,χρυσαφικά και μια λίρα.
Ούτε που πρόλαβε ο παππούς μου ο Θεσσαλός να ανοίξει το στόμα του.
Ευφυέστατος,μορφωμένος και με μεγάλο λέγειν ο άλλος μου παππούς
ο Ευβοιώτης τον τούμπαρε.

Ξέχασε και τις αρχές και τα λόγια του....
Ας είναι καλά και οι δύο εκεί ψηλά που βρίσκονται και με κοιτούν να γράφω...

Η φωτο ειναι απο το γάμο των γονιών μου.