Και το όνομα αυτής:Παναγιώτα.

 Καλημέρα σας.Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες,χρόνια πολλά σε όλο τον κοσμο.

Και στις φίλες,που ζουν στο εξωτερικό.

Μεταξυ αυτων,εγω η Παναγιώτα και ο γιος μου,Παναγιώτης.

Γιάλτρα Αιδηψού,άνοιξη 1959

....και το όνομα αυτής.?

Κοιτάζει ο παπά Θανάσης ερωτηματικά την νονά μου.

-Γιούλη...απαντά αμέσως αυτή.

Άλλο...άλλο απαντά συννεφιασμένος ο παπάς.

Δεν είναι Χριστιανικό όνομα αυτο.

-Πανα'ι'ού πετάγεται αρπάζοντας την ευκαιρία της στιγμιαίας αμηχανίας της νονάς μου, η γιαγιά μου.

-Τι πράγματα είναι αυτά.?

Δεν υπάρχουν τέτοια ονόματα στην εκκλησία...

φωνάζει νευριασμένος ο παπάς μ'αυτές τις τρελές που έμπλεξε και το...τροφαντό νιάνιαρο στα χέρια του που κλωτσάει και σκούζει.

Παίρνοντας μόνος του την θαρραλέα απόφαση και ξέροντας το βαπτιστικό όνομα της γιαγιάς μου,καθότι σχεδόν μαζί ειχαν μεγαλώσει στην αυλή της γιαγιάς Σταθούς,λέει:Και το όνομα αυτήή ή ηηςςςςς: Παναγιώώώτααααα.!!!!!

Μετα την βάφτιση,αφου μου εδόθη του όνομα με την χαρη της Παναγίας μας,κατηφόρισαν όλοι προς το πατρικό της οικογένειας,να γιορτάσουν το χαρμόσυνο γεγονός.

Τα ανοιξιάτικα λουλούδια στο φόρτε τους,μέσα στις γλάστρες τις φρεσκοβαμμένες με λουλάκι.

Η φύση γυρω,γιορτινη με τα θάμνα κ τα δέντρα ανθισμένα,όσο έβλεπε το μάτι στην πλαγιά,μέχρι κατω στην θάλασσα.

Απέναντι τα Λουτρά(Αιδηψού),που τις ήρεμες ώρες άκουγες τους θορύβους του.

Οι αυλές,οι πεζούλες  και οι κορμοί των δέντρων,γαλακτισμένα μέρες πριν,τα καλοσιδερωμένα τραπεζομάντηλα  με τις χειροποίητες δαντέλες με το βελονάκι στο λιακωτο,και στην αυλή,στρωμένα με μεζέδες και καλούδια,που η μάνα μου η κυρά Κατινα είχε φτιάξει με τα χεράκια της,καθώς και οι ονομαστές Θεσσαλικές πίτες της,τα κρασια και το τσίπουρο της φαμιλιας,που οι ίδιοι έφτιαχναν,σε καράφες πάνω στα τραπέζια, χταπόδια λιαστα,μπαρμούνια με φρεσκες τομάτες και ριγανη,αρνί ψητο στον φούρνο του Βόρρη,τα θαλασσινά,τα ψάρευε η φαμίλια με την ανεμότρατα που είχε μεσιακή με τον κουμπάρο τον Πουλάδα(παρατσούκλι),μπακλαβάδες,δίπλες και γλυκά κουταλιου,και άλλα πολλα.

Οι αδελφοι του αείμνηστου πατέρα μου,ο Νίκος και ο μικρότερος αυτών αείμνηστος Βασίλης,συνομοτούσαν πως θα με προσφωνούν.

Θα την λέμε Γιούλη την μικρή,λέει ο θείος Νίκος,συμφωνει και ο Βασιλης.

Παίρνει το αυτί της γιαγιάς μου την συζήτηση και πετάγεται.

Εγώ θα την φωνάζω Παναγιού,ο κοσμος να χαλάσει...

-Μάνα δεν είναι όνομα αυτο για μικρό κοριτσακι...

-Τι γιουλι και βλακείες,ψάρι στο γιαλό είναι;

ανταπαντα η γιαγιά.

-Να πεις ειναι στην ηλικια σου,αντε να την φωνάζουν έτσι,συνεχίζουν οι θείοι.

Κράτησαν βδομάδες αυτές οι λεκτικές αντιπαραθέσεις ώσπου να συνηθήσουν το χαϊδευτικο που αποφάσισε ο παπούς Μαραβέλης.

Σαν έπιασα μολύβι στα τέσσερά μου χρονια,μου έμαθε πως να κάνω καλλιγραφικα το μονογραμμά μου:Π.Μ.

Αυτα με ...μένα.

Βοήθεια μας η σημερινή ημέρα και πιο πολύ στους συνανθρώπους μας που επλήγησαν απο τις φωτιές.⚘

Ενα διαδικτυακο κέρασμα για την γιορτή μας:φωτο απο Χρυσές συνταγές.

Καμμένη γη..καμμένες ψυχές.

 Καλημέρα.

Καμμένη γη..καμμένες ψυχές.

Βόρεια Εύβοια..

Τέτοιες καμμένες ωρες,τέτοιες στιγμές της κόλασης,είναι που που σε αποτελειώνουν.

Που θέλεις να πάρεις ενα τσεκούρι ή ένα πολυβολο,να πας στην βουλη και να κανεις το μακελειο.

Να μην αφήσεις ρουθουνι.

Ξεχνώντας τα πιστεύω σου χριστιανικά και ηθικά,ξεχνώντας τα πάντα.

Μόνο και μόνο για το άδικο.

Διότι ξαφνικά ανακαλύπτεις πως μια σπίθα μπορεί να σου καταστρέψει τον αγώνα και το όνειρο μιας ζωης.Δεκαετιών.

Τι ήθελες ο καημένος?

Ενα σπιτάκι στα μέτρα σου,τα χωραφάκια σου,ενα μεροκάματο.

Ή να βλέπεις τα πευκα και το "δάσος"που μεγάλωσαν 100 χρόνια πριν απο σένα,να σου δίνουν ψωμι.

Να ξινεις με υπομονη λιγο λιγο τον κορμο τους για να σου δόσουν τις πολύτιμες σταγόνες του ρετσινιου.

Κι εσυ να ανεβοκατεβείνεις κακοτράχαλα βουνά,μεσα στον καύσωνα,χωρις να παραπονιέσαι και να λες δοξα τω Θεω.

Ή να περιμένεις.. να περιμένεις να καλοκαιριάσει,να έρθουν για διακοπές οι Ελληνες που χρόνο με τον χρόνο γινατε και φίλοι,να πάνε στο κάμπινγκ,ή να νοικιάσουν κανένα δωμάτιο,να γίνει αυτο το παρε δοσε,να μαζέψεις κανενα φράγκο για τον χειμώνα.

Ή να ρίχνεις απο βραδυς τα δίχτυα σου στα ανοιχτά,αυτή η ψαρόβαρκα δίνει ψωμί στην οικογένεια,δίνει ονειρο στα παιδιά σου,να σπουδάσουν να προκόψουν.

Και το πρωί δεν πρόλαβες να βγάλεις τα ψάρια στον μώλο που θα σε περιμεναν όρθιοι στην σκάλα γνωστοι κι άγνωστοι να δουν τι έχει δόσει η θάλασσα,να πάρουν.

Μια σπίθα φωτιάς ,και η συνεχόμενη αδιαφορία του κράτους,σε ξαναέστειλαν αδιάβαστο στα τάρταρα,στο έρεβος.

Γράφω και κλαιω φίλες και φίλοι.

Αγαπώ τον τοπο μου,γνωρίζω καθε μερια του.

Απο το Καντήλι μέχρι το βουνο της Λιχάδας.

Η Β.Εύβοια ειναι ενα ευλογημένο μέρος,που ποτέ δεν το αφήνουν να σηκωθει όρθιο.ΠΟΤΕ.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ εκ προθέσεως.

Αυτοί ειναι.

Κι εμεις δυστυχώς,έχουμε αφαιρετική μνήμη...επιλεκτική.

Διαγράφουμε ολα τους τα κακα και κρατάμε το υποκριτικό χαμόγελο μιας αμφίβολης υπόσχεσης για το αύριο.

Οταν ενας λαός δεν μαθαίνει απο τις εθνικές καταστροφές και τραγωδίες,δυστυχώς είναι άξιος της μοίρας του..Γιούλη Μαραβέλη.

5/8/21.

Φωτο απο το internet.

Ο δρόμος του φεγγαριού.

 Πανσέληνος....Φεγγάρι,ολόγιομο.

Γνώριζε από μικρή τον δρόμο του φεγγαριού.

Ήξερε τι ώρα θα περνούσε από τις αλυκές ,

που τιμωρημένες από τον ήλιο..

πάντα διψούσαν για ζωή..

Τι ώρα θα περνούσε έξω από το στοιχειωμένο φάρο,

που μόνο μέρα έριχνε το βλέμμα της επάνω του..

λες κι αν τον έβλεπε νύχτα,όλες οι μάγισσες και τα ξωτικά,

τον δρόμο θα έβρισκαν κατά πάνω της...

μόνο από το βλέμμα της..

Πότε έκανε παιχνίδια με τα δελφίνια της

και πότε θα έφτανε μπροστά στην πόρτα της στο ακροθαλάσσι..

και αφού έλεγαν δύο τρεις κουβέντες μεταξύ τους,

σαν καλοί κι αγαπημένοι φίλοι,

αυτό συνέχιζε την αιώνια πορεία του

κι αυτή άφηνε το λιμάνι

κι ανηφόριζε στο καλντερίμι για την πλατεία του χωριού.

Δεν φοβόταν ποτέ..παρέα της οι ήχοι της νυχτιάς..

γνώριμοι από γεννησιμιού της.

Καληνύχτα μαγική για όλους σας.

Γιούλη Μαραβέλη 5/8/13

Φωτο: από το διαδίκτυο.

Της Αγιά Σωτήρας στα Γιάλτρα.

 Καλημέρα σας φίλες και φίλοι,μπήκε ο Αύγουστος και μετρώ τις ώρες,για την άδεια μου,

Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

-Αντε Παναγ'ι'ού...θ'αργήσουμε. Όλος ο κόσμος θά έχει κατεβεί.

Δεν επιτρέπεται εμείς που έχουμε την πρώτη ελιά να την έχουμε άστρωτη.

Ο παππούς ντυμένος με το κουστούμι του και την ρεμπούμπλικα,

είχε φέρει τον Κίτσο το μουλάρι μας πεντακάθαρο και ξυστρισμένο να λάμπει.....

ντυμένο το σαμάρι του με το χράμι με τα κρόσσια,

που είχε η γιαγιά γι'αυτή την περίπτωση.

• Το έφερε στο πλάι απο το βραχάκι που ήταν στην άκρη του κήπου μας που κοίταγε απο ψηλά την θάλασσα και εγώ πατώντας το βραχάκι σαν σκαμνί,κάθισα στα καπούλια του Κίτσου.

Πεντακάθαρη,με το κίτρινο φουστανάκι μου με τα φρού φρού(είχε μια αδυναμία σ'αυτά τα φορεματάκια η μάνα μου η κυρά Κατίνα η Θεσσαλιώτισσα),με τα άσπρα παπουτσάκια μου ,

δώρο της νονάς μου της Μαρίας,και τα μαλλάκια μου πλεγμένα κοτσιδούλες 

και δεμένα με άσπρους φιόγκους.
Ο παππούς κάθισε στο σαμάρι μονόπαντα για να μην τσαλακωθεί το κουστούμι έλεγε.
Η υπόλοιπη φαμίλια είχε κατεβεί κάτω στο λιμάνι και πέρασε απέναντι με την βάρκα μας.
Εγώ ήμουν η'ουρά' του παππού. Όπου πήγαινε ακολουθούσα. 

Ήταν υπομονετικός...όλο να μαθαίνω ήθελα και προστατευτικός μαζί μου καθότι κορίτσι.

Αρχίσαμε ν'ανεβαίνουμε προς τα καφενεία του χωριού,

να κατηφορίζουμε για λίγο προς την άλλη βρύση και να ανεβαίνουμε πάλι προς το έμπα του χωριού.

1. Σ'εκείνο το σημείο η θέα είναι πανοραμική.Μπροστά και προς το βάθος του ορίζοντα βλέπεις μια άλλη θάλασσα,όχι την δική μας.Λίγο προς τα 'δω τα δικά μας βουνά.Πιο κοντά μας και μπροστά στα πόδια μας ο όρμος των Γιάλτρων με τον ανεμόμυλο τότε του Βεργή,απέναντι τα Λουτρά(Αιδηψού),και μπροστά μας κι αριστερά φαίνεται η Αγιά Σωτήρα που γιορτάζουμε την χάρη της.Ο ήλιος τώρα άρχισε να φαίνεται σιγά σιγά.
2. Εχει ακόμη δροσιά παρ'όλο που είναι Αυγουστιάτικη μέρα.
3. Πάντα μ'άρεσε το κατέβασμα σ'αυτο το σημείο καθώς πηγαίναμε στην χάρη της.
4. Στην κατηφόρα το μουλάρι έγερνε μπροστά,έτσι ήμουν πιο άνετα στα καπούλια.Σαν ανεβαίναμε όμως στην επιστροφή για το χωριό,η ζέστη,ο ιδρώτας και η ανηφορική θέση που γλιστρούσα στα καπούλια ήταν πολύ κουραστικό για μένα καθώς έπρεπε να είμαι γερά γαντζωμένη απο το πίσω χερούλι του σαμαριού για να μην γκρεμοτσακιστώ.Αυτό ποτέ δεν το είπα στον παππού...και μάλλον ποτέ δεν το κατάλαβε.
5. Με το που φτάναμε έδενε το μουλάρι παράμερα σε μια σκιά και παίρνοντας με απο το χέρι πηγαίναμε στην εκκλησία να λειτουργηθούμε.
6. 
   
   
   
   
   
   
   
   
   
7. Μικρή η εκκλησούλα,πάρα πολύς ο κόσμος ,έφτανε μέχρι το δρόμο μπροστά στην θάλασσα.Αφού τελείωνε η λειτουργία και παίρναμε αντίδωρο,
8. άρχιζαν τα όργανα,οι ταβερνιάρηδες είχαν έτοιμα και λαχταριστά τα κοκορέτσια και τα ψητά. 
9. Όλες οι οικογένειες φέρναμε φα'ι' από το σπίτι. 
10. Όμως όλοι έπαιρναν και λίγο ψητό για το καλό.
11. Οι ξένοι που έρχονταν από τα γειτονικά χωριά ,η θα κάθονταν σε φιλικών οικογενειών τα δέντρα 'η στις καρέκλες των ταβερνών.
12. Σπάνια όμως γιατί όλοι είχαν φιλικές σχέσεις με όλους.
13. Για τους μεγάλους ήταν μια ευκαιρία να ξεφύγουν απο την κούραση 
14. της καθημερινότητας μιας και η περιοχή μας ήταν καθαρά οινοκαλλιέργειες ελαιοκαλλιέργειες και ασχολούνταν και με την θάλασσα.
15. Κουρασμένοι άνθρωποι που η γη και η αλμύρα της θάλασσας τους είχαν αργάσει το πετσί τους.
16. Για μας τα παιδιά πιστεύω ήταν οι γιορτές και το πανηγύρι. 
17. Καμία έγνοια στο μικρό μας κεφαλάκι τα βλέπαμε όλα πανέμορφα.

                                 ****************************************

Η μεταμόρφωση του Σωτήρος είναι μια μικρή και λιτή εκκλησούλα,όπως όλα τα ξωκλήσια της περιοχής μας.

Αυτό που μου άρεσε και καμάρωνα πάντα είναι ότι είχαμε πολλά ξωκλήσια.

Άλλα δίπλα στην θάλασσα,'οπως του Αγ.Παντελεήμονος στα Μπάνια,άλλα όπως  η Αγιά Σωτήρα με την Παναγία(Εισόδια της Θεοτόκου),την Αγ.Παρασκευή στον παραλιακό δρόμο προς την Αιδηψό.

Πάντα περιποιημένα και ασπρισμένα ιδίως την μέρα που γιορτάζονταν η χάρη τους. 

Στο ξωκλήσι όμως που γίνονταν η πιο τρανή γιορτή,που μάζευε κόσμο απο όλα τα χωριά της περιοχής και βέβαια από το χωριό μας,είναι βλέπεις Γιαλτρανή εκκλησία,ήταν της Αγιά Σωτήρας(Μεταμόρφωση του Σωτήρος στις 6 Αυγούστου).Από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα λένε ότι γινόταν πανηγύρι.

Ο ελαιώνας που βρίσκεται μπροστά στην εκκλησία έλεγε ο παππούς μου ο Σεραφείμ,ότι είναι βακούφικος.Τι θα πει αυτό παππού ρωτούσα...'όπως έκανα για τα πάντα.Είναι της εκκλησίας παιδί μου.Αλλά τα δέντρα είναι μοιρασμένα στους χωριανούς.

Έτσι την μέρα της γιορτής κάθε φαμίλια έχει το δικό της δέντρο να καθίσει στην σκιά του και να γιορτάσει.(Αλήθεια -ψέματα έτσι μου έλεγε).

Ο ελαιώνας πεντακάθαρος..οι ελιές καλοκλαδεμένες σαν νυφούλες και αρκετά χαμηλές για να είναι εύκολες στο ράβδισμα όταν θα ωρίμαζε ο ευλογημένος καρπός.Μπροστά στην εκκλησούλα υπάρχει πηγάδι.Δεξιά η μεγάλη ελιά είναι της οικογένειάς μου(την κληρώσαμε  στην αδελφή μου).Εκεί μπροστά στήνονταν οι πάγκοι για τους οργανοπαίχτες.Κάποια καφενεία κατεβάζανε και αναψυκτικά στην εποχή μου. Όμως κάθε οικογένεια είχε το δικό της τσίπουρο και το δικό της κρασί που έφερνε για το πανηγύρι.

Κάτω από τις ελιές στρώνονταν χράμια και παλιές κουβέρτες για να στρωθεί το φαγοπότι της γιορτής και καθόμασταν γύρω απ'αυτό.

Ήλιε μου.

 Kαλό ξημέρωμα για όλους.!!

*Σαν καβαλάρης χρυσοφόρετος...

 φεύγεις και χάνεσαι πίσω απ'το φως...

 ήλιε μου...

πάρε με μαζί σου..

στις τροπικές διάφανες θάλασσες που κολυμπάς..

Δείξε μου μέρη άγνωστα

χιλιοτραγουδισμένα..

δόσε μου λιγη ζεστασια

που εχεις την περίσσεια.

Κι αν ξεχαστείς καμμια φορα προσμένοντας εκείνη..

σαν θα φανει πανέμορφη η αγάπη σου η Σελήνη..

εγω θα κανω πως κοιτώ το γαλανό ακρογιάλι..

για να μπορεσεις να της πεις,

το σ'αγαπαω,παλι.

Γιούλη Μαραβέλη 6/4/20

Η μικρή Λαζαρίνα.

Καλη αυριανοί φίλες και φίλοι.Εύχομαι να είστε καλα,καθώς κι εγώ,καλώς υγιαίνω.

Μην με παρεξηγήσετε που δεν προλαβαίνω να απαντώ στα σχόλια σας.Ας όψεται η κρίσης.

 Αναμνήσεις μικρής κι απονήρευτης ηλικίας στα Βρυσιά Φαρσάλων.

Όλη την βδομάδα που κυλούσε για να έρθει ο ''Λάζαρος'',είμαστε ξεσηκωμένες.

Μια υπερένταση πολύ όμορφη και γλυκιά.

Πηγαίναμε το πρωί με τα πόδια βέβαια προς το σχολείο...το μάτι μας 'έπαιζε',κοιτώντας αυλές,

ξερολιθιές,το λιβάδι με τα σπαρτά.!!

Έπρεπε να έχουμε τσεκάρει που υπήρχαν ανθισμένα λουλούδια για να ετοιμάσουμε τα καλαθάκια μας.

Όμως πρώτα, έπρεπε να κόψουμε απ'τους αγρούς τα αγριολούλουδα που τα ονομάζαμε λαζαράκια.

Από την Παρασκευή το απόγευμα,βγαίναμε πρώτα στο λιβάδι,

 που απλώνονταν μετά το σπίτι μας...μια καταπράσινη θάλασσα,

 με φρεσκοφυτρωμένο  τρυφερό χορτάρι.Τα προβατάκια απλωμένα παντού βόσκουν λαίμαργα.

Που και που κανένας γα'ι'δαράκος με δεμένο το πίσω αριστερό πόδι σε μακρύ σκοινί,

για να μην ορμάει ο κατεργάρης σε ξένα...χωράφια.

Το μάτι ευχαριστιόταν να απλώνεται στον κάμπο.

Ξεχώριζες μόνον  δέντρα όπως φιδοσερνώταν το ποτάμι....τις ιτιές,

τις λεύκες,τις μοσχο ιτιές,που όταν άνθιζαν,

ενα αόρατο αρωματικό σύννεφο απλωνόταν στον κάμπο που σε νάρκωνε γλυκά.

Έκλεινες τα μάτια,θαρρώντας πως θα αναπνεύσεις περισσότερο μαγεμένο φίλτρο.

Μαζεύαμε τα αγριολούλουδα...χεριές ολόκληρες,τα πηγαίναμε στο σπίτι και

τα βάζαμε σε κουβά με νερό που βγάζαμε με την τουλούμπα(αντλία),στον κήπο για να κρατηθούν ζωντανά..

Οτι είχε δόσει η άνοιξη που δειλά δειλά είχε φανεί απο λουλούδια στην αυλή μας,

παίρναμε με μέτρο,γιατί έπρεπε να μείνουν και για τον επιτάφιο,

που ήταν ιερή υποχρέωσή μας να στολιστεί με λουλούδια.

Τον στολισμό για το καλαθάκι μου τον αναλάμβανε η μάνα μου...που γρήγορα και με περίσσιο μεράκι μου το στόλιζε.

Κατόπιν το κρεμούσε στο κλαδί της αχλαδιάς μας που ήταν στην μέση του κήπου...

και το κατάβρεχε με σταγόνες νερού για να μην μαραθεί μέσα στην νύχτα.

Πότε νύχτωνε πότε ξημέρωνε ούτε΄που θυμάμαι..

Αν γίνονταν τρόπος να ντυθώ απο βραδύς με τα καλά μου ρούχα,

τα καλτσάκια μου τα κάτασπρα,τα φρεσκοβαμμένα άσπρα παπουτσάκια μου,

να είναι πλεγμένες οι κοτσιδούλες μου στο κεφάλι μου με τα μεγάλα φιογκάκια στις άκρες τους

...να ξάπλωνα ανάσκελα κλείνοντας τα μάτια χωρίς να κουνηθώ ρούπι...

για να μην τσαλακώσω την....εικόνα μου,θα το'κανα.

Ας όψεται η κυρά Κατίνα η μάνα μου.....

Πρωί πρωί παίρναμε τους δρόμους του χωριού με την σειρά,τραγουδώντας τον Λάζαρο.

:Ηρθ'ο Λάζαρος ήρθαν τα Βάγια

ήρθ'η Κυριακή που τρών τα ψάρια.

Σήκω Λάζαρε και μην κοιμάσαι...

ήρθ'η μάνα σου απο την πόλη

σου'φερε χαρτί και κομπολό'ι'...

Ενώ αργότερα μεγαλώνοντας λιγάκι,το ρίχναμε στο μοιρολόι για να εντυπωσιάσουμε τις νοικοκυρές.

-..Ποῦ ἤσουν Λάζαρε; Ποῦ ἤσουν κρυμμένος;

 Κάτω στοὺς νεκρούς, σὰν πεθαμένος.

Δὲ μοῦ φέρνετε, λίγο νεράκι, πού ῾ν᾿ τὸ στόμα μου πικρὸ φαρμάκι?

Δὲ μοῦ φέρνετε λίγο λεμόνι, Πού ῾ν᾿ τὸ στόμα μου, σὰν περιβόλι?

Γέμιζε το χωριό με ομορφοντυμένα κοριτσόπουλα που τιτίβιζαν τα τραγούδια του Λάζαρου,

...ρίχνοντας κλεφτές ματιές στα καλαθάκια των φιλενάδων τους...

μπάς και αυτές είχαν κάτι καλύτερο και ομορφότερο απο φρέσκα αυγουλάκια και καραμελίτσες.

Οι συγγενείς και οι φίλοι πάντα έδιναν κάτι πιο...χειροπιαστό...καμιά δεκάρα,κανένα πενηνταράκι...

Η κυρά Βάϊα όμως ήταν αυτή που μας 'τραβούσε'στο σπιτικό της κάθε χρονιά,σαν τις πεταλουδίτσες της νύχτας,στο φως της λάμπας.

Ετοίμαζε καμμια πενηνταριά "λαζαράκια"και μας τα έδινε ολο καμάρι.

Εμείς εννοείται πως τα παίρναμε με μεγάλη χαρά.!!

Και μην νομίσετε πως το έτρωγα..το έδινα στην μάνα να το φυλάξει στο εικονοστάσι.

-Μα παιδάκι μου,δεν ειναι σωστό πράγμα αυτο.

Τα λαζαράκια τα τρωμε.

-Το δικό μου,ποτέ.!!

Απαντούσα χτυπώντας το ποδαράκι μου στο πάτωμα.

Υ.Γ.Η  φωτο με τα κοριτσάκια ειναι απο το διαδίκτυο.

Να σ'αγαπήσεις.

 Καλησπέρα σας.!!!

Τι κάνετε?Χαθήκαμε.

Καλή δυναμη για όλους.!!

Εδώ Χαλκίδα,λιμάνι Βούρκου..

'Καθώς περνούσε απο εκεί,

 είδε τις λυγαριες να γέρνουν..

υποκλεινομενες απο το δυνατό βοριαδακι...

 να τον κοιτάζουν κατεργαρικα...

σαν να τον περγελουσαν...

που γυμνός καθώς ηταν απο αγάπη δεν ταιριαζε στα μερη ετουτα τα ερωτικά.. 

Λαχτάρησε να μπορούσε να το ζήσει..μα..δεν ήξερε πως.

Ρώτησε τους γλάρους,

που ψιλοζυγιάζονταν απο πάνω του..

Σαν την αγάπη θες να βρεις..πρώτα να σ'αγαπήσεις..!!

Του είπαν..και βούτησαν ολοι μαζί..να πιάσουν κάποιο ψαρι.

Τους κοιτούσε παραξενεμένος να παίζουν με μαεστρία,ποιος θα το πρωτο πιασει..

Τι μου είπαν τώρα..τι πα να πει..να μ'αγαπήσω.?

8/4/2020.Γιουλη Μαραβελη.