Αποκριές,τότε και τώρα.

 Καλημέρα σας..

Δεν μας φτάνε η έκρυθμη κατάσταση στην Ουκρανια,και ισως στην Ευρώπη,εχουμε και τα...τοπικα μας.

Νεο ρήγμα λεει δημιουργηθηκε κοντά στην Χαλκίδα.

Σαν νεο και χαρουμενο,άρχησε να δοκιμάζει τα ταρακουνηματα,να δει ποσο φοβητσιαρηδες είμαστε.

Ας ελπισουμε να είναι μονον αυτο και να μην ακολουθησει κανένας τρομερός σεισμός..Κι αμα έχεις την ..τύχη να μενεις σε πολυκατοικια και μάλιστα ψηλα,δεν σας λεω,τιποτα.Την..βάψαμε.

Διοχνω αυτές τις σκεψεις κι ανοιγω την τηλεόραση..τρις χειρότερα.Παντου πονος και δυστυχια.

Προσπαθώ να φανω σοβαρός άνθρωπος.Να δώ ως το τελος την καταστροφη,ανθρώπου απο άνθρωπο.Να αισθάνομαι τυχερη,που ζω μακρια τους.

Ααα μπα,δεν αντεχω.Με πιανει ενα παραπονο,ενα κλαμα.

Κλεινω την τηλεόραση.

Παω στην κουζινα,κοιτάζω εξω..συννεφιασμενος ουρανός,

φυσάει τρομερα.

Πάλι καλά που δεν...ντυθηκαμε καρναβαλια,θα πουντιάζαμε.

Μα...θα πεις...-Δεν απαγορεύονται λογω κορωνοϊού.?

-Εχεις δικιο,το ξεχασα.

Αλλαξε η ζωη μας.Μας την άλλαξαν..την προσάρμωσαν..

Κατα το δοκουν.

-Θυμάσαι παλιότερες εποχές,τέτοιες μέρες.?

-Πόσο παλιά δηλαδή.?

-Εεε τότε που είμασταν νέεες και νέοι.

-Ααα για τοσο ...προσφατα μιλας.

-Ναι.Τότε που δεν υπήρχε προβληματισμός τι θα φορέσω την Αποκριά. 

Άνοιγες το μπαούλο της γιαγιάς ή της μάνας,ενίοτε την ντουλάπα αν υπήρχε,έπαιρνες την κλαρωτή φούστα της θειά Μαρουδιώς ,μια κλαρωτή πουκαμίσα,ή την φουστανέλα του παππού Κωνσταντή,έβγαζες και την νυφιάτικη παραδοσιακή ενδυμασία της γιαγιάς Παναγιούς και βολευόσασταν η παρέα.

Τελευταία στιγμή που έρχονταν κι ο ξάδελφος ο Ζήσης,έπιανες την μπουραζάνα του παππού,την έδενες στη μέση με ενα λινατσένιο κορδόνι,τον μουτζούρωνες με την κάπνα απο την πυροστια ή του ξηλόφουρνου κι έτοιμη η παρέα να περάσει αξέχαστες στιγμές.ΚΑΛΗ ΑΠΟΚΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΥΧΟΜΑΙ.!

Μα πάνω απο ολα,ΕΙΡΗΝΗ.

Υ.Γ.Η φωτογραφια οχι πολυ παλια,παλια ...ομως😘ειχαμε πάει για βραδυ Τσικνοπεμπτης με οικογενειακους φιλους,καπου αναμεσα Καμαριτσα κι Αγιο.❤

Ζωη,στον θειο σου στο μαγαζι του ειχαμε πάει κ η μαμα σου ειχε ερθει να δόσει κι αυτή,ενα χέρι βοήθειας στον αδελφο της.!!

Η ..θυσία της Τσικνοπέμπτης.

Εξω φυσάει και βρέχει ..η τσίκνα απο τα ψητά,

των...φυλακισμένων ..κορωνοανθρώπων απλώνεται παντού.

Τα ντελιβερι των ψησταριών έχουν παρει...φωτια. Ο Έλληνας, πάρτε το απόφαση. Είναι άλλη ράτσα. Επιβιώνει στα δύσκολα. Χαίρεται τις στιγμές. Εκει στο μπαλόνι μιας πολυκατοικίας, κάποιος κάνει την ιεροτελεστία της...θυσίας. Και το ευχαριστιέται μέσα στους καπνούς. Δεν είναι βλέπεις το ίδιο πραμα να ψήσεις στο ταψι της ηλεκτρικης κουζινας. Εδω...θα βγάλεις και τον...χρησμο. Αξία ανεκτίμητη.!! Μετα από ενα 12ωρο εξαντλητικο,επιστρεφω στο σπίτι με τα πόδια..εικόνες χαρούμενες αναζητώ ..πίσω απο το πέπλο της βροχης, της μνήμης..

-Η βροχή είναι ο αγιασμός του ουρανού

πάνω στην γή μικρή μου...μου είπε,

κοιτώντας με σεβασμό την καταιγίδα

που μαίνονταν έξω απο τα τζάμια του σπιτιού μας

...απαντώντας στην γκρίνια μου για τον παλιόκαιρο

...με αποστόμωσε και ...

να είναι αυτό που είπε κι έμεινε για πάντα χαραγμένο στα μύχια της ψυχής μου.?

Να είναι η τρελή αγάπη για την φύση και ότι μου χαρίζει η κάθε μέρα.?

Συνέχισα να μεγαλώνω και μυαλό να μην...αλλάζω. Υ.Γ:Τι θέλει αυτή μεσ'τη βροχή.? -Φωτογραφίζει 📷σαν τρελή.!! -Στιγμές θε να κρατήσει. Γιούλη Μαραβέλη Καλή χώνεψη σε όλους.!! Και του χρόνου.😘

(Σας αφιερώνω αυτό το άλμπουμ που έκανα στο youtube https://www.youtube.com/watch?v=GUVT1NZtZPo&list=PLjgnwVXdClGdSjPPU1rZvAYtixCUpSU2P :https://www.youtube.com/watch?v=GUVT1NZtZPo&list=PLjgnwVXdClGdSjPPU1rZvAYtixCUpSU2P

Το ΜΗ και το ΔΕΝ=ΜΗΔΕΝ

 Και να πεις πως δεν της τα'λεγε.;

Αλλά που αυτή.

Ήταν τόσο αγκυστρωμένη πάνω τους,που δεν τα άφηνε σε ησυχία,δεν τα άφηνε να αναπνεύσουν,να αυτονομηθούν...τρομοκρατημένα συνεχώς.

ΜΗ εκείνο,ΜΗ το άλλο.

ΜΗΝ τρεχεις,θα πέσεις.

ΜΗΝ περπατάς στα χορτάρια,θα σε τσιμπήσει κανένα φίδι.

ΜΗ βγαίνεις έξω με αυτά τα παιδιά,ΔΕΝ μου φαίνονται "σόι".

ΜΗ φοράς αυτά τα ρούχα,ΔΕΝ είναι καλά.

ΜΗΝ αργήσετε το βράδυ,ΔΕΝ είναι σωστο..θα με αναγκάσετε να  σας κλειδώσω έξω.

ΔΕΝ είναι καλό το φαγητό που μαγείρεψες...ΔΕΝ καταλαβαίνεις τίποτα "ολόκληρη"κοπέλα;

ΔΕΝ ειναι δυνατόν να το κάνεις αυτό,τι θα πει ο κόσμος;

Εμενα ΔΕΝ με σκέφτεστε;

ΜΗ τολμήσεις να πας να μείνεις μονος σου.

ΔΕΝ θα σου ξαναμιλήσω.

ΜΗν ξαναφέρεις αυτόν τον μαλλιά στο σπίτι,ΔΕΝ είναι πρέπον.

ΔΕΝ προκειται να πάτε εκδρομη με το λύκειο,ξεχάστε το.

Τα άκουγε όλα αυτά η γιαγιά,απο την γωνιά της και μάτωνε η ψυχή της για τα εγγόνια της.

Μια χαρα παιδια ήταν.

Καλοί χαρακτήρες,το έβλεπες στα μάτια τους.

Αλλά η κόρη της τα είχε "δέσει"με αόρατο αγκαθωτό σύρμα..

Την μάλωνε που και που..της έλεγε κάποιες συμβουλές,αλλά αυτή,τον χαβά της.

Το προτελευταίο που της είπε ήταν πως με αυτο που κάνει,κάποιο παιδί θα φυγει και δεν θα ξανα κοιτάξει πισω και το άλλο θα μισοτρελλαθει.

Σαν να μιλουσε σε τοίχο.

Είδε κι απο ειδε η γιαγια και μια μέρα που είδε τα εγγόνια της τρομοκρατημένα,πόνεσε η ψυχη της...είχε φτάσει ο κόμπος στο χτένι.

Παίρνει την μαγκούρα της,την κραδαινει μπροστα στην κόρη της,και της λέει:

ΤΕΡΜΑ τα ΜΗ και τα ΔΕΝ..

Διότι αυτό που θα γίνουν τα παιδιά σου,θα ειναι..ΜΗ-ΔΕΝ....τ'ακούς;  ΜΗΔΕΝ.!!

Σφιγγει τα δόντια παίρνει δύναμη και της δίνει μια μαγκουριά,στο δεξι της χέρι,που το είχε απλώσει για να της "κόψει" την κουβέντα.

Ακούστηκε ενα κρακ..ενα σπάσιμο κοκκαλου,ενα ουρλιαχτο πονου κι ενας γδούπος..λυποθυμίας.

Τα εγγονια της έκπληκτα απο αυτή την αγανακτησμενη χειρονομία,υπεράσπισης τους..είχαν μείνει άφωνα..με ανοιχτό το στομα..

Πέρασαν τα χρονια,τα παιδιά μεγάλωσαν μέσα σε αγάπη,ηρεμία,επιβράβευση..

Σπούδασαν,έγινε επιστήμονας ο γιός,ζωγράφος η κόρη

Παντρεύτηκαν καλούς συντρόφους,εκαναν οικογένειες..

Εχει πιάσει να κεντάει την μωρουδιστικη προικα καθώς περιμένει το πρώτο εγγονάκι απο τον γιο της.

Το χέρι της εχει εκεινο το κουσούρι,απο το σπάσιμο,απο τότε που της το χτυπησε η μάνα της απελπισμενη για να σώσει απο την αναμενομενη καταστροφη τα εγγονια της.

Πιανει και το τριβει λιγακι,κοιτάει ψηλά στον ουρανό,μπας και κρυφοκοιτά η κυρα Ευανθία μέσα απο τα μπαμπακένια σύννεφα.

-Σε ευχαριστω μάνα..σε ευχαριστω..έπρεπε να μου ειχες σπάσει το κεφάλι,όχι το χέρι τότε..

ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ.

Διότι αν δεν ειχε γινει αυτο..δεν θα ειχα παιδιά τωρα.

ΔΥΟ ΜΗΔΕΝ-ΙΚΑ θα ειχα..

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ 2021-2022

 Καλημερα σας..καλές γιορτές σας εύχομαι,με υγεία,ευημερία και αγάπη.!!!!

Όμορφη μέρα.. κρύο πολύ.. .

Άνθρωποι πολλοί,θλιμμένοι.. παγωμένο χαμόγελο μιας πικρής ζωής.. .

Μα μέσα στην ψυχή η ελπίδα ποτέ δεν θα πάψει

ζεστή μερα να ελπίζει και να καρτερεί.

Θέλω να χαθώ στην ανάλαφρη

απεραντοσύνη σου...γαλανή ομορφιά μου...

να γίνω ενα κάτασπρο...

διάφανο φτερό ελπίδας άγγελέ μου...!!!!!!!

                                                       ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ  2022

Μόλις κερδίσω το λαχείο.

 Καλό βράδυ, οι φωτο απο τα Γιάλτρα της Αιδηψού, την γενέτειρα μου,οι γονεις μου απόκριες το 1958,με την μαμα να φοραει την νυφική ενδυμασια της πεθερας της,ρομαντικό δείπνο και το περιοδικό ΠΡΩΤΟ..!!

-Καθε που ακούω για τζακ ποτ,ο νους μου τρέχει πολύ πίσω,καθώς άκουγα τον παπού μου να ονειρεύεται...

...Μόλις κερδίσουμε το λαχείο,θα πάμε να σε κεράσω ενα ρομαντικό δείπνο,

:Γιάλτρα Αιδηψού,ηλίου βασιλεύοντος.

Απο κείνα που βλέπουμε στα περιοδικά..Σε ακριβό εστιτόριο και όλοι οι σερβιτόρι να τρέχουν να μας εξυπηρετήσουν..και ..

Και μετά.. λέω να επισκεφτούμε τον φίλο μου απο τον στρατό τον Νικόλό.

Είναι απο τα καλύτερα παιδιά του Ορχομενού.

Οι γονεις μου απόκριες τις 23/2/ 1958.

Γνωστή οικογένεια.Θα πάμε και στην χώρα να σου ψωνίσω ρούχα.

Και κομπινεζόν.Είδα κάτι πανέμορφα τις προάλλες στο περιοδικό 'Πρώτο',

με κάτι Γαλλικές δαντέλες απο κάτω..να δύο πιθαμές.

Εσώρουχα ,χρειάζεσαι εσώρουχα,Θα με κάνεις ρεζίλι με τις παλιαρούτες που φοράς.

Να πεις ότι δεν σου ψωνίζω.?

Τι χούι είν'αυτό που έχεις.?

Να βολεύεις στην ντουλάπα όλα τα καινούρια ρούχα και να γυρνάς με τα μπαλωμένα.?

Έλεος με κάνεις να ντρέπομαι.

Εγώ με την ρεπούμπλικα και το κουστούμι κι εσύ με τις παλιατσαρίες.

Και τι δικαιολογία είναι αυτή που λές κάθε που σε μαλώνω.?

Τι θα πεί ''ξέρω 'γώ,να έχω για του χρόνου.?

Ποιου χρόνου.?Είμαστε παντρεμένοι 50 χρόνια. (Γ.Μαραβέλη).

Υ.Γ δικο μου.

Ολοι τους  πια δεν ζουν.Πέρασαν στην αιωνιότητα.Ζωντανές μένουν μονον οι αναμνήσεις.Οσα έλεγε ο παπούς τα θυμάμαι σαν να'ναι τώρα.

Η γιαγιά έχοντας το σύνδρομο του "40,αποθηκευε και τρόφιμα και ρούχα.

Τα φορέματα δε και τα κουστούμια του παπού,ήταν μέσα σε νάυλον μεγάλες σακούλες,να μην σκονίζονται.

Επίσης 

Θυμάμαι να ξεφυλλίζω μικρούλα τα περιοδικά ΠΡΩΤΟ που αγόραζε ο παπούς κάθε που πήγαινε στα Λουτρά.(Λ.Αιδηψου).

Και αφου τα διάβαζα,έκοβα προσεκτικά με το ψαλιδάκι του τις φωτογραφίες απο γλυκά και φαγητά,κολλώντας τες στο τετράδιο μου κι αντιγράφοντας καλλιγραφικά τις συνταγές..!!!

Υ.Γ 2ο:Το 1960 ο εκδότης Νάσος Μπότσης εγκαινιάζει το περιοδικό "Πρώτο" , το οποίο αρχικά ξεκίνησε ως εφημερίδα και πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε περιοδικό. Το περιεχόμενο του , όπως και όλα τα περιοδικά της εποχής , γυναικεία , καλλιτεχνικά , μυθιστορήματα , συνεντεύξεις κτλ. Το "Πρώτο" διοργάνωσε πολλές κρουαζιέρες για τους αναγνώστες του με συνεπιβάτες γνωστούς καλλιτέχνες της εποχής. Επίσης για κάποια χρόνια διοργάνωσε και τα Καλλιστεία στην Ελλάδα. Η μέρα κυκλοφορίας του ήταν η Παρασκευή. Φήμες λένε πως ο εκδότης Νάσος Μπότσης ήταν ερωτευμένος με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και πως ίδρυσε αυτό το περιοδικό μόνο και μόνο για να τη στηρίξει και να τη βοηθήσει στην καριέρα της.

Κάθε χίλια χρόνια.

 Με την καληνύχτα μου...

-Κάθε χίλια χρόνια θα δεις το φεγγάρι,

με άλλο χρώμα την λάμψη του να δίνει στα άνθη των βουνών...και κοίταξε να θυμηθείς...ευχή απο καρδιάς να δώσεις..

για κείνους που πονούν  και δεν το μαρτυράνε...

Μαγεμένη από τα λόγια της,την φωτιά να παιχνιδίζει στο τζάκι  με τους μυστηριώδεις ίσκιους να ταξιδεύουν στους τοίχους και στο ταβάνι της κάμαρας...

κάθισα στην αγαπημένη μου θέση,στο πρεβάζι του παραθύρου..το γερό πέτρινο ψηλοτάβανο σπίτι μας είχε πολύ φαρδιούς τοίχους.

Κοιτάζοντας μέσα απο το τζάμι στης νύχτας την σιγαλιά,

 είδα το φεγγάρι να φωτίζει τα λουλούδια του κήπου μας με χρώματα παράξενα...ζωγραφισμένα...ξωτικά.

Τι να πρωτο ευχηθώ Θεέ μου...μια βραδιά δεν φτάνει...Γ.Μαραβέλη 7/10/14.

Καφετζης και φιλόσοφος.

 Καλησπέρα.!!!

Η αλήθεια είναι πως κάθε άνθρωπος είναι ευτυχισμένος όσο του επιτρέπει το μυαλο του.

Σοφή κουβέντα πραγματικά.

Αν το καλοσκεφτείς,πολλές φορές έχεις δει τέτοιες περιπτώσεις.

-Καθόμαστε στο καφενείο του χωριού,περιμένοντας το λεωφορείο για την Λίμνη,έκανα μαθήματα χειροτεχνίας στο δημοτικο σχολειο για τις γυναίκες του χωριού,θά'ταν το 1986 ..πίνοντας εναν καφέ..έφτιαχνε και κάτι γλυκά ταψιου η ..αθεόφοβη η γυναίκα του καφετζη...άσε τι να σας λέω...κολαση.

Με υλικά αγνα.Γάλα απο την κατσίκα τους,αυγά απο τις κοτούλες τους,αλεύρι απο το σιτάρι τους.

Έβαζε και..μπεκ μου έλεγε(μπέικινγκ)..

Μου άρεσε να μιλώ με τους ηλικιωμένους πάντα.Εχουν να διηγούνται πολλές ιστορίες τους.Φιλοσοφούν συζητώντας με το ύφος του μεγάλου,παντογνώστη κοσμογυρισμένου ανθρώπου.

Δεν έχει σημασία αν δεν έχουν φύγει μακριά απο το χωριό τους..το ραδιόφωνο,η τηλεόραση,το τηλέφωνο είναι πάντα το μέσον που τους ταξιδεύει.

Το μυαλό του ανθρώπου μου έλεγε ο καφετζής καθώς περίμενα,είναι σαν την μηχανή των αυτοκινήτων..τον κοίταξα με ενδιαφέρον..

Αλλο μπορεί να τρέξει μέχρι 50 χλμ.γιατι ειναι σαραβαλάκι..άλλο μέχρι 100..είναι πιο καινούριο.

Αλλο πάλι τρέχει με 200..ειναι πιο ακριβο και όλοι τρώνε την..σκόνη του.

Το παν είναι να καταφέρεις να βρεις συντροφο που να "τρέχετε"το ίδιο.Αλλιώς την έβαψες....

Να δες εμένα..πήρα τη Μαριω..καλο κορίτσι είναι..πενήντα χρόνια που την εχω..μα τι τα θές ..δεν στροφάρει το ρημάδι..

Αυτο είναι το παράπονο μου.

Μην νομίζεις πως φταίει..καλός άνθρωπος είναι και νοικοκυρα..έτσι γεννήθηκε βλέπεις......

-Μπορεί να είναι κι έτσι μπάρμπα Νικο του λέω,μπορεί να είναι κι αλλιώς.!!

-Τι θες να πεις.?

Με ρωτάει.

-Να...τόσο καιρό που περνάω απο τον καφενέ σας,την Μαριώ βλέπω να ξεπατώνεται στις δουλειές κι εσένα να φιλοσοφείς αραχτός στην μια καρέκλα,και τα πόδια στην άλλη...

Αλλά αυτή δεν παραπονιέται,ούτε διαμαρτύρεται,μόνον δουλεύει και χαμογελά.....

Οι φωτογραφίες είναι τυχαίες απο το ίντερνετ.