Οι θαλασσινές σπηλιές.

 Πάντα της δινόταν μια αφορμή για να ονειροπολεί. 

Άλλοτε με ένα παραμύθι που το στόμα του παππού της 

τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες, το έκανε ζεστό και ζωντανό

 μπροστά στα εγγόνια του...πότε με ένα βιβλίο...

πότε με πολύ παλιές ιστορίες που με στόμφο διηγούνταν οι μεγαλύτεροι...

πότε ταξίδευε στο όνειρο μέσα από τις λαογραφικές

 ιστορίες του αγαπημένου περιοδικού του πατέρα της: ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ.

 Πάρ'όλο που τα ενδιαφέροντα του δεν είχαν να κάνουν με το πολεμικό ναυτικό,

του έφτανε που είχε 'θάλασσα'.

 Έτσι όταν ανέβαινε στα Φάρσαλα,

(μακριά από την πατρίδα του την Αιδηψό),

περνούσε από το πρακτορείο τύπου της κ.Αθηνάς και το έφερνε στο σπίτι. 

Αυτός που το...ξεκοκάλιζε πρώτος ήταν η αφεντιά της. 

Έβρισκε τις σελίδες που είχαν ιστορίες με ναυτικούς

 'η ναυτικές λαογραφικές αφηγήσεις.... 

Έμενε με τις ώρες να ονειρεύεται τις θαλασσινές σπηλιές 

με τις νεράιδες και τις γοργόνες. 

Σαν ήταν μικρή, της έφταναν τα παιχνίδια τους με το νερό...

η βρεγμένη απαλή άμμος με τα όστρακα όταν τραβιόταν τα νερά... 

που τα μάζευε για να τα παει στην γιαγιά να στολίζουν τις γλάστρες του κήπου τους.

Όμως όταν μεγάλωσε λιγάκι κι άρχισε να αισθάνεται διαφορετική,

 τα φτερουγίσματα στο στήθος τις έφερναν άλλες ονειρεμένες σκέψεις.

 Με γεροδεμένα παλληκάρια που ανακάλυπταν τις σπηλιές,

με μαυρισμένους απο τον ήλιο ψαράδες,

με αγόρια που προσάραζαν με το δικό τους σκάφος

 σαν είχαν τραβηχτεί τα νερά και εξερευνούσαν 

τις σπηλιές για νεράιδες και θησαυρούς.

Όταν όμως άρχιζαν να επιστρέφουν τα νερά, έπρεπε φύγουν. 

Και άφηναν δακρυσμένες πίσω τις νεράιδες τους και τις γοργόνες.

 Αγνές παιδικές και εφηβικές σκέψεις ,

που απέχουν πολύ απο την πραγματικότητα.

Το μυαλό του μικρού παιδιού δεν έχει γνωρίσει

 ακόμη ούτε το ψέμα ούτε την υποκρισία. 

*Η Ελλάδα μας λόγω της γεωφυσικής της θέσης,

 είναι γεμάτη απο θαλασσινές σπηλιές.

 Οι περισσότερες απο αυτές είναι προσβάσιμες 

και μπορεί κανείς να τις περιηγηθεί με βάρκα.

Γιούλη Μαραβέλη.17/08/2014.

Υ,Γ.:1η φωτο απο http://etolikobiblio.weebly.com/piepsilonrhoiotaomicrondeltaiotakappaomicron-nualphaupsilontauiotakappa942-epsilonlambdalambda940sigmaf.html

2η φωτο:Μαρμαρα Σφακίων απο διδίκτυο

3η φωτο:Κουφονήσια,απο διαδίκτυο.

Άκου να σου πώ.

Καλημέρα σας.!!!

Η τέταρτη Κυριακή της καραντίνας.

Τα συναισθήματα τρέχουν πάνω κάτω σαν τα τρελά νερά του Ευρίπου κάποιες φορές.

 Σύνεση, υπομονή και λογική χρειάζεται και πολλές φορές ανθρωπιά και αλληλεγγύη.

Τον προηγούμενο αιώνα η πανώλη εξαφάνισε ολόκληρες πόλεις και χωριά απο τον χάρτη.

Παντού πόνος και δυστυχία και θάνατος.

Σήμερα είμαστε μπροστά σε έναν αόρατο επικίνδυνο εχθρό.

Σε πολλές χώρες θάβουν τους ανθρώπους σε ομαδικούς τάφους, διότι δεν υπάρχει η δυνατότητα ταυτοποίησης προσώπων κι ονομάτων λόγω της πανδημίας.

Τα νοσοκομεία γέμισαν ήδη..μια φτωχή μάνα όπως η πατρίδα μας, δεν μπορεί οσο κι αν θέλει να χωρέσει κάτω απο τα πληγωμένα φτερά της τα παιδιά της.

Εγώ δεν κοιτώ το πως και το γιατί.Δεν με οφελέί αυτή την στιγμή να αρχίσω να 'πυροβολώ' και να εκτελώ τον καθε 'εγκληματία' πολιτικό ή και κυβέρνηση.

Βλέπω την σημερινή κατάσταση,και προσπαθώ όσο γίνεται πιο ανώδυνα να περάσω απο αυτο το τρικυμισμένο πρόχειρο γεφύρι. 

Ας αφήσουμε τις 'μαγκιές' και τις αμπελοφυλλοσοφίες.

Ας αφήσουμε την κριτική.Εγω βλέπω πως αυτοί που κάνουν τον έξυπνο στα κανάλια, ούτε πεινάνε, ούτε διψάνε, ούτε τα παιδιά τους φοιτούν σε σχολικές αίθουσες που είναι σε υπόγεια γεμάτα υγρασία, σε παλαιά κτήρια που πέφτουν σοβάδες,ούτε σκέφτονται το ευρω να πάνε στον γιατρό ή το νοσοκομείο,ούτε μετράνε τα όβολα αν φτανουν να πληρώσουν την δόση στην Εφορία μην τους πάρουν το σπιτακι τους,ούτε τους πήρε η πλημμύρα το σπίτι που για να το χτίσουν στο πλάι της ακροποταμιάς στερήθηκαν τα πάντα όλοι τους την ζωή.

.Ολοι αυτοί πάντα θα είναι ασφαλείς και ψηλα.

.-Μπαίνω στο ταξί με την μάσκα μου,κάθομαι στο πίσω κάθισμα, κοιτώ τον οδηγό, δεν φοράει μάσκα ο μ......κας.

Πρώτον δείχνει πως δεν χέει τον σεβασμό για τον πελάτη του, δεύτερον, αν εχει μολυνθεί από τόσους που μπαίνουν στο ταξί του που στην ουσία είναι το κινητό μαγαζάκι του, που προσπαθεί να επιβιώσει μαζί του,μεταφέρει και σε μένα που είμαι ευπαθής,το μικρόβιο...

Παρακαλώ φορέστε την μάσκα σας...διατάζω ...ευγενικά.

-Καλα πιστεύεις σε αυτές τις βλακείες μου λέει και δεν κάνει κάποια κίνηση να φορέσει μάσκα.

Την εχει κρεμασμένη στον καθρέφτη να αιωρείται ειρωνικά.

Δεν απαντάω.. και ξαναλέω ..παρακαλώ φορέστε την μάσκα σας.. υπονοώντας με τον τόνο της φωνής μου πως θα σε καταγγείλω παλιοτόμαρο και βρες τρόπο να ξεμπερδέψεις φτωχολιμούτζα μάγκα της φακής.

Με θυμο, απλώνει το χέρι την βάζει και συνεχίζει με μένος, σαν να θέλει να πείσει ένα καθυστερημένο μυαλό να καταλάβει τα αυτονόητα.

Δεν υπάρχει τίποτα.. ... κι αν υπάρχει είναι το 1%,τα άλλα θύματα είναι από άλλες αρρώστιες.

-Ααα μπα.. και που το ξέρεις εσυ, το γυρίζω νευριασμένη στον ενικό ..γιατρός είσαι.? Επιστήμονας που έκανε μόνος του διάγνωση, ή μήπως είσαι μέσα στην κυβέρνηση και σε ενημέρωσαν για αυτά που εμείς οι 'ανόητοι' χάφτουμε.?

Κι όλα αυτά τα εκατομμύρια άνθρωποι που πεθαίνουν σε όλο τον κόσμο, από τι πάνε.?

-Απο υποκείμενα νοσήματα πανε..κι όλα αυτά γίνονται για έναν σκοπό.!!!!!!!

-Ποιο σκοπό.?

-Για τον Τούρκο.

-Θέλεις να πείς πως όλη η Ευρώπη είναι σε καραντίνα για τον.. Τούρκο.?

Δεν μου λες ...έχεις μάνα και πατέρα.?

-Έχωω, πως δεν έχω.. και παιδιά έχω και με την πρώτη καραντίνα ..είχα φθάσει να εχω ψυχολογικά προβλήματα που έπρεπε συνέχεια να προσέχω... συνέχεια και να πλένομαι και να μην τα αγκαλιάζω μην κολλήσουν.

-Οι γονείς σου μένουν μαζί σου.?

-Όχι μένουν σε άλλο σπίτι και δεν πήγαινα καθόλου μην κολλήσουν.

-Και που πήγε τόση αγάπη και φροντίδα για την οικογένειά σου.. για την μάνα σου.?

Πέταξαν μακριά γιατί έτυχε να μην κολλήσουν κάτι.?

Και τώρα έβγαλες το πόρισμα πως δεν υπάρχει κορονο'ι'ός.?

Πως όλες οι χώρες υποστηρίζουν τον Τουρκο για να μας χειραγωγήσει.?

-ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΟΥΜΑΝΤΟ οι Τούρκοι...

-Ακου κυριε, εγώ δεν θέλω να θάψω κανένα παιδί μου, κανέναν αγαπημένο μου, δεν θέλω ούτε να αρρωστήσω και να φέρω δυστυχία στην οικογένεια μου και πόνο σε μένα.

Προτιμώ να καταστραφώ οικονομικα,αλλα να είμαστε ολοι γεροί και μαζί, να τα ξαναφτιάξουμε.

Δεν ακούω ούτε πιστεύω αυτά που λες.. και ξέρεις γιατί.?

Γιατί βάζεις την ανοησία σου ποιο πάνω από την λογική.

Γιατί δεν έχεις μέσα σου αληθινή αγάπη για την οικογένειά σου και για σένα τον ίδιο.. δεν σέβεσαι ούτε τους πελάτες σου.. βγήκες να το παίξεις έφηβος επαναστάτης κι αναρχικός στα 60 σου.

-Τι σχέση εχω εγώ.?

-Έχεις διότι πάντα οι ανόητοι και οι φελλοί κατέστρεφαν τα πάντα.

Τι σου χρωστάω.?

- Ειναι 3,40..

-ΚΡΑΤΑ ΠΕΝΤΕ..............................

:Η φωτο απο το λιμανάκι του Βούρκου στην Χαλκίδα..αλληγορική εννοείται.

Μια χούφτα πόνος.

Μια φορά κι ένα καιρό  ένας σοφός γέροντας δάσκαλος,

 είχε βαρεθεί να ακούει τον μαθητή του να παραπονιέται συνεχώς  κι έτσι,

 μια μέρα αποφάσισε να τον στείλει να του φέρει λίγο αλάτι.

Όταν εκείνος γύρισε πίσω, ο δάσκαλός του είπε να ρίξει 

μια γερή δόση σε ένα ποτήρι και μετά να το πιεί.

«Τι γεύση έχει;» ρώτησε ο δάσκαλος.

«Πικρή» είπε ο μαθητής.

Τότε ο δάσκαλος είπε στο νεαρό να πάρει άλλη μια χούφτα αλάτι

 και μετά να το ρίξει στην κοντινότερη λίμνη. 

Ο μαθητής έκανε ότι του είπε.

 Έπειτα ο δάσκαλος του είπε να το δοκιμάσει πίνοντας 

από το νερό της λίμνης και τον ξαναρώτησε τι γεύση έχει.

«Γεύση φρεσκάδας» απάντησε ο μαθητής.

«Το αλάτι το ένοιωσες καθόλου;» ρώτησε ο δάσκαλος.

«Όχι» απάντησε ο νέος.

Στο σημείο αυτό ο δάσκαλος έπιασε τα χέρια του μαθητή και του είπε:

«Ο πόνος στη ζωή μας είναι σαν το καθαρό αλάτι.

Η ποσότητα του πόνου παραμένει η ίδια.

Όμως η ποσότητα της πίκρας που δοκιμάζουμε,

 εξαρτάται κάθε φορά από το δοχείο μέσα στο οποίο βάζουμε τον πόνο.

Έτσι, το μόνο πράγμα που έχεις να κάνεις όταν υποφέρεις,

 είναι να διευρύνεις την αίσθηση των πραγμάτων…

Πάψε να είσαι το ποτήρι.

Γίνε η ΛΙΜΝΗ !»

Στην Α'στράλια

 Καλο απόγευμα..

Καυτός λίβας έδερνε τα στάχυα του κάμπου ...

Ξυπόλυτη περπατούσε στο χωράφι της ψυχής...

η γη καυτή σκασμένη.

.Πονούσε το σώμα , έκλαιγε η καρδιά..! 

Τ'αγαπημένο της παλικάρι έφυγε μακριά. 

Ο τόπος νεκρός δεν έχει ζωή. 

Οι ουρανοί δεν άνοιξαν νερό ..αγίασμα να γίνει.! 

Θα πάω εκεί έξω ..για μας θα δουλέψω... τις είχε πει..κι εκείνη φοβάται και περιμένει..

(Μα ξέρει μέσα της βαθιά ποτέ δεν θα γυρίσει. Απ'όσους έφυγαν ..κανείς δεν γύρισε απ'έξω.)!  27/11/11

Θάλασσα.

-Κάθισα εκεί κι αγνάντευα.. 

μεσ'την πυκνή ομίχλη

το πλάνο της το μακρινό..

 που όσο κι αν θέλω ... δεν μπορώ ,να ακουμπήσω.! 

Φίλη τη θέλω να μιλώ το κάθε μυστικό μου..

Κι αντί να πω τον πόνο μου, άρχισ 'αυτή να λέει .... 

Κυλούσανε τα λόγια της  και τα παράπονά της,

όπως απ'την βαθιά πηγή ... 

ακούγεται κελάρισμα πάνω στις πέτρες τις σκληρές... 

τις νεροφαγωμένες... 

Που όσο κι αν θες ν'αφουγκραστείς τους άλλους ήχους της ζωής..

εκεινη δεν σ'αφήνει.

Εγώ έχω δίκιο πρόεδρε.

-Τα μέλη του σώματος πήγαν στο δικαστήριο να βρουν το δίκιο τους. 

Κάθε ένα πίστευε, πως, αν δεν ήταν αυτό ,ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα.... 

 

Ξεκίνησαν πρώτα τα πόδια: 

Αν δεν ήμασταν εμείς κ.πρόεδρε κίνηση και ζωή δεν θα υπήρχε.

 Τι θα ήταν ο άνθρωπος? ένα τίποτα...ποια χαρά θα είχε χωρίς την κίνηση, 

της δουλειάς, της άσκησης, του χορού.?

Τι θα μπορούσε να κάνει ο άνθρωπος χωρίς εμάς.?Ενα ανάπηρο πλάσμα.

 Μετά, μίλησε η μύτη...ανασηκωμένη και με ύφος σαράντα βασιλισσών :

Σκεφτείτε κ.πρόεδρε να μην έχετε την δυνατότητα να μυρίσετε.

 Ένα συνεχές και άοσμο βίο να έχετε...χωρίς την αύρα της θάλασσας

 να ξεσηκώνει τις αισθήσεις σας...

χωρίς τ'αρώματα των λουλουδιών να σας ταξιδεύουν...

χωρίς τις γαργαλιστικές γαστριμαργικές μυρωδιές της κουζίνας.. 

Κατόπιν ήρθαν τα μάτια.

Κοίταξαν σοβαρά τον πρόεδρο του δικαστηρίου και είπαν:

Ζητούμε να μας ανακηρύξετε σαν τα ανώτερα μέλη του σώματος.

Τι θα ήταν οι ανθρωπότητα χωρίς εμάς.? Ένα έρεβος...μαύρη κόλαση. 

Τι θα ήταν οι σχέσεις των ανθρώπων,? Μια παρατεταμένη περισπωμένη.....

Πως θα βλέπατε ένα αγαπημένο πρόσωπο.?

Πως θα θαυμάζατε ένα μαγευτικό τοπίο.? 

Πως θα διαβάζατε στα μάτια των συνανθρώπων τα συναισθήματά τους.? 

Τα αυτιά μίλησαν κι αυτά τεκμηριωμένα και λογικά.

 Δεν θέλουμε να περιαυτολογούμε κ.πρόεδρε,αλλά σκεφθείτε την ζωή σας χωρίς ήχους. 

Αυτό μόνον σας λέμε..ούτε επικοινωνία,ούτε μουσική,ούτε θρησκεία,ούτε ιστορία. 

Ούτε ευθυμία με τα αγαπημένα σας άσματα,ούτε το κάλεσμα των πουλιών και των ζώων. 

Το στόμα τους αποστόμωσε όλους...κ.πρόεδρε όλη αυτή την ώρα οι συνάδελφοι ,

σας παραθέτουν τα επιχειρήματά τους για να βρει ο καθένας το δικό του δίκιο.

Πως το έκαναν αυτό.? Μιλώντας φυσικά.

Δεν θα σχολιάσω τίποτε άλλο.Ο νοών νοείτω. 

Πέρασαν πολλές ώρες ώσπου να μιλήσουν τα περισσότερα μέρη του σώματος.

 Το καθ' ένα φυσικά πιστεύει ότι έχει δίκιο για αυτά που ζητά. 

Τελευταία ήρθαν τα χέρια... κ.Πρόεδρε...φτάνοντας σε αυτή την αίθουσα, 

πιστεύαμε ακράδαντα πως το δίκιο είναι με το μέρος μας...

βλέπετε πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει δημιουργία στην ανθρωπότητα, 

ούτε τίποτα χωρίς εμάς...μα...καθώς ακούμε αυτές τις ώρες τους συναδέλφους

 να μιλούν...προβληματιστήκαμε πολύ...πιστεύουμε,

 πως αν δεν υπάρξει σύμπνοια και ομόνοια,ο άνθρωπος δεν θα συνεχίσει να ζει....

θα εξαφανιστεί μετά από τόσα εκατομμύρια χρόνια...

και είναι κρίμα..διότι αυτό είναι το καλό, το σωστό και το όμορφο. 

Το τελειότερο δημιούργημα στην φύση..ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

 Όλοι μας λέμε τα δικά μας υποστηρίζοντας τα δίκια μας...

μα κανένας μας δεν σκέφτηκε να πει ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ..

στην μεγάλη αφανή ηρωίδα την ΚΑΡΔΙΑ..

που άμα σταματήσει να λειτουργεί, εμείς γινόμαστε ένα απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ. 

Μια χούφτα ΧΩΜΑ. Και κάνοντας μια θεαματική κίνηση,

άνοιξαν σαν φτερούγες μεγάλου άρχοντα θαλασσαετού..και είπαν: ΕΙΡΗΝΗ αδέλφια. 

Ας συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό για το οποίο είμαστε ταγμένοι απο τον δημιουργό...

κι ας σκύψουμε μέσα μας να ευχαριστήσουμε την ΚΑΡΔΙΑ. Γιούλη Μαραβέλη 24/8/18

Φωτογραφία από τον Vladimir_piter_sky στο IG

 

Αραξοβόλι.

Καλό απόγευμα για όλους μας ας είναι..

 

-Τα καλοκαίρια έφευγαν...γύριζαν οι χειμώνες..

                                   κι αυτά σταθερά ,εκεί να αγκυροβολούν...σ'αυτό το λιμάνι.

                                  Λες και δεν υπήρχε πουθενά  στην πλάση όλη απάγκιο άλλο..

Τα πανιά τους πότε λιτά και πότε μαζεμένα... 

πότε φουσκωμένα και δυνατά να παίζουν με τον γραιγολεβάντε...

και πότε χαλαρά και χυτά σαν κοπελιάς την κόμη.

Λέγαν οι παλιοί ναυτικοί πως τούτο το λιμάνι είχε την δική του μούσα,

 που το φύλαγε και το αγαπούσε.

Κανέναν δεν είχε βρεί τρυκυμία 'η ναυάγιο.

Μόλις περνούσ'αυτή πάνω απ'τα κύματα ,

φεύγαν βιαστικά και άχαρα του κόκκινου διαβόλου  οι αρπάχτρες.

(γραιγολεβάντες: μεταξύ βορειοανατολικού και ανατολικού).Γ.Μ.