Μόλις κερδίσω το λαχείο.

 Καλό βράδυ, οι φωτο απο τα Γιάλτρα της Αιδηψού, την γενέτειρα μου,οι γονεις μου απόκριες το 1958,με την μαμα να φοραει την νυφική ενδυμασια της πεθερας της,ρομαντικό δείπνο και το περιοδικό ΠΡΩΤΟ..!!

-Καθε που ακούω για τζακ ποτ,ο νους μου τρέχει πολύ πίσω,καθώς άκουγα τον παπού μου να ονειρεύεται...

...Μόλις κερδίσουμε το λαχείο,θα πάμε να σε κεράσω ενα ρομαντικό δείπνο,

:Γιάλτρα Αιδηψού,ηλίου βασιλεύοντος.

Απο κείνα που βλέπουμε στα περιοδικά..Σε ακριβό εστιτόριο και όλοι οι σερβιτόρι να τρέχουν να μας εξυπηρετήσουν..και ..

Και μετά.. λέω να επισκεφτούμε τον φίλο μου απο τον στρατό τον Νικόλό.

Είναι απο τα καλύτερα παιδιά του Ορχομενού.

Οι γονεις μου απόκριες τις 23/2/ 1958.

Γνωστή οικογένεια.Θα πάμε και στην χώρα να σου ψωνίσω ρούχα.

Και κομπινεζόν.Είδα κάτι πανέμορφα τις προάλλες στο περιοδικό 'Πρώτο',

με κάτι Γαλλικές δαντέλες απο κάτω..να δύο πιθαμές.

Εσώρουχα ,χρειάζεσαι εσώρουχα,Θα με κάνεις ρεζίλι με τις παλιαρούτες που φοράς.

Να πεις ότι δεν σου ψωνίζω.?

Τι χούι είν'αυτό που έχεις.?

Να βολεύεις στην ντουλάπα όλα τα καινούρια ρούχα και να γυρνάς με τα μπαλωμένα.?

Έλεος με κάνεις να ντρέπομαι.

Εγώ με την ρεπούμπλικα και το κουστούμι κι εσύ με τις παλιατσαρίες.

Και τι δικαιολογία είναι αυτή που λές κάθε που σε μαλώνω.?

Τι θα πεί ''ξέρω 'γώ,να έχω για του χρόνου.?

Ποιου χρόνου.?Είμαστε παντρεμένοι 50 χρόνια. (Γ.Μαραβέλη).

Υ.Γ δικο μου.

Ολοι τους  πια δεν ζουν.Πέρασαν στην αιωνιότητα.Ζωντανές μένουν μονον οι αναμνήσεις.Οσα έλεγε ο παπούς τα θυμάμαι σαν να'ναι τώρα.

Η γιαγιά έχοντας το σύνδρομο του "40,αποθηκευε και τρόφιμα και ρούχα.

Τα φορέματα δε και τα κουστούμια του παπού,ήταν μέσα σε νάυλον μεγάλες σακούλες,να μην σκονίζονται.

Επίσης 

Θυμάμαι να ξεφυλλίζω μικρούλα τα περιοδικά ΠΡΩΤΟ που αγόραζε ο παπούς κάθε που πήγαινε στα Λουτρά.(Λ.Αιδηψου).

Και αφου τα διάβαζα,έκοβα προσεκτικά με το ψαλιδάκι του τις φωτογραφίες απο γλυκά και φαγητά,κολλώντας τες στο τετράδιο μου κι αντιγράφοντας καλλιγραφικά τις συνταγές..!!!

Υ.Γ 2ο:Το 1960 ο εκδότης Νάσος Μπότσης εγκαινιάζει το περιοδικό "Πρώτο" , το οποίο αρχικά ξεκίνησε ως εφημερίδα και πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε περιοδικό. Το περιεχόμενο του , όπως και όλα τα περιοδικά της εποχής , γυναικεία , καλλιτεχνικά , μυθιστορήματα , συνεντεύξεις κτλ. Το "Πρώτο" διοργάνωσε πολλές κρουαζιέρες για τους αναγνώστες του με συνεπιβάτες γνωστούς καλλιτέχνες της εποχής. Επίσης για κάποια χρόνια διοργάνωσε και τα Καλλιστεία στην Ελλάδα. Η μέρα κυκλοφορίας του ήταν η Παρασκευή. Φήμες λένε πως ο εκδότης Νάσος Μπότσης ήταν ερωτευμένος με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και πως ίδρυσε αυτό το περιοδικό μόνο και μόνο για να τη στηρίξει και να τη βοηθήσει στην καριέρα της.

Κάθε χίλια χρόνια.

 Με την καληνύχτα μου...

-Κάθε χίλια χρόνια θα δεις το φεγγάρι,

με άλλο χρώμα την λάμψη του να δίνει στα άνθη των βουνών...και κοίταξε να θυμηθείς...ευχή απο καρδιάς να δώσεις..

για κείνους που πονούν  και δεν το μαρτυράνε...

Μαγεμένη από τα λόγια της,την φωτιά να παιχνιδίζει στο τζάκι  με τους μυστηριώδεις ίσκιους να ταξιδεύουν στους τοίχους και στο ταβάνι της κάμαρας...

κάθισα στην αγαπημένη μου θέση,στο πρεβάζι του παραθύρου..το γερό πέτρινο ψηλοτάβανο σπίτι μας είχε πολύ φαρδιούς τοίχους.

Κοιτάζοντας μέσα απο το τζάμι στης νύχτας την σιγαλιά,

 είδα το φεγγάρι να φωτίζει τα λουλούδια του κήπου μας με χρώματα παράξενα...ζωγραφισμένα...ξωτικά.

Τι να πρωτο ευχηθώ Θεέ μου...μια βραδιά δεν φτάνει...Γ.Μαραβέλη 7/10/14.

Καφετζης και φιλόσοφος.

 Καλησπέρα.!!!

Η αλήθεια είναι πως κάθε άνθρωπος είναι ευτυχισμένος όσο του επιτρέπει το μυαλο του.

Σοφή κουβέντα πραγματικά.

Αν το καλοσκεφτείς,πολλές φορές έχεις δει τέτοιες περιπτώσεις.

-Καθόμαστε στο καφενείο του χωριού,περιμένοντας το λεωφορείο για την Λίμνη,έκανα μαθήματα χειροτεχνίας στο δημοτικο σχολειο για τις γυναίκες του χωριού,θά'ταν το 1986 ..πίνοντας εναν καφέ..έφτιαχνε και κάτι γλυκά ταψιου η ..αθεόφοβη η γυναίκα του καφετζη...άσε τι να σας λέω...κολαση.

Με υλικά αγνα.Γάλα απο την κατσίκα τους,αυγά απο τις κοτούλες τους,αλεύρι απο το σιτάρι τους.

Έβαζε και..μπεκ μου έλεγε(μπέικινγκ)..

Μου άρεσε να μιλώ με τους ηλικιωμένους πάντα.Εχουν να διηγούνται πολλές ιστορίες τους.Φιλοσοφούν συζητώντας με το ύφος του μεγάλου,παντογνώστη κοσμογυρισμένου ανθρώπου.

Δεν έχει σημασία αν δεν έχουν φύγει μακριά απο το χωριό τους..το ραδιόφωνο,η τηλεόραση,το τηλέφωνο είναι πάντα το μέσον που τους ταξιδεύει.

Το μυαλό του ανθρώπου μου έλεγε ο καφετζής καθώς περίμενα,είναι σαν την μηχανή των αυτοκινήτων..τον κοίταξα με ενδιαφέρον..

Αλλο μπορεί να τρέξει μέχρι 50 χλμ.γιατι ειναι σαραβαλάκι..άλλο μέχρι 100..είναι πιο καινούριο.

Αλλο πάλι τρέχει με 200..ειναι πιο ακριβο και όλοι τρώνε την..σκόνη του.

Το παν είναι να καταφέρεις να βρεις συντροφο που να "τρέχετε"το ίδιο.Αλλιώς την έβαψες....

Να δες εμένα..πήρα τη Μαριω..καλο κορίτσι είναι..πενήντα χρόνια που την εχω..μα τι τα θές ..δεν στροφάρει το ρημάδι..

Αυτο είναι το παράπονο μου.

Μην νομίζεις πως φταίει..καλός άνθρωπος είναι και νοικοκυρα..έτσι γεννήθηκε βλέπεις......

-Μπορεί να είναι κι έτσι μπάρμπα Νικο του λέω,μπορεί να είναι κι αλλιώς.!!

-Τι θες να πεις.?

Με ρωτάει.

-Να...τόσο καιρό που περνάω απο τον καφενέ σας,την Μαριώ βλέπω να ξεπατώνεται στις δουλειές κι εσένα να φιλοσοφείς αραχτός στην μια καρέκλα,και τα πόδια στην άλλη...

Αλλά αυτή δεν παραπονιέται,ούτε διαμαρτύρεται,μόνον δουλεύει και χαμογελά.....

Οι φωτογραφίες είναι τυχαίες απο το ίντερνετ.

Ο σιδεράς του χωριού.

 Άμα το καλοσκεφτώ,

δεν ήταν και πολλά τα πράγματα που με φόβιζαν σαν ήμουν μικρή,καμμιά 40 ρια ...

Πόσες και πόσες φορές δεν έτρεμε η ψυχούλα μου

καθώς περνούσα έξω απο το σιδεράδικο

του μπάρμπα Νίκου(βλάμης του πατέρα μου στον γάμο),
ακούγοντας το φυσερό να δουλεύει και αυτόν,
να χτυπάει με δύναμη με το σφυρί στο αμόνι.
(Αμόνι: Εργαλείο που χρησιμοποιεί ο σιδηρουργός, ικανό να αντέχει στις κρούσεις της σφύρας. Πάνω σε αυτό τοποθετείται το καυτό μεταλλικό υλικό (σίδερο, χαλκός).
Το εργαστήριο του το είχε απέναντι από την εκκλησία,

του Α'ι' Νικόλα του πολιούχου των Γιάλτρων, παραδίπλα από το σπιτάκι του...

προίκα της γυναίκας του...έπιανα την απέναντι πλευρά του δρόμου,

για να έχω για παρηγοριά τον τοίχο της εκκλησιάς που ήταν χτισμένη πιο ψηλά,

λόγω του επικλινούς εδάφους. Κι αφού ήμουν σε απόσταση ασφαλείας,

προσπαθούσα να τον δω στις αναλαμπές που έβγαζαν οι σπίθες από τα χτυπήματα πάνω στο καυτό σίδερο, μέσα στο μισοσκότεινο εργαστήρι
Μου φαινόταν τεράστιος, όλο σκιές και μαυρίλα...μαύρος σχεδόν...

είχε ένα ύφος όλο θυμό θαρρώ...σίγουρα κάτι θα είχε στο μυαλό του...

κάποιον θα τιμωρούσε μέσα από τις σκέψεις του,

για το άδικο που του’κανε...ίσως να ήταν και πιο πολλοί οι κακοί...να μην ήταν ένας..

Πολύ θα'θελα,να ήταν χαμογελαστός και προσιτός,ετσι,θα έμπαινα μέσα στο εργαστήρι του,θα επεξεργαζόμουν τα πάντα με το..φωτογραφικό μάτι μου,για να ε΄χω να θυμάμαι..
Ολη μέρα σκυμμένος και μουτζούρης απο την καπνιά
και τον ιδρώτα...σαν γύφτος έμοιαζε..
Αλλά που να τον δείς τις γιορτές και τις σχόλες...άλλος άνθρωπος,
ψηλός με όμορφη κορμοστασιά και ντυμένος με το γαμπριάτικο κουστούμι του.
Εκείνες τις εποχές...ενα κουστούμι συνήθως είχε η κρεμάστρα...το γαμπριάτικο...
κι αν ήσουν τυχερός και σου χωρούσε τα υπόλοιπα χρόνια...έεε τότε,το μοστράριζες με καμάρι τις γιορτές.!!!!
Σαν πηγαίναμε επίσκεψη το βράδυ της γιορτής του, όλα ήταν πεντακάθαρα και όμορφα.

Δυο καμαρούλες είχε το σπίτι, αναμμένες οι λάμπες και στις δυο, συμμαζεμένο σπίτι συμμαζωμένων ψυχών.

Άμα είσαι φτωχός και ταπεινός δεν επιτρέπεται να έχεις μεγάλο σπίτι,δεν ταιριάζει με το όλο σου τι να λέμε τώρα...

Άντε στην υγειά μας μπράτ'με έλεγε ο μπάρμπα Νίκος στον πατέρα,

κρατώντας στο χέρι το ποτήρι με το κοκκινέλι.

Εβίβα απαντούσε ο δικός μου..εγώ δεν μπορούσα να το χωνέψω...αυτός δεν ήταν ο μουτζούρης ο σιδεράς...κάποιο λάκκο έχει η φάβα.

Μπορεί να είναι ο αδερφός του κι εκείνος να κοιμάται μέσα στο σιδεράδικο ...

που να τον δεις μεσ’τα σκοτάδια...

φοβόμουν και να πλησιάσω..κατράμι η νύχτα καθώς κατεβαίναμε τα λίγα σκαλιά για να βγούμε στον δρόμο.

Βλέπαμε μόνο το φωτεινό μονοπάτι από τον φακό που κρατούσε ο πατέρας...λοξοκοιτούσα προς το σιδεράδικο γραπωμένη,

απο το παλτό της μάνας μου..μην πεταχτεί επάνω μας εκείνος ο άλλος...

Που να κοιμηθώ εκείνο το βράδυ...κουκουλωμένη κάτω απο την φλοκάτη της μάνας μου,

προίκα της, τις είχε φέρει αρκετές...απο τα Βρυσιά Φαρσάλων,

ούτε να γυρίσω απο την άλλη πλευρά.

Μαρτύριο ήταν αυτή η γιορτή...δεν ξαναπάω στο μπακάλικο του Μπιλκάκη,

απο τον δικό τους δρόμο,θα πάω από της γιαγιάς Μαρδίτσας..

πέρασαν τα χρόνια,μεγάλωσα,έφυγα και σαν πέρασα μια Κυριακή,

ήταν ήσυχο και καθαρό το εργαστήριείχε φύγει νέος για το μακρινό ταξίδι...

πολύ λυπήθηκα...παρ ολο τον φόβο,τον αγαπούσα και τον θαύμαζα..11/9/18

Φωτο απο το εργο του:Arthur John Elsley (20 November 1860 – 19 February 1952)

Η Γιώργαινα..

 Καλησπέρα φίλες και φίλοι.!!

Καλή αυριανη 1η Σεπτεμβρίου 2021.

-Η αλήθεια είναι πως ολος της ο κόσμος,

 ήταν τα μέρη που γνώριζε απο μικρή.

Το χωριό,η ρεματιά,το μεγάλο γεφύρι,

το μικρό λιβάδι πάνω στα βουνά και τα ζωντανά της...μια φορα ειχε παει και στην πολη..τρεις ώρες δρόμος με το μουλάρι..κι αντε παλι πισω..

Γιορτές και σχόλες λίγες...ετσι για να ξεχωρίζει την διαφορά απο τα Χριστούγεννα,τις Απόκριες,του Ευαγγελισμού,το Μεγαλοβδόμαδο,την Ανάσταση...και μετά,της Παναγιάς,μεγάλη η χάρη της..της ειχαν δόσει και το όνομά της..μα κι αυτή τοχε ξεχάσει..απο τότε που της προξένεψαν το Γιώργη το Μητσεα..σαν έδωσαν λόγο,οι μεγαλύτερες απο το σόϊ,μαζι με την πεθερά την φώναζαν νυφούλι..μετα τον γάμο,την έλεγαν νύφη...και σαν απογέννησε κι άρχισε να μεγαλώνει τα επτα παιδια...το ένα μετα το άλλο τάσπερνε ο μακαρίτης..δεν χαμπάριαζε τίποτα..όσες φορες γυρναγε απ το μαντρι..καβαλαγε..σαν τα ζα...απο τότε, ήταν η Γιώργαινα..κομμάτια μια ζωή για τους άλλους..δική της δεν ειχε..σάμπως την υπολόγιζαν  σαν άνθρωπο..σαν χέρια ναι..σαν ποδάρια ναι..σαν σωμα για τις...ανάγκες ναι...αμα την εβρισκαν και μοναχια στα βουνα απο τοτε που τους αφησε χρόνους ο μακαριτης και ειχαν κάψες την κουτρουβάλιαζαν εκει δα...

Που ν'ανοίξει το στομα να μιλήσει στην πεθερά..εσυ φταις που δινεις δικαιώματα...άμα δεν κουνήσει η σκύλα την ουράααά..τα'σκλια δεν ουρμάν.

Έτσι πέρασε η μισή ζωή..μεγάλωσαν τα παιδιά,πήγαν φαντάροι μακριά..τα κουρίτσια τα πάντρεψε με προξενιό στα γύρω χωριά..χαμένα κι αυτά στην καθημερινότητα..μονάχα ο μικρός πήρε των οματιών του κι έφυγε..ανήμερα 21 τ'Απρίλη του 67 το έσκασε μ'ένα καράβι λαθρεπιβάτης για την Αμέρικα..το θρήνησε αυτό το παιδί..το μοιριολόγισε όσο κανέναν..ούτε για τον μακαρίτη τότε που τον έφαγαν οι λύκοι κάτω στο βάλτο δεν είχε θρηνήσει τόσο..και περάσαν κι άλλα χρόνια κι αυτή τα μαύρα δεν τ'άβγαλε ποτές. Πότε για την μάνα,πότε για τον μακαρίτη,πότε για τον αδελφό..και στο τέλος για αυτό το μαυροπαίδι το μικρό το Νικουλή. Ξεθώριασαν κι αυτά πάνω της σαν την ψυχή της..τι να περιμένει πια.?Βγάζει έξω αυτά τα λίγα ζωντανά..παρέα είναι..της δίνουν και τα καλούδια τους..μα το γάλα,μα το γιαούρτι,μα το τυρί,μα τι μυζήθρα...μα το μαλλί..

Σταυρώνει τα χέρια καμιά φορά,σκύβει το κεφάλι και τα κοιτάει..σημαδεμένα από το χρόνο,την κούραση,τον πόνο,τις κακουχίες.."κοιτάει" και προς τα πίσω και μονολογεί..γιατί Θεούλη μ'τάκανες έτσι.;..γιατί οι άνθρωποι να πεθαίνουν και να το ζούμε;Γιατί να τους θάβουμε να τους ξεθάβουμε..να μαζεύουμε τα κόκαλα μεσ'απ'τα χώματα κι όλο βασάνισμα κι έξοδα.;και πόνο..¨?

Γιατί να μην γίνεται μια πεταλούδα η ψυχή και φφφφρρ να φεύγει..κι εμείς να λέμε: Ήταν η ώρα του να φύγει...όποια ώρα κι αν είναι..

Και μετά τρομαγμένη γι'αυτα που ξεστόμισε,σταυροκοπιέται για την αμαρτία και αρχίζει τα Πατεριμα...Θεέ μ'σχώραμε..

Γιούλη Μαραβέλη 31/8/18

Φωτο απο το διαδίκτυο,η οποια μου έδωσε και την έμπνευση για το κείμενο.

Kalyazin,το πνιγμένο μοναστήρι.

Το Kalyazin Καλυαζίν,βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Ανω Βόλγα,167 χλμ απο την Μόσχα.

Μια πόλη με παλιά ιστορία που ανθει το εμπόριο,η αλιεία και η μεταποίηση της,η υλοτομία,αλλα και ο τουρισμος.

 Το 1937-1942 ,επι Στάλιν και καθώς είχαν αρχίσει οι κατασκευές υδροηλεκτικών εργων και φραγμάτων στην Ρωσία,ενα σημαντικό μέρος της παλιάς πόλης, συμπεριλαμβανομένων όλων των κύριων αρχιτεκτονικών μνημείων της,

το σύμπλεγμα των μοναστηριών,με ναούς αφιερωμένους και στον Αγ.Νικόλαο,πλημμύρισαν μετά την έναρξη λειτουργίας του υδροηλεκτρικού σταθμού Uglich. 

Ο παλιός καθεδρικός ναός του Αγίου Νικολάου βρισκόταν στο δρόμο της νέας δεξαμενής. μοναστηριού.Μονής Makaryev

 Το 1936-1940, διαλύθηκε και πλημμύρισε μαζί με το παλιό τμήμα της πόλης. 

Η δεξαμενή απορρόφησε τα 2/3 της Καλυάζιν, και 4 ντουζίνες οικισμούς της περιοχής. 

Το ιστορικό τμήμα του Kalyazin, το μαργαριτάρι του, το μοναστήρι της Τριάδας, ο καθεδρικός ναός Nikolsky και πολλά άλλα, έχουν περάσει για πάντα κάτω από το νερό. Ένα από τα πιο όμορφα καμπαναριά ,στην περιοχή του Άνω Βόλγα βρίσκεται ανάμεσα στο νερό.

Αποφάσισαν να διαλύσουν τον ναό και άφησαν τον καμπαναριό ως φάρο.

Οι ιστορίες και οι μύθοι για τις βυθισμένες 12 καμπάνες του,και συγκεκριμένα την μεγάλη που ζύγιζε 8 τόνους ειναι πολλές.

Οι ντόπιοι λένε πως αυτή η καμπάνα,χτυπούσε δυνατά,πριν απο κάθε τραγωδία,εθνική.

 Βρίσκεται 75 μέτρα πάνω από την επιφάνεια του ποταμού κι είναι πόλος έλξης πολλών τουριστών όλο το χρόνο, καθώς τον έχουν κατασκευάσει έτσι ώστε να είναι εύκολη η πρόσβαση και εντός του καμπαναριού.

Τώρα είναι το κύριο σύμβολο του Kalyazin,όπου συρέουν χιλιάδες τουρίστες. Το 2016, τοποθετήθηκαν νέες καμπάνες που

 ο χτύπημα τους,συνοδεύει κάθε θεία λειτουργία στις εκκλησίες της πόλης.

Παρ'όλο που εψαξα πολυ στο διαδικτυο,

δεν βρηκα φωτογραφιες του μοναστηριου,εσωτερικά ή κοντινές, ή αν αυτα τα ιερα κειμήλια μεταφέρθηκαν αλλού,πράγμα μάλλον αδυνατο λόγως αθεΐας του κουμουνιστικου καθεστώτος,πουθενα.

Ισως να βρω,οποτε θα τις βαλω εδω.

Φωτογραφίες απο το διαδίκτυο

Η γιαγιά έχει τάμπλετ.

 Καλημέρα.!!

Όμορφη εβδομάδα για όλους σας.!!

Ευχαριστώ πολύ για τις ολόψυχες ευχές σας.!!

Φέτος δεν ήταν σαν άλλοτε.

"Εντός των τειχών"ο αόρατος τίτλος.

Εχθρός αόρατος μας εξολοθρεύει.

Παρηγοριά για πολλούς,το διαδίκτυο.

Δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα αισθανόμουν χαρά,απο τις ευχές,τα τηλεφωνήματα και τα μηνύματα "άγνωστων",γνωστών ανθρώπων.Είναι σαν να τους έχεις δίπλα σου,με την διαφορά που δεν βλέπεις,πως είναι ή τι κάνουν ή τι φοράνε εκείνη την στιγμή.Σημασία έχει ότι όλα αυτά είναι καλοπροαίρετα.

Η νέα κατάσταση ειναι εδώ.

Προσαρμοζόμεθα  συνειδητά αλλά και ασυνείδητα.

Ποτέ δεν μπορείς να αλλάξεις την ροή των καταστάσεων.Τουλάχιστον αυτής της εξέλιξης. 

Η μάνα και η γιαγιά στο χωριό,απέκτησαν τάμπλετ.

Της το αγόρασαν τα παιδιά,για να μπορει να τα βλέπει,και να είναι "παρούσα",στις γιορτές και τα γενέθλια τους,ακόμη και στην καθημερινότητα τους.Τι μου το φέρατε Τάκη μ'.?

-Μα δεν ξέρω παιδάκι μ' τι να κανω.Δεν έχει ούτε ενα κουμπί πάνω του αυτο το μαραφετι.

-Είναι εύκολο γιαγιά.Το ακουμπάς σαν να το χαϊδεύεις κι αυτό σε ακούει.

-Ασε που θα βλέπεις και την λειτουργία και τις φιλενάδες σου που σκόρπησαν στα πέρατα της γης.

Μένει έκπληκτη η γιαγιά,μα και δύσπιστη.Δεν μπορεί τόσο γρήγορα να συλλάβει αυτο που της είπε ο εγγονός της.

Δηλαδή..ρωτάει σιγανα,σαν να φοβάται μην πετάξει η απάντηση που λαχταρα και δεν βγει αληθινη...δηλαδή..θα μιλησω και θα δω την Μαρία της Γιώργαινας,να πω και χρόνια πολλά.?

-Ναι γιαγια.!!

Είναι πολύ εύκολο.!!

-Έχω 60 χρόνια να την δω. Από τότε που πήρε το βαπόρι για την Αυστράλια..

Φτωχά παιδιά,δίχως αύριο,δίχως στον ήλιο μοίρα..

Πήραν των οματιών τους και χάθηκαν..λενε κατι γνωστοί,πως,πρόκοψαν εκεί που πήγαν.Μακάρι.Ηταν ολα τα αδέλφια καλά παιδιά...

Πως τα έκανε πως βρήκε άκρη ο εγγονός,15Αυγουστο σε ώρα που να μην κοιμούντε στην Ελλάδα ή την Αυστραλία,συνδέθηκε μέσω SKYPE,με τον εγγονό της Μαρίας.Η οικογένειά της,στην γιορτινή τραπεζαρία,ντυμένοι όλοι με τα καλά τους.Στην κεφαλή του τραπεζιού,μια ασπρομάλλα γιαγιά,με τα μαλλιά μαζεμένα κοτσίδα-κότσο,όπως εκαναν οι χήρες στο χωριό,με την καλοσύνη και την χαρά διάχυτη στο πρόσωπο της..

Γύρω της παιδιά,εγγόνια,γαμπροί κ νύφες και δυο μωράκια δισεγγονάκια.

-Μαρίααα μμμ..!!!! χρόνια πολλά φωνάζει η γιαγια απο την Ελλάδα,με τα μάτια γεμάτα καθάρια κρυστάλλινα δάκρυα.

-Γιωργία μμμμμ...απαντά εκείνη..τόσο μακριά,αλλά τόσο δίπλα..τα σπίτια τους τότε,ένας τοίχος τα χώριζε.

Μα στις χαρές μα στις λύπες,όλα ακούγονταν,απο το μεσοτοίχι.

Και τα σκαλάκια που έβγαιναν στο καλντερίμι..παραπλεύρως κι αυτα.

Σαν έβγαιναν οι μάνες με το πλεχτό να πλέξουν λιγάκι το απομεσήμερο,να ξεκουραστεί το μυαλό τους,να ετοιμαστεί κουτσα κούτσα και κανένα προικιό,παρ'όλη την φτώχεια τους.Κόρες είχαν.Δεν γινόταν να τις στείλουν "ξεβράκωτες",στα νεα τους νοικοκυριά,σαν παντρευτούν.

Μικρή κοινωνία το χωριό.

Πάνω στα θαλασσοδαρμένα βράχια,πως κατάφεραν οι πρόγονοι να κτίσουν τα σπιτάκια τους.?

Αγώνας συνεχώς,μια στη θάλασσα,που τους μισούς τους πήρε στην αγκαλιά της,υποσχόμενη προκοπή μεγάλη και πλούτη,μια στην γη,που κάθε της πόντο με χώμα τον αξιοποίησαν φυτεύοντας οτι μπορούσε να'ναι ανθεκτικό.

Έφτασαν στα 20 τους χρόνια η Γεωργία και η Μαριώ.

Που και που έρχονταν και καμμια προξενήτρα,στην πόρτα τους.

Οι γονιοί,μελετούσαν με προσοχή τι να κάνουν.

Καλός ο Θοδωρής βρε γυναίκα,αλλά δεν έχει στον ήλιο μοίρα αυτο το παλληκάρι.

Η φαμίλια του είναι  φτωχή σαν εμας.Πως θα πορευτεί η κόρη μας και τι οικογένεια θα στήσουν μέσα στην φτώχια.?

Χθές ήρθε γράμμα απ'την Αυστράλια απο τον ξάδελφό μου το Νικολό.Να τις στείλουμε κάτω να κάνουν προκοπή. Είναι μέρος πλούσιο,άμα δουλέψουν θα προκόψουν.

Τι λες άντρα μ'.;

Θα στείλω τα κουρίτσια μ' πίσω απ'τον ήλιο.?

Πότε θα τα ξαναδώ.?Ποιός θα μας κλείσει εμάς τα μάτια. Αποτρελλάθκεις.?

-Η φτώχεια και η δυστυχία γυναίκα είναι χειρότερος θάνατος.Το αποφάσισα.Τελεία και παύλα.Τα κουρίτσια θα τα στειλου στην Αυστράλια.

Εχω κάτι κουτσοοικονομίες στην άκρη για ώρα ανάγκης αρρώστιας,θα με βοηθήσει και ο πάπα-Πέτρος ειπε,και θα δουλεύω στ'αμπέλια τ να τα ξεχρεώσω.

-Μα ο Θοδωρής;ψέλλισε η μαυρομοίρα η μάνα...σκεπτόμενη την λαχτάρα της θυγατρός της για αυτόν..

-Ας πάρει την Γιωργία του Τάκη..είναι σε καλύτερη μοίρα απο μας.

Δυο μπογαλάκια,δυο αδελφες και το άγνωστο μπροστά τους..

Η καρδιά της Μαρίας..πίσω στο νησί..στην σκέψη του Θοδωρή,που ποτέ δεν ακούμπησε..

Κι ο Θοδωρής παντρεύτηκε την Γεωργία,πρόκοψε,εργατικό παλληκάρι,τον βοηθούσε κι ο πεθερός του ο μπάρμπα Τάκης,με όποιο τρόπο μπορούσε..μα με τα χέρια του,μα με την καρδιά του.

Δυό κόρες και δυο γιούς έφερε στον κόσμο η Γεωργία.

Άλλαξαν οι εποχές,μάθαν πέντε γράμματα,πήγαν παρα πέρα.

Στις 4 άκρες της Ελλάδας..μα ήταν εδώ..στην πατρίδα.

Πέρυσι "έφυγε" ο παπούς Θοδωρής,γεμάτος απο κούραση,αγώνα,χρόνια,μα ευτυχισμένος.

Είχε πετύχει να κάνει καλή οικογένεια,με την κυρά,να κρατάει σωστα και αξιοπρεπώς το νοικοκυριό και τα παιδιά της..

Μαρίαααααααα μουυυυυ..φιλούσε με αναφιλητα το ταμπλετ η γιαγιά..ήθελε τόσα να της πεί...μα ο ήχος ήταν ενα βογκητό αγάπης..

Έκλαιγαν όλοι και οι απο εδώ και οι απο "κει.

Συγκλονισμένοι απο τα απωθημένα συναισθήματα των δυο υπερηλίκων φιλενάδων..

Υ.Γ.  Η 1η φωτο απο το ιντερνετ.